خانه روانشناسی"ماه کامل"

وقتی‌که ما احساس بدي داريم، معمولاً سعي می‌کنیم ذهن خود را از موضوع ناراحت‌کننده منحرف كنيم. سعي می‌کنیم ذهن خود را به هر چيزي منحرف كنيم: به تلويزيون، كامپيوتر، پازل، استراحت کردن، غرق شدن در كار و يا رفتن به پیاده‌روی. درست است كه منحرف كردن ذهن، در کوتاه‌مدت به ما كمك می‌کند تا از احساسات ناخوشايند اجتناب كنيم، اما در بلندمدت موجب ضرر و زيان زندگي ما خواهد شد. ⁉️ می‌پرسید چرا؟ ▫️اول به‌این‌علت كه زمان را از دست می‌دهیم. تا كي می‌خواهید با تلويزيون نگاه كردن، گشتن در اينترنت و تماشاي مجله‌های بی‌ارزش، به‌عنوان راهي براي اجتناب از خستگي، اضطراب و تنهايي وقت خود را هدر دهيد؟ تصور كنيد كه اين زمان را براي کارهایی كه واقعاً براي شما مهم و باارزش است استفاده كنيد. ▫️دوم اينكه، ما براي منحرف كردن ذهن خود آن‌قدر مشغول می‌شویم كه فرصت نمی‌کنیم يك اقدام مؤثر انجام دهيم، و درنتیجه درازمدت بهبودي در وضع زندگي ما ايجاد نخواهد شد. روابط عاطفي هم درست به همين صورت است . به‌جاي اينكه روي بهبود شیوه‌های بهبود تعامل باهم سرخود کارکنیم، مشغول اين می‌شویم كه چطور احساس خوبي در خود ايجاد كنيم. @fullmoon_r

یه نکته جالب روانشناسی میگه وقتی آدما با ضعف‌ها و کمبودهای خودشون روبه‌رو می‌شن، بعضی وقتا به‌جای اینکه باهاش کنار بیان، شروع می‌کنن به ایراد گرفتن و تحقیر کردن بقیه. در واقع این یه جور «مکانیزم دفاعیه». ذهن برای اینکه از حس بدِ نقص و کمبود فرار کنه، حواسشو می‌بره سمت عیب‌های دیگران. یعنی هرچی یه نفر درونش آسیب‌پذیرتر باشه، ممکنه بیشتر سعی کنه با کوچیک کردن بقیه، خودش رو بزرگ نشون بده. 👤 همون‌طور که کارل یونگ میگه: «کسی که بیشتر از همه انتقاد می‌کنه، بیشتر از همه زخم درونی داره.» پس اگه یه روز دیدی کسی بی‌دلیل تحقیرت می‌کنه یا همش ازت ایراد می‌گیره، یادت باشه خیلی وقتا این رفتار از دردهای حل‌نشده‌ی خودشه، نه از ناتوانی تو. ما اگه به‌جای تمرکز روی ضعف‌های بقیه، روی بهتر کردن خودمون کار کنیم، هم حال خودمون بهتر میشه هم رابطه‌هامون سالم‌تر میشه. درست مثل یه باغبون که به‌جای کندن گل‌های باغ بغلی، می‌شینه باغ خودشو مرتب می‌کنه 🌱 مثلاً یه کارمندی رو تصور کن که تحت فشاره. به‌جای اینکه روی پیشرفت خودش کار کنه، مدام از همکاراش ایراد می‌گیره. این کار فقط فضای محیط کار رو منفی‌تر می‌کنه و نشون میده خودش پر از استرس و نارضایتیه. اما اگه روی ضعف‌های خودش کار کنه، هم حال خودش بهتر میشه هم حال و هوای اطرافش @fullmoon_r

«هر اندازه که فرد مذبوحانه برای خوب، بی‌نظیر و کامل بودن تلاش کند، "سایه" به همان میزان اراده‌ای قاطع برای سیاهی، شرارت و ویرانگری می‌یابد. حقیقت این است که اگر کسی فراتر از ظرفیتِ خویش برای "کامل بودن" بکوشد، سایه‌اش به اعماقِ دوزخ هبوط کرده و به ابلیس بدل می‌شود.» — کارل گوستاو یونگ @fullmoon_r

برخی از ما از احساسات خود میترسیم زمانی که احساس اضطراب داریم در این باره احساس سردرگمی می کنیم یا زمانی که احساس خشم میکنیم نسبت به آن احساس گناه یا شرم میکنیم خواهیم دید که احساسات و افکار ما درباره احساسات میتوانند مشکلات بیشتری برایمان ایجاد کنند. برای مثال اگر نسبت به اضطراب احساس اضطراب میکنید در نتیجه اضطرابتان تشدید خواهد شد. اگر فکر میکنید که اضطرابتان خارج از کنترل است و دائمی خواهد بود در نتیجه احساس اضطراب بیشتری خواهید داشت. پس : 👈ما بیشتر از اینکه با حرف‌هامون آسیب بزنیم، با حالِ تنظیم‌ نشده‌ مون آسیب می‌زنیم. 👈بیشتر دعواها درباره چیزی نیست که فکر می‌کنیم. 👈چیزی که تو منتقل می‌کنی، همیشه همونی نیست که واقعاً حس می‌کنی. 👈حالِ بد، مسری‌ تر از چیزی‌ ست که فکر می‌کنی. 👈خیلی وقت‌ها ما از خشم‌ دفاع می‌کنیم، چون جرأت دیدن ترس را نداریم. 👈هیچ‌ کس با احساس واقعی‌اش خطرناک نیست؛ با احساس پنهانش خطرناک می‌شود. @fullmoon_r

کودک ناخودآگاهِ والدین را زندگی می‌کند یونگ @fullmoon_r

آدم‌های زندگی‌ات را ببخش، حتی آن‌هایی که از کارهایشان پشیمان نیستند. نگه‌داشتن خشم فقط به تو آسیب می‌زند، نه به آن‌ها @fullmoon_r

اگر این روزها زود عصبانی میشی بی حوصله ای امیدت کم شده یا مدام حس خستگی داری اینها «ضعف» نیست. اینها واکنش طبیعی ذهن به بحران طولانیه @fullmoon_r

درتروما و سوگ احساسات خطی و تمیز نیستند؛ آشفته‌اند، متناقض‌اند، و اغلب همزمان اتفاق می‌افتند. ممکن است در یک لحظه دلتنگیِ عمیق را حس کنی و چند دقیقه بعد، خشم یا حتی بی‌حسی. ممکن است برای از دست‌رفته‌ات گریه کنی و همزمان از زنده‌بودنِ خودت احساس گناه داشته باشی. آرامش‌های کوتاه می‌آیند و بلافاصله جایشان را به موجی از اضطراب یا غم می‌دهند. این تناقض نشانه‌ی ضعف یا سردرگمیِ شخصیت نیست؛ نشانه‌ی ذهنی است که دارد سعی می‌کند با واقعیتی غیرقابل‌تحمل کنار بیاید. مغز در تروما مدام بین «بقا» و «سوگواری» در رفت‌وآمد است. برای همین ممکن است هم بخواهی همه‌چیز را فراموش کنی و هم از اینکه چیزی یادت برود بترسی. هم نیاز به تنهایی داشته باشی و هم از تنها ماندن وحشت کنی. در سوگ، حتی احساسات به‌ظاهر «نامربوط» هم طبیعی‌اند: خنده‌های ناگهانی، حس رهاییِ لحظه‌ای، یا بی‌تفاوتی. این‌ها خیانت به غم نیستند؛ مکانیسم‌های موقتی‌اند برای اینکه سیستم روانی زیر فشار فرو نریزد. سوگ یعنی همزمان دوست داشتن و از دست دادن، یعنی دل‌تنگی و خشم، امید و ناامیدی در یک بدن. اگر احساساتت با هم نمی‌خوانند، یعنی هنوز زنده‌ای و در حال پردازش. قرار نیست الآن معنای همه‌چیز را بفهمی یا «درست» احساس کنی. کافی‌ست اجازه بدهی این تناقض‌ها باشند؛ بدون قضاوت.❤️‍🩹 @fullmoon_r

چه حسی دارد مادرت زنده باشد اما تورا نخواهد؟؟؟

شخصی که فوت شده برات پیامی داره @fullmoon_r