𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

شیرین غریبان شده‌ای از لج فرهاد؟ -ناشناس

از اسمان بپرس چرای بغض نبودنت را بعد از ان شب ابری که مه وجودم نگذاشت با خیالت راحت صبح شود. و من که از پشت ابرها به تماشای تو نشستم و چه وقت هایی که به جایشان بغضم را باریدم و تو نفهمیدی که دلیل باران فقط تو هستی. چترت هم ان روزها میشد فاصله‌ای که به این راحتی قرار نبود پر شود. و من چقدر بعضی فاصله هارا دوست دارم. فاصله لب هایت وقتی ارام لب هایم را بینشان مینشانم و گرمی مسیر چشمت تا گردنت که قطره اشکی شور ان را طی میکند. جانا لب هایت شوم که با زبانت من را تر کنی؟ فقط قول بده جز کلمات عاشقانه چیزی نگویی که ضعیف است قلب کوچکی که برای تو میتپد.

در دنیایی که من ساختم تو هم من‌رو دوست داری و اونی که میزاره میره تا اسیب ببینی منم. نه که دوستت نداشته باشم، فقط دل شکستم توی جهان موازی اجازه نمیده به چشمای قشنگت نگاه کنم و خودم رو دور بندازم. کی میدونه، شاید جایی، لحظه‌ای، روزی من هم در قسمت دیگه‌ای از جهان تنهات گذاشتم که حالا باهام اینچنین میکنی.

من رو با خیالت تنها بزار، هردومون رو ناراحت میکنی.

اصلا خوب شد که نشد. همه نویسنده ها و شاعر‌های خوب به اونی که باید نرسیدن، این یه نشونه‌ست.

#part249 نفس عمیقی کشید و ادامه داد؛ _فکر میکنه چون دوستمون نداره اینطوری میکنه. و فقط به فکر خودشه. یه ابروم رو انداختم بالا و درحالی که پشت چراغ قرمز می‌ایستادم گفتم؛ _مگه همینطور نیست؟ نگاهم رو اروم چرخوندم و بهش خیره شدم. از پشت عینک افتابی احتمالا گرون قیمت فندی‌ش نمیتونستم درست چشماش رو ببینم، اما نگاهش به هیچ عنوان رضایتمند به نظر نمیرسید. با این حال خونسردی خودش رو حفظ کرد و درحالی که شیشه ماشین رو میکشید پایین گفت؛ _نه، اینطور نیست. همه نمیتونن عشقشون رو با موندن ثابت کنن. همینکه خودش رو کشیده عقب تا ما راحت باشیم اما طلاق نمیگیره یعنی همچنان دوستمون داره. _مگه نگفتی بابابزرگت نمیزاره طلاق بگیره؟ سرش رو کج کرد که ادامه دادم؛ _الان داری میگی ولتون کرده. تینا_خب، مشکلش چیه؟ شونم رو انداختم بالا. _مشکلی نداره. ولی فکر کنم پولش رو از شما بیشتر دوست داره. چرا چون اگر به خاطر پول نبود برمیگشت. تینا_خب نمیتونن باهم تفاهم داشته باشن. ما هم اینجوری راحت‌تریم. کنار هم دیگه عذاب میکشن، مارو هم عذاب میدن. از سمتی هم بابام مریضه. قرص مصرف میکنه، واسه همین مامانم رو خیلی اذیت میکنه. _خب منم الان احساس سرماخوردگی دارم، دلیل نمیشه بخوام با کسی که دوستش دارم بد رفتار کنم. با شنیدن جمله اخر برگشت سمتم، اما سریع بیخیال شد و روی جملات قبلی تمرکز کرد. تینا_چرا میخوای وادارم کنی اینطوری فکر کنم؟ مشکلت چیه؟ پوزخندی زدم و نیم نگاهی به چراغ سبز شده انداختم. _من چه مشکلی میتونم با پدر تو داشته باشم‌؟ بی توجه به حرفم گفت؛ _از لحاظ روحی روانی مریضه. یه بیماری روانی داره. شونم رو انداختم بالا. _نمیدونم. امیدوارم خلافش بهت ثابت نشه. چون وقتی به من ثابت شد خیلی ناراحت شدم. فکر میکنم یه ماه قبل از اولین باری که سراغ مواد مخدر رفتم این اتفاق افتاد. به هرحال اگر با وجود اذیت شدنِ خودش و مامانت ازش جدا نمیشه، قطعا پای پول در میونه. نه تینا و اوا. عینک افتابیش رو در اورد. با اینکه نگاهم به جاده بود متوجه میشدم داره با حرص نگاهم میکنه. قصد ناراحت کردنش و یا انداختن باباش از چشمش رو نداشتم. اما من پدرارو خوب میشناختم، هرچی نبود خودمم یه دونش رو برای مدت زمان کوتاه توی زندگیم داشتم و همون تایم برای شناختش کافی بود. اگر کسی رو میخواستی، تا ابد پیشش میموندی. اگر بین موفقیتت و اون ادم موفقیت رو انتخاب میکردی، یعنی ارزشش کمتر از بالا رفتن خودت بوده. ممکنه من هم روزی بین کسی که دوستش دارم و خودم خودم رو انتخاب کنم. دلیل نمیشه اون ادم رو دوست نداشته بوده باشم اما، حداقل چند شماره از خودم پایین تر بوده. به هرحال ترجیح میدادم جای اینکه یه روز مثل من بیدار شه و چندروز بعد متوجه بشه شب قبل برای اخرین بار تو عمرش پدرش رو دیده، امادگیش رو داشته باشه. نمیتونستم تصور کنم پوست سفیدش به خاطر گل و علف و الکل و سیگار لک بیوفته. شاید هم مثل غزل خط خطی بشه. شاید هم هیچکدوم. نمیدونم. تینا_چون بابات ولتون کرده فکر میکنی همه مثل اونن؟ نگاهم رو به چشماش دوختم که با اخم گفت؛ _پدر من دلیلی نداره مارو ول کنه و دوستمون نداشته باشه. _مگه مال من داشت؟ تینا_بنظر من زندگیش پر از دلیل برای اون‌کار بوده! دندونام رو خیلی اروم به هم فشردم و نگاهم رو ازش گرفتم. عصبی شده بودم، کاملا عصبی بودم. توی هرچیزی شوخی داشتم توی این مورد اصلا بیخیال نمیشدم. حرفی که کل عمرم سعی کرده بودم ازش فرار کنم رو بهم زده بود. خودم این رو میدونستم، لازم نبود کسی توی صورتم بکوبتش. دوست داشتم بکشمش، اما خب ترجیح میدادم پوستش با همون الکل و علف خراب بشه. شاید براش سنگین تر میبود. پرنسس خانم زیبا. تینا_اهورا؟ وقتی به خودم اومدم که چراغ بعدی قرمز شده بود و نزدیک بود محکم به ماشین جلویی برخورد کنم. پام رو روی ترمز فشردم و بوق زدم که ماشین کمی جلوتر رفت و من به زور متوقف شدم. راننده سرش رو از ماشین خارج کرد و چندتا فحش بهم داد که برای نشنیدنشون شیشه رو بالا کشیدم. تینا که شوک زده از اتفاق چند ثانیه پیش نفس نفس میزد بهم نگاه کرد و دوباره اسمم رو تکرار کرد. _اهورا! نوچی کردم و نگاهم رو به چشماش دوختم. موهای فنریش رو از توی صورتش زد کنار و گفت؛ _ناراحت شدی؟ _نه، کاملا خوشحالم. توی پوست خودم نمیگنجم. تینا_باور کن منظوری نداشتم. لبخندی زدم و با کنایه گفتم؛ _میدونم، باور میکنم. پوفی کشید و نگاهش رو ازم گرفت. باز خوبه حداقل توی این وضعیت سوار موتور نبودم. اینجوری جذبه‌م بیشتر بود. هرچند که با وجود این تیبای مشکی یه کونی عصبی بودم. اگر اراز اینجا بود میگفت که تو حتی سوار نیسان وانت هم کونی‌ای. تینا_ببخشید. چندوقته حالم اصلا خوب نیست. فقط نمیخواستم حقیقت رو باور کنم. به چراغ قرمز نگاه کردم. _هیچکس نمیتونه. تینا_از تو هم عصبانیم. _کی نبودی؟

#part248 چندثانیه بدون حرف نگاهم کرد و فرصت کردم خودم رو به در برسونم. نمیخواستم برم ولی واقعا شرایط موندن رو نداشتم. علاقه نداشتم راجب ابوهادی و کارهاش صحبت کنم، اینکار فقط معذب ترم میکرد‌. مخصوصا که نمیدونستم پیش خودش چی راجبم فکر میکنه. از احساس ترحم و دلسوزی دیگران متنفر بودم. مخصوصا اگر اون شخص اراز میبود. اراز_همیشه اینطوری میکنه؟ حالا میتونستم ببینم که اخماش کمی توی هم بود و کاملا جدی نگاهم میکرد. دست به سینه وسط سالن ایستاده بود و انگار میخواست تمام زندگیم رو از چشمام بیرون بکشه. موهام رو از توی صورتم زدم کنار و درحالی که ابروهام کمی توی هم میرفت گفتم؛ _بیخیال. بهش فکر نکن. من دیرم شده، دیگه باید برم. واسه تتوهم ممنونم. خیلی دوستش دارم. لبخند کجی زد و سرش رو تکون داد که به تبعیت از خودش منم لبخند زدم. دستم روی در نشست که کمی اومد جلو و دستش رو دراز کرد. اراز_دومی رو نزدم، ولی خب. لب هام رو کمی به هم فشردم و با خودم فکر کردم که چقدر احمق بودم که میخواستم یه همچین تتویی بزنم. دستش رو گرفتم که کمی جلو اومد و بغلم کرد. چشم‌هام رو بستم و نفس عمیقی کشیدم. قبل از اینکه بفهمم چیشد کمی کشید عقب و دستشو از توی دستم خارج کرد. ... اهورا؛ در داشبورد رو باز کردم و نگاهی به محتویات توش انداختم. چیزی جز چندتا برگه و یه عینک افتابی و پیچ گوشتی و چندتا سیم توش وجود نداشت. نفس عمیقی کشیدم و فکر کردم دیگه چه سوراخ سنبه‌ای مونده که بتونم بررسیش کنم. معمولا از گشتن مکان‌های نو خوشم میومد و برام مهم نبود که کسی ناراحت بشه از اینکه توی حریم شخصیش دخالت کردم. البته به هیچ عنوان نمیدونستم این مرد حریم شخصی داشت یا نه. نه که از ازدواج کردن اون زن ناراحت یا سرخورده باشم، اتفاقا نیاز داشتم یه جوری شرش رو از زندگیم کم کنم چون واقعا دیگه تحمل کردنش مشکل بود. نیاز داشتم تنها زندگی کنم، اما اگر به شانس من بود که شوهرشم میورد توی همون خونه. البته که هیچ ایده‌ای نداشتم که یه نفر چرا باید دلش بخواد با اون زن ازدواج کنه. با فکری که به ذهنم رسید خندم گرفت. مگه من از غزل خوشم نمیومد؟ اون هم مثل اون. هرچند که به هیچ عنوان باهم قابل قیاس نبودن. توی همین فکرها بودم که در باز شد و تینا نشست توی ماشین. سلام کرد و بلافاصله نگاهی به اطرافش انداخت. تینا_ماشین خریدی؟ _خداروشکر نه. تینا_خداروشکر؟ دیوانه‌ای؟ نگاه زیر چشمی‌ای بهش انداختم و درحالی که استارت میزدم گفتم؛ _کونیا تیبا سوار میشن. لبخندی زد و نگاهش رو ازم گرفت. درحالی که دنده رو عوض میکردم از توی اینه بهش خیره شدم. واقعا خوشگل بود. حتی یه چیزی اونور تر. اما نمیتونست تراماهایی که در گذشته داشتم رو درست کنه. اون مامی ایشیوز لعنتی رو جبران نمیکرد. نمیدونستم چطور باید بگم اما، فقط باعث بدتر شدن حالم میشد. شاید من واقعا مریض یا روانی بودم و اصلا به یه دختر روانشناس نیاز نداشتم. نگاهم رو از رژ اجری رنگش گرفتم که گفت؛ _دوست داشتم ویلا بگیرم ولی دوستاش اونقدر زیاد نیستن که بخوام اینهمه هزینه کنم. از سمتی هم بابام اینجاست نمیخوام از چیزی خبر دار بشه. از توی فکر در اومدم و گیج گفتم؛ _چیو میگی؟ شیشه دودی رو داد بالا و گفت؛ _تولد اوا رو میگم. این چندوقت خیلی ناراحت بود گفتم سوپرایزش کنم. با اینکه زیاد برام اهمیت نداشت اما گفتم؛ _چرا ناراحت بود؟ تینا_مامان بابام رو که میدونی، پنج ساله میخوان از هم طلاق بگیرن ولی خب نمیشه. بابابزرگم به بابام گفته طلاق بگیری خونه زندگیتو ازت میگیرم اونم از ترس پولش نمیزاره بره راحت شیم. فقط هی از اهواز به شیراز از شیراز به اصفهان و تهران واسه تئاتر میره و میاد. زندگیمون روی هواست. اوا هم توی این رفت و امدا و دعوا ها خیلی اذیت میشه. لبم کمی کج شد و درحالی که تلاش میکردم خودم رو متاسف و همدل نشون بدم گفتم؛ _خودت چی؟ روی تو تاثیر نمیزاره؟ از توی اینه به چشم‌هاش نگاه کردم. حالا موهای فرش کمی از شال بیرون بودن و به مژه های بلند ریمل زده‌ش گره میخوردن. توی این دوسه روز خیلی با خودم کلنجار رفته بودم. تموم مدت میدونستم ازم خوشش میاد، اما انگار هرچیزی بیشتر جلوی چشمت باشه بیشتر نمیبینیش. وقتی منطقی با خودم فکر کردم تازه متوجه شدم چه خبره. نمیخواستم دلش رو بشکنم، و یا بزارم متوجه اتفاقات بین من و غزل بشه. اونها باید فقط یه راز باقی میموندن. البته که اراز ازشون خبر داشت و میدونستم دهنش قفله اما چیزی ازش بعید نبود. هرچند که اون باید این موضوع رو میدونست و هنوز هم از گفتنش پشیمون نبودم. نفس عمیقی کشید و از توی کیفش عینک افتابیش رو در اورد و زد به چشم‌هاش. اما دلم میخواست همچنان مژه‌هاش رو ببینم. تینا_نه. من توی این چیزها بزرگ شدم، از سمتی هم شرایط رو بهتر درک میکنم. اون فقط برای پول نیست که طلاق نمیگیره، دلایل زیادی داره که اوا نمیدونه.

من بر سر تو به جان خودم افتاده ام.

چیزی درون وجودم کم است که روزی با دیدن تو به تپش میوفتاد.

از من میترسیدی؟ چرا هیچوقت نخواستی که با ترسات روبه رو بشی؟

اگر بگی بمیر میمیرم، اما اگر بزاری کس دیگه‌ای من رو بکشه خودم هردوتون رو میکشم.

ببین این دیگر چه دردیست که حتی با دیدن توهم تریاق نمیابد.

شاید روزی دیگه دوستت نداشتم، اما تو همیشه توی قسمت "لطفا دست نزنید" مغزم میمونی و هیچکس جرعت بیرون انداختنت رو نخواهد کرد.

قبل و بعد ورودت به زندگیم، زیاد فرقی باهم ندارن. قبل از تو خیال میکردم که دل ندارم و الان مطمئنم که ندارم، چراکه به محض کشف کردن دو دستی تقدیمت کردمش.

خیال کردی با زبون خوش بیخیالت میشم؟ عزیزم من زبون نفهم تر از این حرفام.

مردن که ترس ندارد، در ان زمان برای اخرین بار به تو فکر میکنم و میمیرم. مثل هرشب که در خیالت جان میدادم بدون اینکه اخرین بار باشد.

چشم میبندم تا که از دل بروی و نمیدانم که کور هم شوم باز تورا میبینم.

دلی را که هیچکس دلسوزش نبود نمیگذارم تا دیگر برای احدی بسوزد.

ویران شده را حوصله‌ی منت معمار نباشد؛ ویرانه‌ی مارا بگذارید که ویرانه بماند.