Numb

تا به حال شکنجه ی امید را شنیده ای؟

از درد که رد شُدید، به یک در می‌رسید؛ اما گاهی آن‌قدر در مسیر مُرده‌اید که دیگر هیچ دری، وعده‌ی زندگی نمی‌دهد..

«همه‌ی ما خلق‌شدگان یک روزیم، هم یادآورنده و هم یادآورده شده، همه موقتی هستند - هم حافظه و هم موضوع حافظه (آن چه به حافظه سپرده می‌شود). دیری نمی‌پاید که تو دنیا را به فراموشی بسپاری؛ و به زودی زمان آن فرا خواهد رسید که دنیا تو را فراموش کند. “همیشه” نمایانگر آن است که به زودی تو نه کسی خواهی بود، و نه جایی.» - صفحهٔ ۲۲۹ -

و حالِ او را چگونه می‌بینی؟ تمامِ عمرش را صرفِ اثباتِ هیچ کرده؛ غافل از آن‌که پوچی، هرگز به تکرار محتاج نبوده است.

استیو تولتز توی جزء از کل یه جا می‌گه اگه بمیرم، حس کسی رو دارم که از شهربازی می‌ره بیرون، بی‌اینکه سوار حتی یکی از وسیله‌هاش شده باشه. شاید حق باهاشه شاید ترسناک‌ترین بخش مرگ، خودِ مردن نباشه، اینکه یه روز بفهمی این‌همه سال زندگی کردی ولی خیلی از چیزایی که به خاطرشون زندگی ارزش داشت رو فقط از دور نگاه کردی. عاشق‌شدن، ریسک‌کردن، اشتباه‌کردن، یه جاهایی بی‌خیال همه‌چی شدن و فقط زندگی کردن. شاید ما انقدر درگیر اینیم که مبادا یه جای کار خراب بشه، که یادمون می‌ره قرار نیست از این زندگی سالم و بی‌نقص خارج بشیم قرار بود یه چیزی ازش زندگی کرده باشیم.

«یادتون می‌آد من چی گفتم‌؟ هر وقت احساس می‌کنین گم شدین، یه لحظه بایستین. ببینین کجایین. باید یه نگاهی به خودتون بندازین و چیزهایی رو که می‌بینین بپذیرین و بعد قدم بعدی رو بردارین.» - صفحهٔ ۸۰ -

وقتی راجر واترز داشت روی آلبوم Amused to Death کار می‌کرد (اوایل دهه‌ی ۹۰)، دنبال یه گیتاریست بود که بتونه اون حس خاص و بیان احساسی‌ای رو که دیوید گیلمور تو کارای پینک فلوید می‌آورد، بازسازی کنه — اما نه تقلید، یه چیزی با همون عمق و روح. اول رفت سراغ اریک کلپتون. راجر قبلاً باهاش تو تور آلبوم The Pros and Cons of Hitch Hiking همکاری کرده بود و فکر می‌کرد کلپتون می‌تونه اون فضای احساسی و بلوزی رو منتقل کنه. اما وقتی قطعه‌ها رو براش پخش کرد، کلپتون صادقانه بهش گفت: «راجر، من نمی‌تونم مثل گیلمور اون‌جوری احساسات رو بکشم بیرون. سبک من اون نیست.» و بعد با خنده بهش پیشنهاد داد که: «برو سراغ جف بک، اون دقیقاً می‌تونه اون چیزی که تو دنبالش هستی رو دربیاره.» راجر هم حرفشو جدی گرفت و رفت سراغ جف بک — و نتیجه شد اون سولوهای تیز، پر از حس، و گاهی وهم‌آور که تو قطعه‌هایی مثل What God Wants و It’s a Miracle می‌شنوی. در واقع صدای گیتار جف بک باعث شد آلبوم حال‌وهوای خاص خودش رو پیدا کنه، چیزی بین درد، حیرت و اعتراض.

۶۲۱۹۸۶۱۰۸۹۹۲۴۸۲۲ کارن‌نوبخت