Neuropedia

▪️مغزنگاری مغناطیسی یا مگنتوانسفالوگرافی (Magnetoencephalography) وقتی میدان مغناطیسی از یک سیم عبور می کند، جریانی را در این سیم ایجاد می کند. هنگامی که جریان الکتریسیته در امتداد یک سیم جریان می یابد، یک میدان مغناطیسی در اطراف سیم ایجاد می کند. این رابطه متقابل بین الکتریسیته و مغناطیس در نورون ها نیز مشاهده می شود. یعنی با ایجاد میدان الکتریکی، فعالیت نورونی نیز یک میدان مغناطیسی ایجاد می کند. هر چند میدان مغناطیسی ایجاد شده توسط یک نورون منفرد فوق العاده کوچک است، اما میدان ایجاد شده توسط بسیاری از نورون ها به اندازه کافی نیرومند است که از سطح جمجمه قابل ثبت باشد. چنین ثبتی مغزنگاری مغناطیسی (MEG) نامیده می شود و همتای مغناطیسی نوارمغزی (EEG) یا پتانسیل وابسته به رویداد (ERP) است. کاوشگر اصلی مغزنگاری مغناطیسی، دستگاه حسگری است که شامل سیم پیچ هایی با ابررسانای خاص که برای شناسایی میدان های مغناطیسی بسیار ضعیف مغز ضروری است. این ابزار معروف به اسکویید (SQUID) (دستگاه ابررسانا تداخل کوانتومی) در هلیم مایع غوطه ور است تا آن را در دمای بسیار پایین، که برای ابررسانا ضروری است، نگه دارد. یک یا چند کاوشگر بر روی سطح جمجمه حرکت کرده و سیگنال هایی را به اسکویید ارسال می کنند. هر کاوشگر یک "نقشه هم تراز یا ایزوکونتور" (isocontour map) چارتی با دایره های متحدالمرکزی به وجود می آورد که نشان دهنده شدت های مختلف در میدان مغناطیسی نورونی است. محققان می توانند از این نقشه ها برای محاسبه مکان نورون های ایجاد کننده میدان در سه بعد استفاده کنند. آنها همچنین می توانند نقشه های MEG را به چارت رویدادهای الکتریکی بسیار شبیه به پتانسیل های الکتریکی ثبت شده توسط ابزارهای EEG تبدیل کنند. ▫️Wikipedia

▪️الكتروکورتيكوگرافی (Electrocorticography) الکتروکورتیکوگرافی (ECoG) یا الکتروانسفالوگرافی داخل جمجمه (iEEG)، روشی برای ثبت فعالیت های مغزی و تحریک الکتریکی قشر مغز در حین عمل جراحی است، که با قرار دادن الکترودها در قشر مغز (برخلاف پوست سر، مانند یک الکتروانسفالوگرام معمولی) برای نظارت بر فعالیت الکتریکی مغز استفاده می شود و سیگنال های الکتروانسفالوگرافی را مستقیماً از قشر مغز، که در معرض جراحی قرار گرفته است، ثبت می کند. پس از کرانیوتومی و برداشتن قسمتی از جمجمه بیمار، الکترودها با عمل جراحی روی سطح قشر مغز کاشته می شوند. الکترودها ممکن است در خارج از سخت شامه (اپیدورال) یا در زیر سخت شامه (ساب دورال) قرار گیرند. در این روش همچنین از شبکه های شفاف استفاده می کند که در هر تماس الکترود شماره گذاری می شوند. سیگنال های ECoG از پتانسیل های همزمان پس سیناپسی (پتانسیل های میدان محلی) سلول های هرمی تشکیل شده است. وضوح زمانی ECoG حدود 5 میلی ثانیه و وضوح فضایی حدود 1 سانتی متر در سطح قشری و 0.5 - 3 میلی متر در اندازه گیری پتانسیل میدان محلی با استفاده از الکترودهای عمق است. الکتروکورتیکوگرافی برای شناسایی مناطق صرع زا در بیماران مبتلا به صرع در نظر گرفته می شود و بطور همزمان امکان ثبت فعالیت های مغزی و تحریک الکتریکی کورتکس در هنگام انجام فعالیتهای شناختی جهت انجام تحقیقات پیشرفته در زمینه چگونگی کارکرد مغز را فراهم می کند. ▫️Wikipedia