در جستجوی یقین

🖌 Idealization در پاسخ به دوستم که به اشکال ایده‌آل‌سازی اشاره کرده‌است باید بگویم اگر «نماد اخلاقی» از «واقعیت انسانی» خارج شود و تبدیل به یک «نماد الوهی» بشود و تقدیس یشود، در اینجا دفاعی بدوی تحت عنوان «ایده‌آل‌سازی» رخ می‌دهد و آن نماد دیگر نه تنها کارکرد سالم خودش را از دست می‌دهد؛ بلکه از قضا کارکرد ضد اخلاقی و ناسالم پیدا می‌کند. به بیان اتوکرنبرگ، استفاده از دفاع ایده‌آل سازی، مختص سازمان‌های شخصیت مرزی سطح بالا و بلکه سطح پایین است. هنگامی که فاصله «نماد» با «ایگو» آنقدر زیاد شود که فرد احساس کند آن نماد دست نیافتنی است، اساساً هرگز فرآیند «درونی‌سازی» رخ نمی‌دهد و «نماد» به بخشی از «ساختار شخصیت فرد» تبدیل نمی‌شود. در اینجا وضعیت معکوس می‌شود و «نماد» منجر به پیدایش «شرم» در ساختار روانی می‌شود. به قول فروید، آدمی از نمادی که آن را بپرستد، در ناهشیار خویش نفرت دارد! اساساً پرستش نماد و ایده‌آل‌سازی افراطی آن، نشان‌دهنده «حس خلأ درونی» و «فقدان سوپرایگو» و عدم وجود «خود ایده‌آل» در روان است. در اینجا یک «دیگری ایده‌آل» وجود دارد که ارتباطی به «خود» ندارد و از او جداست. چنین فردی از اساس «خود ایده‌آل» ندارد!!! این مشکل از نماد نیست، مشکل از فقدان ابژه امن در حافظه عاطفی خود فرد است. فالیتأمل.