es
Feedback

¡No caigas en manos de tramposos! Telemetrio encuentra y marca estos canales 👉 Si quieres ver la etiqueta, suscríbete

شهرزاد

شهرزاد

Ir al canal en Telegram

دست‌هایم را در باغچه می‌کارم، سبز خواهم شد، می‌دانم.

Mostrar más
3 435
Suscriptores
+224 horas
-107 días
+5030 días
Archivo de publicaciones
ناراحت دختر؟ من می‌شینم چند بار می‌خونمشون اینقدر از قلمت خوشم میاد! و میدونی، گمونم جاهایی احساس پیچشی در ذهن لازمه، میخواد به شکل ناراحتی بروز پیدا کنه، می‌خواد تعمق باشه یا هر شکل دیگه
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

روحمو قلقلک میده (از نوع خوبش)
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

جانی به جان‌هایمان اضافه می‌کنند!
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

عالی ان
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

ابدا‌ تو اون شرح حال آدمی ممکن نیست رو، ممکن میکنی؛
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

خیلی قلم زیبایی داری حسودی می‌کنم اینقدر متن ها دقیق نوشته و عالی توصیف شده که من موقع خوندن دقیقا همون حسی رو دارم که خودت موقع نوشتن داشتی
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

نه!
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

این هم بگم که شما و نوشته هات بخش بزرگی از سفر من بودین که حالمو خوب می کرد
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

نه اتفاق عزیز من قلب من را که لمس می کند از آن جهت هم وادارم میکند بنویسم
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

همون چیزیه که خودت گفتی! احساس کندن زخم کهنه و تازه تر کردنش! یه احساس غربت و دلگیری ای میندازه رو قلب آدم ولی نمی‌تونه دیگه دنبال نکنه!
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

آیا نور از تاریکی بیرون میاد؟:)
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

به هیچ وجههه من عاشق متنتات و‌ خودتو روی ماهتم
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

متن آخرت رو با تمام وجودم حس کردم. فوق العاده بود
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

خانمه دزدمونا چرا عکس نگرفتی از دیواره ؟ بعدش هم چرا ری اکشن ندارن پست هات من خوشم اومد چجوری نشون بدم خوشم اومده؟
02 sep 2024, 06:47
02 sep 2024, ~07:11

متن‌های‌ من ناراحت‌تان می‌کنند؟ @GhostoflibBot
02 sep 2024, 05:32
02 sep 2024, ~07:11

اکثر مواقع در مسیر برگشت به خانه از محل کار، از مقابل مدرسه‌ی دوره‌ی دبیرستان‌م می‌گذرم. حس خاصی به این مدرسه ندارم. چرا، دارم. از این مکان متنفرم. مدیر ما شبیه به احساس غم در انیمیشن درون و برون، هم‌چون تیله‌‌ی صیقلی سیاهی پوشیده در چادر مشکی مدام در امتداد کلاس‌ها و راه‌پله‌ها قل می‌خورد تا دانش‌آموزی را در تله بیندازد. از آن مدیرهایی بود که ناغافل روزی در ماه دستان‌ گرد و کوچکش را زیر چانه‌هایمان حائل کند تا در زیر نور تند خورشید موهای روییده در صورت‌مان و بعد درازای ناخن‌های دست‌مان را بررسی کند. با انگشتانی که بی‌شباهت به سوسیس نبودند. در این میان دخترهایی بودند که در صف حیاط در انتظار عبور از این مخمصه ناخن‌ها را می‌جویدند، سنجاب‌هایی در تکاپو برای فرار از تنبیه و مؤاخذه. هر بار از مقابل این مدرسه رد می‌شوم حسی تحقیرآمیز درون‌م می‌جوشد. مدیر مدرسه ما فکر می‌کرد، به ما القا می‌کرد آن بیرون تمام دختران بالغ ترک موتوری نشسته‌اند و به قهقرا می‌روند. رو به روی مدرسه دیواری بسیار عریض، تمامن سفید، به پهنای آن دیواری که در سریال گیم آو ثرونز وظیفه‌اش مقابله با نایت‌واکرهاست کشیده شده؛ دیواری که از شهریور مرگ‌بار بارها رویش شعارها نوشتند و هر بار شهرداری رنگ سفیدی روی آن پاشید. این‌بار در مسیر برگشت متوجه شدم کسی روی دیوار نوشته:" پروین..."با قلبی که تیری کوتاه و بی‌شکل از آن عبور کرده. از آخرین‌باری که نام معشوقی پروین بوده باید سال‌ها گذشته باشد. این‌کار از مرد میان‌سالی هم برنمی‌آید. فکر کردم شاید پسرکی خرد عاشق زن شوهردار همسایه شده، یا شاید خانم معلم دلش را برده باشد. در هر حال مقابل دیوار مدرسه‌ی بی‌عاطفه‌ی قدیمی من بزرگ نوشته شده است:"پروین..." با قلبی سوراخ. این نام مرا به دورانی می‌برد که مدیر ترس بدبخت شدن با دوست‌پسرها را القا می‌کرد. فتوا می‌داد که هر کسی با پسرها رابطه‌ای دوستانه برقرار کند از زندگی زناشویی خوب و سالم محروم خواهد شد. چندنفر از هم‌نسل‌های من برای تجربه‌ی عشق و عاشقی‌های نوشکفته و پرسوز و گداز جوانی، کوله‌باری از گناه را روی شانه‌هایشان حمل کردند؟ یاد دختری از هم‌کلاسی‌هایم‌ می‌افتم که تحت‌تأثیر این تفکرات روی ساعد، دیوار و هر جای خالی روی صفحات کتاب درسی حرف اول نام معشوق‌‌ش را به انگلیسی می‌نوشت، در مجاورت با قلبی که از آن خون‌ می‌چکید؛ چون ازدواج در سن پایین را تنها راه رسیدن به پسری می‌دانست که آهی در بساط نداشت. یک نام مرا به کجا می‌برد؟! باید جلوی فکر کردن‌م را بگیرم.
02 sep 2024, 04:58

[خورشید من کجائی؟]
[خورشید من کجائی؟]
02 sep 2024, 03:27

[ایشان‌ خالق کتاب 'تنهایی پرهیاهو' هستند، از خواندن این کتاب پشیمون‌ نخواهید شد.]
[ایشان‌ خالق کتاب 'تنهایی پرهیاهو' هستند، از خواندن این کتاب پشیمون‌ نخواهید شد.]
01 sep 2024, 02:41

نفس‌های آخر تابستان یک سالی بود؛ بعد از چپاول صندلی کنار پنجره‌ی کوپه‌ی قطار از دیگر هم‌سفرانم، رو به شالیزارهای گیلان، کرت‌های لبالب سیراب، جنگل‌های هیرکانی و درختانی که ثقل شاخ و برگ‌ها و خزه‌ها تنه‌ها را خم می‌کرد و قطاری که روی ریل رکاب می‌زد 'تنهایی پرهیاهو' از بهومیل هرابال را دست گرفتم. در استتیک‌ترین حالت ممکن حین نوشیدن یک فنجان‌ نسکافه با آب‌جوشی که جوش نبود. عوامل برهم‌زننده‌ی حواس بسیار بودند و شخصیت کتاب باید حداقل سه، چهار بار تکرار می‌کرد "سی و پنج سال است که در کار کاغذ باطله هستم.'' تا بالاخره پی ببرم که این مرد بی‌نوا سی و پنج سال است که در کار کاغذ باطله است. کتاب را به هر مناسبتی بود خواندم. خطوط زیادی از آن هم هایلایت شدند اما هرگز برای من کافی نبود. اکنون مجدد 'تنهایی پرهیاهو' را دست گرفته‌ام. در غیراستتیک‌ترین وضعیت ممکن، در عوض با نوشیدنی‌ای در دست که هر هورت ناغافل آن می‌تواند یکی دو لایه از سقف دهان‌م را با خود ببرد. بالاتر از فضا، منظره‌ و نوشیدنی‌ سردی که نیست، بالاتر از دوستان و همسفرانی که هیچ‌کدام دیگر نیستند، منِ تابستان آن سال است که نیست. فکر می‌کنم‌ آیینه‌ای چیره‌دست‌تر از کتابی که در گذشته خوانده‌ای نمی‌تواند تغییرات تو را به رخ‌ت بکشد؛ ماشین‌ زمانی که می‌تواند در عرض چند ثانیه صحنه‌های آن‌ روزگاران را هم‌چون فیلمی روی پرده به نمایش بگذارد؛ شمه‌ای خرد از لحظات پیش از مرگ. مرد بی‌نوا تکرار می‌کند "سی و پنج سال است که در کار کاغذ باطله هستم." همان بار اول سر تکان می‌دهم که‌ "می‌دانم، تنها هستی. در زیرزمینی سرد و نمور، در مجاورت موش‌ها و عدل‌های کاغذ باطله و کتاب‌ها، کتاب‌ها، کتاب‌ها." و می‌دانم که هرگز مطرود نیستم، فقط جسمن تنها هستم تا بتوانم در تنهایی‌ای به سر ببرم که ساکنان‌ش اندیشه‌ها هستند.
01 sep 2024, 02:32

تنهایی پر هیاهو.mp34.54 MB
01 sep 2024, 01:45