Noor | نور

بهترین کاری که میتونم امسال برای ۰۵/۰۵/۰۵ بکنم اینه که فردا امتحان دینیمو پاس بشم. امیدوارم همه موفق باشن فردا 🤍

من بخاطر اینکه همه چیزو تموم کردم ناراحت نیستم. از اینکه اون آدم میتونست تغییر بده یسری چیزا رو ولی نخواست ناراحتم از اینکه در اخر غرورش رو اولویت قرار داد ناراحتم از اینکه همه چیز میتونست یجور دیگه پیش بره ناراحتم از اینکه همه چیز میشد مثل قبل بشه و نشد ناراحتم

Maybe wrong time Maybe wring person

شب که میخواین بخوابین شرمنده خودتون نباشید، مطمئن باشید که همه توان و انرژی‌تون را گذاشته‌اید‌.. گور پدر حرف بقیه. مطمئن باشید به هدف‌تون می‌رسید.

«کلام، خنجر نیست. نباید باشد. کلام و زبان، سرپناهی است در برابر گزند تنهایی و مرگ. واژه‌ها، شعله‌های خُردی هستند تا به یاری آن فاصله‌های هولناک و روابط یخ‌بسته را چاره‌ای کنیم. از کلام، خنجر نسازیم. این چه هنر و مهارت بی‌قدری است که موهبت والای کلام را دستمایه‌‌ای برای طعن و تعریض، طرد و خوارداشت، خَستن و زخمی کردن و تلخ‌کامی همدیگر سازیم؟ واژه‌ها آمده‌اند تا چراغ دوستی برافروزند، نهال مِهر بنشانند و اندوه آدمی را تسکینی باشند. واژه‌ها را چوب آتش‌افروزی‌های دل‌آزار نسازیم، سوخت‌ِ بارِ خودکامگی‌های خود نکنیم. موهبت ارجمندِ زبان را در پای دوستی و آشنایی خرج کنیم. به سوداهای تهی‌مایه که به نام حقیقت‌اند و به کام أنانیت (خودبینی)، زبان را تباه نکنیم. گفت‌وگویی که ما را به زندگی مطبوع‌تر می‌رساند، از جاده‌ی واژه‌های عبوس نمی‌گذرد. رخساره‌ی واژه‌ها در آوار خشم و درشتی ما، زشت می‌شوند. شب می‌شوند.» صدیق قطبی

نمیخوام پیر شی با یکی دیگه از زندگی سیر شی‌ با یکی دیگه

کار از «امیدواری» و «ناامیدی» گذشته… مفهوم «امید» داره آروم آروم فرومی‌پاشه. چون دیگه تماما داره میشه درِ بسته و نشدن. انگار دیگه مهم نیست چیکار می‌کنی، قراره نشه! تقصیر من و تو هم نیست، ناظریم و فاعلیت خاصی هم نداریم. اما من یه چیزی رو می‌دونم و اونم اینه که هرکدوم از ماها، با یه نخ نازک گاهی به زندگی وصل میشیم. قبل از این‌که حرف اصلی‌م رو بزنم اینو بگم که: اگه به هر شکلی داری ادامه میدی دمت گرم این روزها داشتن کوچکترین روتینی سخته، انجام هرکاری از صفر تقریبا نشدنیه. و اگر پای درسی، پای کار و روتینتی، هرچی، دمتتتتت گررررم!!! اما من یه چیزی رو تازگی‌ها فهمیدم و اونم اینه که «امید» جمعیه. یعنی چی؟ یعنی یه روز، من، با «ادامه دادن» تو رو هل میدم و یه روز، این ادامه دادن تو، من رو سرپا نگه می‌داره! لازم هم نیست بیایم داد بزنیم و من بگم امیدوار باش و به هدفت فکر کن؛ چون جواب نمیده؛ یا تو بخوای به من از امید بگی؛ چون کار از گفتن گذشته. ما فقط باید خودمون رو ببینیم که یکیمون هر روز داره ادامه میده؛ سخت، با اشک، با ترس، ولی ادامه میده. تو یکی نه‌ای، هزاری؛ تو چراغ خود برافروز!

و عزیزِ من، مدت‌هاست برای هیچ‌چیز جز تو و وطن گریه نکرده‌ام…

آرزوی سلامتی برای مردم جنوب❤️

علی تو ۲۶ سالگی خونه خرید اما هیچوقت از شهر خودشم بیرون نرفت مهدی مدرک تحصیلی نداره اما به چندین کشور سفر کرده سارا پول اجاره خونش رو به زور میده اما عشق زندگیش رو پیدا کرده امیر هنوزبا پدر مادرش زندگی میکنه اما از ته دلش حالش خوبه سعید یک بیزنس موفق داره اما واقعا احساس تنهایی میکنه شاید راه و زندگی درست وجود نداره! فقط زندگی‌های مختلف برای اد‌م‌های مختلفه...

امسال نه برق داشتیم، نه اینترنت، نه آموزش درست، نه اعصاب‌وروان برامون مونده، نه فرجه‌های امتحان منطقی بود؛ جنگ هم داشتیم. بازم یه دهه‌شصتی میاد میگه: «زمان ما سخت‌تر بود»

روز ازمون: داوطلبان گرامی آزمون خود را با شنیدن صدای انفجار آغاز کنید. در پشت پاسخ برگ میتوانید وصیت نامه خود را بنویسید.

I don't know if I'm going to fall in love again or not.

هیچوقت منو با ورژنه بی رحمم تست نکنین اصلا پیشنهاد نمیکنم🙏🏽

‏کسیو جدی نگیرید، ‏چراشم از کسایی که جدی گرفتن بپرسید.