𝗣𝗔𝗥

بخواب😂

خانم احمدی هرچی واچو درستن

درستش اینه که وقتی خسته و ناراحتی یا تو ضعیف ترین حالتِ ممکن خودتی شخصیو تو زندگیت داشته باشی که یادت بیاره چقدر با ارزشی؛ چقدر با تموم اشتباهاتِ گذشتت قابل احترامی؛ کسی که یادت بیاره هنوز دوست داشتنی هستی و همیشه لایق بهترین هایی...

این آهنگ، نه شبیهِ موجِ دریا، نه نسیمِ پاییزه؛ شبیهِ منه. شبیهِ آدمِ دلتنگی که گوشهٔ پلکاش خیسه اما به آسمونِ شب اونقدر خیره می‌مونه، تا صبح شه. شبیهِ غمِ فراقی که دست و پا و گوش و چشم داره. شبیهِ غریبِ دلتنگِ وطنه. شبیهِ خسته‌ای که ته موندهٔ جونش رو می‌دوه تا به خونه برسه. آره. این آهنگ شبیهِ منه. منی که دلتنگِ خونه‌مم. دلتنگِ اینم که تهران ببینمت. دلتنگِ اینم که درِ خونه رو باز کنم و تو پشتش باشی. دلتنگِ اینم که روزایِ با تو بودن دوباره برسن و می‌دونم که اون روزا میان. شاید برایِ همینه که همهٔ این روزا رو طاقت میارم. ″می‌دونم که بهش می‌رسم″.

غیر از آهنگ گوش دادن دیگر هیچ پناهی نداشتم.

شاید اولین جایی که دیدمت نبوده تهران تنه به تنه شده باشیم تو بازار شام! شاید یه جایی تو مصر لابه‌لای کاروان یا تو یکی از کاباره‌ها قبل انقلاب شاید یه جایی تو روم دم دمای بهار سر مزرعه دست تکون می‌دادی برام شاید تو جنگ جهانی لای سربازا بدرقه‌م کردی از پنجره‌ی قطار شاید اولین قرارمون نبوده رو زمین این‌قدر شیری نبوده کهکشون بغلی یه جایی دیدمت که موهات بور بود ولی چشم ابرو مشکی خیلی خوشگل‌تری

تقریبا منشا همه ی مشکلاتم به دنیا اومدن تو ایرانه.