es
Feedback

¡No caigas en manos de tramposos! Telemetrio encuentra y marca estos canales 👉 Si quieres ver la etiqueta, suscríbete

𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

Ir al canal en Telegram

-وجود کلماتی اما، خودت وجود نداری. Gl & Bl novels☀️ - چنل دیلی؛ @el6hell

Mostrar más
2 692
Suscriptores
+1024 horas
+67 días
-1930 días
Archivo de publicaciones
درد سر بی سرو سامان، کرختی تن سست و پر اسپاسم، نام بن بست ترین کوچه های بی نام و نشان وجودم.
20 oct 2022, 04:41

#part102 مامان_چرا؟ از کسی گرفتی؟ _اره هفته پیش رفتم تولد یکی از دوستام، از اونروز تا الان درگیرم. مامان_دکتر رفتی؟ _اره. سرش رو تکون داد و رفت توی اشپزخونه. مامان_بیا سالاد درست کن. رفتم توی اشپزخونه و وسایل مورد نیاز رو برداشتم. روی صندلی نشستم و مشغول خورد کردن کاهو ها شدم. _بابا کجاست؟ مامان_رفته موهاش رو کوتاه کنه. سرمو تکون دادم. مامان_الهی بمیرم برات چقدر لاغر شدی. معلومه هیچی نمیخوری. _چرا میخورم. مامان_همش سوسیس کالباس. از سرکار که برمیگردی بیا خونه ناهار بخور. خواستم بگم کدوم کار مادر من اما نگفتم. بهتر بود که ندونن و الکی نگران نشن. _یاسر یه دوست دختر داره، اون هر ازگاهی برامون غذا میاره. مامان_واقعا؟ دوست دخترش خوشگله؟ _بد نیست. مامان روی صندلی نشست و گفت؛ _تو چی؟ تو دوست دختر نداری؟ نیم نگاهی بهش انداختم و گفتم؛ _نه. مامان_خوبه. خندیدم و گفتم؛ _بگو امیدوارم تا اخر عمرت از تنهایی بمیری دیگه. مامان_نه عزیزم این چه حرفیه. حیف تو نیست یه دوست دختر خوشگل نداشته باشی. یکیو برات پیدا کردم مثل خودت ماه. شبیه پنجه افتاب میمونه. خندیدم و به این فکر کردم که هرچقدرم خوشگل باشه به پای دایان نمیرسه. مامان_نمیخوای بدونی کیه؟ _کیه؟ مامان_دختر اقای زارعی. چشمام رو ریز کردم. _ اقای زارعی کیه که دخترش کی باشه. مامان_همسایه روبه روییمون دیگه. ابروهام پرید بالا و گفتم؛ _یاسمین؟ مامان_اره. _نه بابا. مامان_چرا؟ _من قصد دوست شدن با کسیو ندارم فعلا. مامان_نمیخواد دوست بشی که، باهم نامزد کنید. _همینم مونده. مامان_دختر خیلی خوبیه ها، هم تحصیل کردست، هم مودبه، هم خوشگله. _مامان جان من فقط 22 سالمه تا قبل از 30 سالگی هم ازدواج نمیکنم. مامان_چرا اخه؟ _من پول ندارم خرج خودمو بدم اون دختره هم بدبخت کنم. بعدم من تا کسیو دوست نداشته باشم باهاش ازدواج نمیکنم. مامان_مگه کار نمیکنی؟ بعدم ازدواج کنید عاشق هم میشید. _نه مامان. با کشیده شدن چاقو روی انگشتم سوزشی رو توی پوستم حس کردم و دستمو کشیدم عقب. مامان_دستتو بریدی؟ _اره. دستم رو گرفتم زیر اب که مامان گفت؛ _بریم خواستگاری تو با این دختره اشنا بشو بعد تصمیم بگیر. میدونستم که مامان اگر گیر بده ولم نمیکنه برای همین گفتم؛ _من خودم کسی رو دوست دارم. چشماش برق زد و با ذوق گفت؛ _کی؟ نشونم بده عکسشو. خندیدم و اب رو بستم. همینم کم مونده عکس دایان رو به مامان نشون بدم. اونوقت همینجا سکته میکنه. ناچارا عکس ماریارو نشونش دادم. انقدر ازش خوشش اومد که من تا این اندازه ماریا رو دوست نداشتم. گفتم که تازه داریم باهم اشنا میشیم و قصدمونم جدیه تا دست از سرم برداشت. تا اومدن مهمونا رفتم توی اتاقم. با شنیدن صدای سلام علیک بلند شدم و از اتاق رفتم بیرون. عمو صادق و خاله مینو اومده بودن. با عمو، دریا و رستا دست دادم و رفتم کمک مامان. بعد از بردن چای با رستا و دریا رفتیم توی اتاقم. دریا_پشمام چقدر نقاشیات قشنگن. _مگه تاحالا ندیدیشون؟ دریا_دیدم، ولی الان باید ابرازش میکردم. لبخندی زدم. _قابل نداره. با صدای پیام گوشیم لیوان چایم رو گذاشتم روی عسلی و گوشیمو در اوردم. با دیدن اسم دایان نزدیک بود دوتا سکته ناقص بزنم. هول شدم و ضربان قلبم رفت بالا. حس کسیو داشتم که یه نامه با پاکت خیلی قشنگ براش فرستادن و دلش نمیاد بازش کنه. دریا_ماریا پیام داده؟ _نه. یکی از دوستامه. پیام رو باز کردم. "میشه همو ببینیم؟" اب دهنم رو قورت دادم و به دیوار خیره شدم. استرس و هیجان عجیبی داشتم و ادرنالین خونم رفته بود بالا. دلم نمیخواست ببینمش و همه دردام تازه بشن، اما دلم براش واقعا تنگ شده بود. دوست داشتم ببینمش، لبخند و چشمای قشنگش رو نگاه کنم و صدای دلنشینش رو بشنوم. یه باشه تایپ کردم و نشستم روی تخت. رستا_سامیار خبر دار شدی مامانت میخواد زنت بده؟ خندیدم و گفتم؛ _اتفاقا قبل از اینکه بیاین راجب همین حرف میزدیم. دریا با لحنی عبوس گفت؛ _تونست راضیت کنه؟ بهش خیره شدم. شالش افتاده بود دور گردنش و دور چشماشو سیاه کرده بود. _بهش گفتم که خودم یکیو دوست دارم. دریا_کیو؟ _واقعی که نگفتم، خواستم دست از سرم برداره. سرشو تکون داد و نگاهش رو به زمین دوخت. گلوم رو صاف کردم و برای اینکه بحث رو ادامه بدم گفتم؛ _چه خبر؟ رستا_دلم درد میکنه همش. _یه دکتر برو. دریا_دکتر نیاز نداره، با دوست دخترش کات کنه مشکلش حل میشه. خندیدم و کمی از چایم خوردم. رستا_تو خیلی خوشت میاد مثل خودت سینگل باشما. دریا_کی گفته من سینگلم. با تعجب گفتم؛ _نیستی؟ دریا_اگه بگم که مزش میپره. رستا_چرت و پرت نگو هیچکس تورو نمیگیره. به من نگاه کرد و ادامه داد؛ _سامیار تو دریا رو نمیگیری؟ داره کپک میزنه دیگه. _میگیرم. دریا_پس کی دیگه. خندیدم و گفتم؛ _به زودی. با صدای پیام گوشیم نگاهم رو ازشون گرفتم. "ساعت 10 کافه کالدین."
19 oct 2022, 17:30

دست غم را گرفتی و دستان من بدون تو ماند، چشم به غم دوختی و نگاه من بی نصیب از تو سوخت و خاکستر شد، باد موهایت را نوازش کرد و رقصاند اما دست من هیچوقت لای موج‌هایشان ننشست. با خیال کسی دیگر خوابیدی و هیچگاه هم‌اغوشی با من را تجربه نکردی، اسمت را از زبان عقربه های ساعت که رفتنت را با تیک تاکشان فریاد میزدند شنیدی اما نگذاشتی من صدایت بزنم. و من، اخر روزی لب گور را میبوسم و لب تورا؛ نه.
19 oct 2022, 05:55

بیرون از خط قرمزی که کشیده بودم اسمتو نوشتم.
18 oct 2022, 16:41

#part101 من واقعا نمیتونم این شرایط رو تحمل کنم. نکنه همونطوری که رستا گفت من دارم عاشق دایان میشم! عاشق یه پسر! کسی که هیچوقت نمیتونم باهاش باشم. کسی که هیچ علاقه ای به من نداره و حتی ازم بدش میاد. باید جلوی این حس مسخره رو بگیرم! دیگه نباید حتی پامو توی اون نمایشگاه بزارم. باید استعفا بدم. اینطور من روز به روز بیشتر بهش علاقمند میشم و اون لحظه به لحظه منو بیشتر با کاراش خورد میکنه. اصلا از همون اول نباید پیشنهادش رو قبول میکردم. فکر میکردم حسم یه احساس زودگذر و ساده‌ست اما اشتباه میکردم. اگه همینطوری پیش بره مطمئنا یه بار دیگه بلایی که ماریا سرم اورد گریبان گیرم میشه. من نمیخوام یبار دیگه توی این راه شکست بخورم. تحمل یه درد این چنینی دیگه رو ندارم. واقعا نمیکشم. هنوز یکسالم از اون دوران نگذشته و من دوباره دارم کار دست خودم میدم. گوشیم رو برداشتم و تایپ کردم؛ "من خیلی فکر کردم، بنظرم اشتباهی که کردیم هردومون رو اذیت میکنه و هرچقدر بیشتر همدیگه رو ببینیم و باهم در ارتباط باشیم پشیمونیمون تشدید میشه. مرسی از اینکه بهم اعتماد کردی و اجازه دادی مدتی کنارت کار کنم. ازت ممنونم، هیچوقت این لطفت رو فراموش نمیکنم. با اجازه استعفا میدم." پیام رو سند کردم و چشمام رو بستم. چقدر تایپ کردن این جملات سخت بود. قطره اشک سمجی راه خودشو از گوشه چشمم پیدا کرد و روی گونم جاری شد. داغ بود و مطمئنا شور، قطعا از اتیشی که توی دلم برپا بود بلند میشد. ... لیوان قهوه‌م رو برداشتم و رفتم روی مبل نشستم. به صفحه تلویزیون خیره شدم و صداش رو کمی زیاد کردم. _عه ملکه انگلیس مرد. یاسر_انگلیس مگه ملکه داشت؟ _اره، ملکه الیزابت. یاسر_اها اون دختر بد اخلاقه. اشنامونه. نیم نگاهی بهش انداختم و لبخندی زدم. _واقعا؟ یاسر_اره بابا من بچه بودم الی جون پوشکم رو عوض میکرد. _به سلامتی. چسب زخمی روی زخمش زد و گفت؛ _بیا این باندو واسم بزن. رفتم سمتش و کنارش نشستم روی زمین. باند رو دور دستش پیچیدم و گفتم؛ _چرا نمیری بیمارستان؟ یاسر_برم بگم دکی جون سر کوکائین دعوا کردم چاقو خوردم؟ _عفونت میکنه خب. بگو با یه جیب بر دعوام شد. یاسر_حالا اگه خوب نشد میرم، زخمش زیاد داخل نیست. _منظورت عمیقه؟ نگاهم کرد و گفت؛ _اره همون. باند رو گره زدم و رفتم نشستم روی مبل. دستمالی برداشتم و توش فین کردم. یک هفته ای بود که خیلی سخت مریض شده بودم. بدن من به نسبت به ویروس ها مقاوم بود و تا با یه ادم مریض معاشرت نمیکردم مریض نمیشدم. نمیدونم حالا چرا اینطوری حالم بد شد. از همون شبی که از تولد دایان برگشتم شروع شد، فکر کنم اونجا یکیشون سرماخورده بود و من ازش گرفتم. ولی من که زیاد به کسی نزدیک نشدم.. نفس عمیقی کشیدم و کمی از قهوه‌م خوردم. این پنج روز برام خیلی سخت گذشته بود. هرشب به زور جلوی اشکم رو میگرفتم. من ادم احساساتی ای بودم اما احساساتم رو بروز نمیدادم. دلم نمیخواست که به خاطر دایان گریه کنم، حالا هرچقدرم اذیتم کرده باشه. اگه یبار چشمه اشکم به خاطرش باز شد مطمئنم که دیگه نمیتونم جلوش رو بگیرم. نمیخوام اشکام به نام اون از چشمام لیز بخورن و وقتی که توی اینه به اون قطرات کوچیک و لجوج نگاه میکنم همشون اسمش رو فریاد بزنن. این فاصله واقعا بهترین چیزی بود که بین ما میتونست وجود داشته باشه. با اینکه حالم خیلی گرفته و بد بود و بیشتر از قبل رفته بودم توی خودم اما میدونستم که بهترین کار همینه. نمیخواستم دوباره ضربه بخورم. به هیچ عنوان. دایان هم خیلی راحت قبول کرد و اصلا به موندنم اصرار نورزید. فکر کنم اونم از این فاصله خوشحال شده بود. شروع کرده بودم صبحا میرفتم میدویدم. متاسفانه مصرف سیگارم افزایش یافته بود و این خودمم اذیت میکرد. من از سیگار خیلی کم استفاده میکردم اما حالا کاملا معتادش شده بودم. شاید هم این ناراحتیم به خاطر دایان نبود و چون حوصلم توی خونه سر میرفت احساس ناراحتی میکردم. بعد از شستن لیوان قهوه‌م گذاشتم توی کابینت که صدای اب رو شنیدم. برگشتم و به شیری که اب ازش بیرون میریخت خیره شدم. مگه نبسته بودمش؟ بستمش و به اپن تکیه دادم. امروز قرار بود اعضای فامیل برای شام برن خونه ما. خوشحال بودم که میتونم مامان بابا رو ببینم و احتمالا حرف زدن با رستا حالم رو بهتر میکرد. قرار بود من زودتر برم خونه و توی کارا به مامان کمک کنم. لباسام رو پوشیدم و راهی خونه شدم. از اونجایی که ممکن بود شب همونجا بمونم ماشین رو نبردم و همراه با اسنپ رفتم. دایان حقوق این یک ماهی که کار کرده بودم رو برام فرستاده بود. خداروشکر تا پیدا کردن یه کار جدید بی پول نمیموندم. از اسانسور پیاده شدم و رفتم توی خونه. بوی خوبی میومد. درو بستم و گفتم؛ _سلام. مامان_سلام عزیزم. خواست بغلم کنه که رفتم عقب. _نه من سرما خوردم.
18 oct 2022, 13:29

خواب به چشمام نمیاد، یعنی.. میادها؛ اما در رو روش باز نمیکنم. چشمای من برای بسته بودن ساخته نشدن، میخوام تا ابد بیدار و خمار تو باشم.
18 oct 2022, 12:35

#part100 دایان_شاید بقیه این فکرو کنن اما دوستای من میفهمن. _منظورت مسیحاست؟ دایان_اره. پوزخندی زدم. _یعنی میگی تا حالا اینو بهش نگفتی؟ دایان_نه. سرم رو تکون دادم. _ببخشید اگه با اومدنم ناراحتت کردم، الانم میرم. از روی تخت بلند شد و با اخم گفت؛ _من همچین حرفی نزدم. _ولی من این برداشت رو کردم. دایان_مهم نیست چه برداشتی کردی، مهم اینکه منظور من چیز دیگه ای بود. حس خیلی بدی داشتم، خدا خدا میکردم که اب بشم و برم توی زمین. همچین رفتاری از دایان واقعا حالم رو بد میکرد. دایان_خیلیم خوشحال شدم از اینکه اومدی. هرکس دیگه ای بود نمیومد. به چشماش زل زدم و گفتم؛ _منم نباید میومدم. نوچی کرد و نفس عمیقی کشید. _اگه انقدر پشیمونی و نمیخوای هیچکس چیزی بفهمه چرا اخراجم نمیکنی؟ اینطوری دیگه مجبور نیستی هرروز منو ببینی و تحملم کنی. دایان_ببین سامیار، نمیدونم چی راجب من فکر کردی اما من هیچ مشکلی با تو ندارم. خودت گفتی باهم مثل دوتا همکار باشیم منم دارم سعی میکنم همینطور باشم. _باشه، اشتباه از منه. دایان_نه اشتباه از تو نیست. از منه. نگاهم رو ازش گرفتم و دوختم به زمین. نمیدونم چرا اما ناخوداگاه استرس گرفته بودم و یه حس بد داشت منو میخورد. در اتاق باز شد و مسیحا اومد تو. مسیحا_شما اینجایید؟ دایان_اره یکم حرف میزدیم. مسیحا_با لامپ خاموش؟ دایان خندید و گفت؛ _میترسم جذابیتمو ببینه فکر کار از سرش بپره. اخه داشتیم راجب کار حرف میزدیم. مسیحا لبخندی زد و گفت؛ _خوبه. اقایون بزینس من. چیزی گذاشت توی کشو و از اتاق رفت بیرون. رفتم سمت در که دایان گفت؛ _سامیار. سریع برگشتم سمتش و بهش خیره شدم. توی تاریکی نمیتونستم درست ببینمش. خیلی نرم و گرم بنظر میرسید، حتی الان که باهام سردو خشک بود. دلم میخواست در اغوش بگیرمش و موهاش رو نوازش کنم. چه ارزوی محالی! دایان_خوشحال شدم اومدی، باور کن. فقط من واقعا نمیدونم باید چیکار کنم.. _بیخیال. از اتاق رفتم بیرون. لامپا روشن شده بود و همه نشسته بودن روی مبلا. رفتم سمت رستا و گفتم؛ _من دیگه باید برم. رستا_کجا؟ _یکم کار دارم. دستم رو کشید و گفت؛ _بشین ببینم. هنوز نه کیک خوردیم نه شام، کجا میخوای بری؟ در سکوت بهش خیره شدم که گفت؛ _با دایان بحثت شد؟ _نه بابا. گفتم که کار دارم. رستا_باشه منم احمقم، بشین حرف اضافه نزن. ناچارا نشستم روی مبل‌. دایان از اتاق اومد بیرون و رفت سمت ایدا. دریا با دوربینش ایستاده بود یه گوشه و از ماهان و دختری که بنظر میومد دوست دخترشه عکس میگرفت. ایدا_دریا خانم. دریا سرشو بلند کرد که ایدا گفت؛ _میشه از ما عکس بگیری؟ سرش رو تکون داد و رفت سمتشون. نمیدونم چرا ایدا مثل ادم نمینشست کنار دایان و سعی نمیکرد طوری رفتار کنه انگار اومده تولد دوست پسرش. مثل میمون بهش اویزون شده بود. کم مونده بود بشاشه دورش تا کسی نزدیکش نشه. پفکی برداشتم و خوردم. مسیحا_این دایان چندش چرا انقدر میچسبه به این دختره؟ نیم نگاهی بهش انداختم و بر خلاف میلم که میگفت ساکت باشم گفتم؛ _دوست دخترشه. ابروهای مسیحا پرید بالا اما خیلی سریع گفت؛ _اها اره، گفته بود که رل زدن. رستا_مطمئنی؟ مسیحا_اره بابا. من یکم سرم شلوغ بود به حرفاش گوش نمیدادم. اتفاقا بهشم گفتم من از این خوشم نمیاد چرا باهاش رل زدی. رستا_دایان مگه از این دختره بدش نمیومد؟ مسیحا_چرا اما خب رل زدن دیگه. رستا_مگه ادم با کسی که بدش میاد رل میزنه؟ مسیحا_دایان کلا ادم عجیبیه. اصلا دخترای زیادی توی زندگیش نیست، خیلی سخت به کسی نزدیک میشه. الانم حتما چون دختر داییش بوده و قبلا رابطه داشتن رل زده دیگه. خوشگلم هست، نمیدونم چرا من ازش خوشم نمیاد. سرمو انداختم پایین و نفس عمیقی کشیدم. از رفتار مسیحا معلوم بود که از این موضوع خبر نداره. مگه مسیحا دوست دایان نیست؟ چرا هیچ چیزو بهش نمیگه؟ حتی جریان رابطه مارو هم نگفته. بعد از بریدن کیک ایدا دایان رو بوسید. نمیدونم چرا با اینکارش حس کردم که دلم میخواد همین الان جمع رو ترک کنم. خیلی حالم بد شده بود، به عبارتی داشتم حسودی میکردم، اونم خیلی زیاد. بعد از خوردن کیک که من حتی لبم بهش نزدم و باز کردن کادو ها بلند شدم تا برم خونه. شاهزاده رستا اینبار چیزی بهم نگفت و اجازه داد از حضور توی تولد شاه مرخص بشم. بعد از خدافظی از بچه ها با دایان دست دادم و جمله خیلی خوشحال شدم اومدی رو نادیده گرفتم. حس خیلی بدی داشتم و اگه یکم دیگه میموندم مطمئنا حالم بد میشد. سوار ماشین شدم و به روبه روم نگاه کردم. صحنه نشستن لب های ایدا روی اون دوتا غنچه صورتی بهم یاداوری شد. دندون هامو به هم فشردم و بغضم رو فرو خوردم. تنها گناه من اینه که پسرم؟ اگه دختر بودم هیچ مشکلی نبود؟ چرا دایان داره اینطوری میکنه؟ چرا انقدر اذیتم میکنه؟ مگه چیکارش کردم؟ فقط به این خاطر که گفتم مثل دوتا همکار باشیم انقدر باهام بد شده؟
17 oct 2022, 16:37

#part99 لبخندی زد و نیم نگاهی بهم انداخت. قوطی کاغذ رنگی رو توی دستم فشردم و نفس عمیقی کشیدم. دایان_شوخی کردم، حقیقتا فکر نمیکردم کسی یادش باشه و اصلا دوستم داشته باشه. دریا_دلیل نمیشه دوستت داشته باشیم، اومدیم کیک بخوریم. لبخندش پررنگ تر شد و باهام دست داد. دستش رو فشردم و لبخندی زدم. غیر از من همه رو بغل کرد! حتی اون پسر قد بلندی که از لای حرفاشون فهمیدم اسمش ماهانه. حتی دریارو، حتی ایدارو. حس بدی بهم دست داد و بدون حرف رفتم نشستم روی مبل. دایان_امیدوارم برام باسن هدیه اورده باشید. مسیحا_اره ریدیم برات. دایان_هرچه از دوست رسد نیکوست. صدای اهنگ بلند شد و چراغارو خاموش کردن تا برقصن. یه رقص نور کوچولو به پریز وصل بود که باعث میشد همه جا پر بشه از نور های رنگی. نگاهی به دایان که حالا نور های ابی و قرمز افتاده بود روش و داشت با ایدا میرقصید خیره شدم. خیلی باهم صمیمی بنظر میرسیدن. نکنه این ایدا همون ایداییه که دایان واسه اولین بار باهاش رابطه داشته؟ اما تا جایی که من میدونم از این دختره خوشش نمیومد! یعنی ممکنه برای در اوردن حرص من اینطور باهاش صمیمی رفتار کنه؟ بیخیال سامیار، چرا دایان باید بخواد برای در اوردن حرصت با ینفر دیگه گرم بگیره؟ اصلا چرا باید بخواد حرصت رو در بیاره؟ مگه براش مهمی؟ مگه اهمیتی بهت میده؟ حتی اندازه یه بغل خشک و خالی هم براش ارزش نداری.. نفس عمیقی کشیدم و کمی نوشابه خوردم. طعم ترش و شیرین شاهتوت رو روی زبونم حس کردم. طعمش خاطره ای رو برام زنده میکرد که حالا زیر یه توده از گرد و غبار به اغماء فرو رفته بود.. اون شب بارونی و گرم، بوی سیگار و الکل و لب هایی تلخ. دندونام رو روی هم فشردم و نوشابم رو تا اخر خوردم. سیگاری روشن کردم و پکی بهش زدم. ایدا دست کرد لای موهای دایان و به همشون ریخت. دایان زیر چشمی نگاهم کرد که سرمو انداختم پایین. میتونستم سنگینی نگاهش رو روی خودم حس کنم. به لیوان خالی نوشابه خیره شدم و سیگارو به لبام نزدیک کردم. حس کردم که کسی کنارم نشست. دایان_چرا نمیرقصی؟ سرمو بلند کردم و بهش خیره شدم. موهاشو از توی صورتش زد کنار و پفکی از توی ظرف شیشه ای روی میز برداشت. _بلد نیستم، زیادم از رقص خوشم نمیاد. سرش رو تکون داد و گفت؛ _چیزی ناراحتت کرده؟ _نه، چطور؟ دایان_تنها نشستی، سیگار میکشی. اخم کردی.. متوجه شدم که رستا داره نگاهمون میکنه. هرچند که سعی میکرد طوری نشون بده انگار که داره میرقصه. اب دهنم رو قورت دادم و به چشماش خیره شدم. با لبخند کوچیکی که گوشه لبش جا خوش کرده بود نگاهم میکرد. _نه. من خوبم. سرش رو تکون داد و گفت؛ _دنبالم بیا. بلند شد و رفت سمت راهرو. نگاهی به اطرافم انداختم، هیچکس حواسش به ما نبود. بلند شدم و دنبالش رفتم توی اتاق. نور نارنجی رنگ اباژور به دیوار های سفید میخورد و به حالت نیمه روشن درشون میورد. کنار در ایستادم که گفت؛ _درو ببند. درو بستم و به فضای اتاق خیره شدم. بنظر میومد اینجا اتاق مسیحا باشه. یه فرش خاکستری روی سرامیک های سفید پهن بود و یه تخت گوشه اتاق جا خوش کرده بود و یه عسلی سفید به همراه یه اباژور کنارش قرار داشت. اتاق زیاد شلوغ نبود و اصلا شبیه اتاق یه دختر جوون نبود. دایان_فکر نمیکردم تو هم بیای. در سکوت بهش خیره شدم. _ولی اومدم. نشست روی تخت و بهم خیره شد. دستاشو گذاشت دو طرفش و خم شد عقب. حالا پایین تنش جلو تر از بالا تنش قرار داشت. اینجا سکوت عجیبی بود، هوا یکم گرم بود و باعث میشد کمی عرق کنم. دایان_یادمه گفتی مثل دوتا همکار باشیم. به چشمای خمارش خیره شدم و سعی کردم نگاهم سمت خشتکش نره. دستامو کردم توی جیبم و شونمو انداختم بالا. _خب. دایان_کی برای همکارش تولد میگیره؟ پوکر نگاهش کردم. خدایا این پسر چه مرگشه.. _من برات تولد نگرفتم. دایان_پس ایدا چی میگه؟ _درواقع فقط به ایدا توی کاراش کمک کردم. اخماش رفت توی هم و گفت؛ _توی چه کاری؟ _خرید. دایان_با ایدا رفتی خرید!؟ _اره. دایان_با دوست دختر من رفتی خرید؟ با این حرفش حس کردم که یکی از اعضای بدنم تیر کشید. شاید قلبم بود که دیوار هاش اینطور فرو ریخت. اب دهنم رو قورت دادم و دندون هامو به هم فشردم. دوست دخترش!؟ حرفش هم ناراحتم کرد و هم باعث شد بهم بر بخوره. فکر کرده من به دوست دخترش چشم دارم یا با منظور اینکارو کردم؟ شایدم فکر میکنه میخوام دوست دخترش رو قاپ بزنم! _ناراحت شدی؟ نفس عمیقی کشید. دایان_نه. تو هیچ خطری واسه بقیه نداری.. فقط واسه من خطرناکی. _متوجه نشدم؟ دایان_منظورم اینکه چه به ایدا کمک کرده باشی چه خودت همه کارا رو انجام داده باشی بلاخره دست اندرکار حساب میشی. _انتظار داشتی خواهشش رو رد کنم‌؟ دایان_چرا که نه. اینطوری همه نمیفهمن چی بینمون گذشته. اخمام رفت توی هم. داشت حرفای الکی میزد! _اینکه فکر کنن ما باهم رابطه داشته باشیم منطقی تر از اینکه فکر کنن دوستیم؟
17 oct 2022, 14:56

2, 4 تو.
16 oct 2022, 13:35

قلبم را به درد اوردی و اخر سر چشمان خودت اشکی شد، نه به این دلیل که دردم برایت مهم است، اشک ریختی چون تو در قلب من زندگی میکنی. درد ان ناحیه، درد کل وجود توست. اگر دلم را اتش بزنی، خودت تبدیل به خاکستر میشوی، و این انتخاب تو نیست که تصمیم بگیری کجا زندگی کنی.
16 oct 2022, 12:55

آه از شعار پوچ و تو خالی «گذشته رفته.» گذشته اینجاست؛ هنوز در سر من جریان دارد و مقابل چشمانم تداعی میشود. من هنوز هم از تصور حرم تنت اتش میشوم و خاکسترم لابه لای موهای پریشانت مینشیند. یاداوری حجم تنت که به بدنم گره خورده بود ضربان قلبم را کمی تند تر از عطر تو جلوه میدهد. هنوز میتوانم نرمی انگشتانت که به کمرم فشار وارد میکردند را در استخوان و مهره هایم حس کنم. پوست تنم خماری نوازش ناخن‌هایت را میکشد. هرچه که راجب گذر زمان در مغز هایمان گنجانده است دروغ است. من و تو تا ابد در گذشته با هم بودنمان خواهیم ماند. زمان در مقابل تو کاملا پوچ و بی معنی است!
15 oct 2022, 17:30

از تو فقط خیال و وهمت به من رسید، تو شدی هُره ای دلم که دلهره را پدید می‌اورد و اخمی بین ابروانم که از نگرانی نشاط میگرفت. کاش میتوانستم میان بغض و پوچی نبودنت، کمی هم دستان گرمت را لمس کنم.
15 oct 2022, 16:50

#part98 اما این بعد از بحثی که داشتیم یکم زیادی ضایع بود. خودم گفتم مثل دوتا همکار باشیم و حالا برم حرف خودم رو نقض کنم؟ اینطوری میفهمه که چگونگی رابطمون برام مهمه و این بد بودنمون داره عذابم میده. بعد از بیرون اومدن از حموم موهامو با حوله خشک کردم و بهشون کرم زدم. یه تیشرت خاکستری تنم کردم و یه پیرهن‌ کبریتی کرمی همراه با شلوار لی یخی پوشیدم. گردنبند پلاکی که روش به اسپانیایی نوشته شده بود Amor و ماریا برای سالگردمون بهم هدیه داده بودش رو انداختم دور گردنم. یه مدت همش این گردنبند همراهم بود اما الان خیلی وقت بود که ازش استفاده نکرده بودم. تولد قرار بود ساعت هفت شروع بشه و من هفت و نیم رسیدم. یکم توی پیدا کردن خونه گیج شدم چون اینجا اکثر خونه ها نمای سنگی سفید با در های مشکی و طلایی داشتن و جلوی همشونم ماشین های شاسی بلند پارک بود. زنگ ایفون رو زدم و به اطرافم خیره شدم، بعید نبود یاسر این اطراف کمین کرده باشه. یکم زشت بود که هرکاری میکردم با ماشینش میرفتم اما خودش گفته بود که هیچ استفاده ای از ماشینش نداره. منم موقع رانندگی تمام سعیم رو میکردم که اسیبی بهش نرسونم و امانتدار خوب و صالحی باشم. بعد از اینکه رفتم تو از بسته شدن در مطمئن شدم. توی اسانسور لباسم رو توی تنم مرتب کردم و موهای به هم ریختم رو کمی حالت دادم. پشت در چندتا کفش بیشتر نبود. رفتم تو که با یه پسر قد بلند روبه رو شدم. بهم سلام کرد که جوابشو دادم. تونستم رستارو ببینم که توی اشپزخونه کنار مسیحا ایستاده بود و پفک خالی میکرد توی ظرف ها‌. پشت اپن ایستادم و گفتم؛ _سلام. سرشو اورد بالا و با دیدنم لبخندی زد و جوابم رو داد. رستا_بنظر من همشونو بریزیم توی یه ظرف. مسیحا_نه هر نوع خوراکی توی ظرف مخصوص خودش باید باشه. رستا_اینطوری الکی شلوغ میشه. واینستادم تا به ادامه بحثشون گوش کنم و رفتم کنار دریا که بدون حرف نشسته بود روی مبل نشستم. موهاش رو بالای سرش بسته بود و یه تیشرت خیلی گشاد ابی به همراه یه شلوار شیش جیب بزرگ پوشیده بود. هیچوقت نفهمیدم چه اسراریه لباسای مردم از خودشون بزرگتر باشه. _خوبی؟ دریا_تو بهتری. لبخندی زدم و موهام رو از توی صورتم زدم کنار. تونستم ببینم که برای اولین بار خط چشم کشیده، البته شاید هم قبلا میکشید و من نمیدیدم. به هرحال خیلی بهش میومد. _درسا چطورن؟ خواهرت چی؟ دریا_درسا مثل همیشه فاکداپن. خواهرمم انقدر با دوستاش هنگ اوت میکنه که کم کم داره بهش حسودیم میشه چون من نصف اونم دوست ندارم. همش با رستا میام اینجا و همش مجبورم جفتگیری چندششون رو تماشا کنم. نمیدونم چرا تا وقتی که اینهمه پسر خوشگل هست چرا از این دختره لاغر مردنی زشت خوشش اومده. لبخندی زدم و خواستم چیزی بگم که ادامه داد؛ _البته میدونی این عادیه، مردم از من خوششون نمیاد. _چرا اینطور فکر میکنی؟ دریا_چون منم از اونا خوشم نمیاد. و میدونی این یه حس متقابله. یعنی کی میاد از کسی که یجور بدی نگاهش میکنه و باهاش بد حرف میزنه و میرینه بهش خوشش بیاد؟ تو؟ _نه منم خوشم نمیاد. دریا_خوبه. این خوبش با لحنی بود که انگار اصلا خوب نیست و از حرفم ناراحت شده. برای اینکه جمعش کنم گفتم؛ _البته تو تاحالا با من اینطور رفتار نکردی. دریا_اره خب. تو حس خوبی بهم میدی. لبخندم پررنگ تر شد و نگاهم رو ازش گرفتم. صدای زنگ ایفون که اومد سرمو بلند کردم و به در خیره شدم. مسیحا_پشمام اومد. رستا_ما که هنوز هیچ غلطی نکردیم. مسیحا درو زد و خیلی سریع پرید تو اشپزخونه و کیک رو برداشت. شمعارو کرد توش و مشغول روشن کردنشون شد. مسیحا_روشن نمیشه. دریا_خاک بر سرت کنن یه شمع هم نمیتونی روشن کنی. مسیحا خیلی سریع گفت؛ _بابا یه فندک درست حسابی بدین من، از من اتیش در بیاد از این نمیاد. فندکمو از توی جیبم خارج کردم و گرفتم سمتش. عدد 27 روی کیک خودنمایی میکرد. چقدر عجیب، 6 سال از من بزرگتر بود. با صدای در یکم هول شدم. استرسی که مسیحا داشت به منم منتقل میشد. مسیحا کیک رو گرفت دستش و روبه رستا گفت؛ _برف شادی رو بردار. رستا برف شادی رو برداشت و بمب کاغذ رنگی رو هم داد دست‌ من. لامپارو خاموش کردیم و رفتیم سمت در. کنار رستا ایستادم و سعی کردم فکر کنم که نحوه کار این محصول چه شکلیه. فکر کنم باید تهش رو میچرخوندم. صدای زنگ اومد و همون لحظه دریا درو باز کرد. همه اهنگ تولدت مبارک رو خوندن و همه جا پر برف شادی شد اما من هنوز داشتم با بمب شادی ور میرفتم. صدای ترکیدنش اومد و همش خورد تو صورت دایان. چند قدم رفت عقب که پاش لیز خورد و نزدیک بود بیوفته اما خودش رو گرفت. دایان_دستتون درد نکنه بچه ها شما چلاغم نکنید لازم نیست برام تولد بگیرید. خندمو خوردم و گفتم؛ _ببخشید. دایان_هرچند که میدونستم اما عیب نداره. یه لحظه همه ذوق و شوق هممون پرید. مسیحا_برو گمشو.
14 oct 2022, 15:49

#part97 ایدا لباشو به هم فشرد و به مسیحا که روی اپن نشسته بود خیره شد. _من دیگه رفع زحمت کنم. مسیحا_کارت با بادکنکا تموم شد مگه؟ _بله؟ مسیحا_داداش دمت گرم من اق داییم درد میکنه پریروز افتادم زمین شیشه رفت توش حتی نمیتونم بایستم. این دختره هم انگار از دماغ فیل افتاده چیزی نمیچسبونه که. بعدم لباساش انقدر تنگن دستش رو ببره بالا زیر بغلش پاره میشه. خودشم که برعکس لباساش پا باز کنه باد میبرتمون. ایدا_چقدر تو بیتربیتی. لبخندم رو خوردم و برای جلوگیری از بحث های احتمالی گفتم؛ _بادکنکا کجان؟ ایدا_تو این پلاستیک زرده. پلاستیک رو برداشتم و توشو نگاه کردم. _من که نمیتونم اینهمه بادکنک باد کنم. ایدا_مسیحا و من باد میکنیم. مسیحا_من که گفتم کسالت دارم.. ایدا_عزیزم با باسن که باد نمیکنی، با دهن باد میکنی. مسیحا_اخه میدونی شیشه که رفت توم بادم از همونجا خالی شد دیگه بادی ندارم. ایدا چندتا بادکنک انداخت سمتش و گفت؛ _باد کن حرف نباشه. تا اونا بادکنکارو باد میکردن منم فرصت کردم اطرافم رو نگاه کنم. برعکس خونه دایان که اصلا نور گیر نبود،اینجا نور خورشید کاملا به فضای خونه عمود میتابید. همه جا روشن بود و به همین دلیل همه لامپ ها جز دوتاشون خاموش بودن. روی کاناپه خاکستری رنگ نشستم و گوشیم رو در اوردم. تصمیم گرفتم که یه پیامی به دریا بدم و حالش رو بپرسم. انگار خواب بود و یا نت نداشت چون یه تیک بیشتر نخورد. البته شاید هم مثل من خیلی کم از فضای مجازی استفاده میکرد.. بعد از اینکه بچه ها بادکنک هارو باد کردن چسبوندمشون به دیوار. یکم معذب بودم از اینکه با دوتا دختر که هیچ صمیمیت و نسبتی باهم نداریم تنها بودم. نه تنها به این خاطر که دختر بودن، بلکه به دلیل غریبه بودنشون این حس رو داشتم. مسیحارو با اینکه خیلی وقت بود میشناختم اما هنوز نتونسته بودم باهاش ارتباط برقرار کنم، مخصوصا بعد از اتفاق هایی که باهاش برای رستا افتاد. بعد از چسبوندن بادکنکا تصمیم به رفتن گرفتیم. مسیحا اصرار کرد که برای ناهار بمونیم، هرچند که فقط یه تعارف ساده بود. همراه با ایدا از ساختمون خارج شدیم و رفتیم سمت ماشین. ایدا حس خوبی داشت، با اینکه یکم خودشو میگرفت اما خب از اون دخترایی نبود ‌‌که انگار از دماغ فیل افتادن. خیلی مهربون و با لبخند باهام حرف میزد و انگار مشکلش فقط با مسیحا بود. بعد از رسوندن ایدا به خونش رفتم بازار تا یچیزی برای دایان بخرم. اول میخواستم ساعت بخرم اما بعدش پشیمون شدم و به یه ادکلن افاقه کردم. گشتن دنبال یه ادکلن با بو و قیمت مناسب اونم توی بالاشهر یکم سخت بود و از اونجایی که توی راه هم بنزین زدم یکم دیر رسیدم خونه. توی خونه خبری از ناهار و یاسر نبود. از ماهیتابه توی سینک معلوم بود که یاسر هم تخم مرغ خورده. توی این یکی دوماهی که اومده بودم اینجا رنگ غذای درست حسابی رو به چشم ندیده بودم. یا لوبیا و عدس میخوردیم، یا تخم مرغ، سیبزمینی و بادمجون سرخ شده و یا انواع غذاهای حاضری و فست فود. یکی از بدی های زندگی کردن توی خونه مجردی هم همین بود. دیگه از اون غذاهای خوشمزه مامان خبری نبود و اگه خودم برای خودم چیزی درست نمیکردم احتمالا از گشنگی هلاک میشدم. ماهیتابه تخم مرغی رو شستم و یکم سیبزمینی برای خودم درست کردم و با نون خشک خوردم. فکر کنم این نون ها مال یکی دوهفته پیش بودن. البته جای شکرش باقی بود چون همینارو هم از توی فریزر به زور پیدا کردم. درحالی که یه تپه خمیر توی گلوم گیر کرده بود رفتم توی اتاق و لباسام رو عوض کردم. بلاخره فرصت کردم نقاشی دایان رو کامل کنم. به تصویر قشنگی که ساخته بودم خیره شدم. موهای ماسه ای رنگش رو خیلی قشنگ در اوردم و نقطه قوت کارم بودن. نقطه ضعفش لبها و چشماش بود، نه نقطه ضعف نقاشی؛ نقطه ضعف من. حتی حالا که از روی یه تصویر غیر واقعی نگاهشون میکردم خمار میشدم. میتونستم عطر موهای فر و طعم لب های شیرینش رو حس کنم. انگار دقیقا اینجا کنار من نشسته بود و با همون لبخند دلنشین نگاهم میکرد. میتونستم بوی ملایم توتون سوخته شده و عطر خنک تیشرتش رو حس کنم. گردن و ساعد دست هاش هم همین بو رو میدادن. یه رایحه جنگلی و خنک، انگار که یه گیاه خوشبو از خانواده نعنا رو سوزونده باشن. مثل سیگار های طعم دار. سرم رو کج کردم و انگشتم رو روی موهاش کشیدم. چی میشد اگر اینجا به جای باقی مونده جای گرافیت روی کاغذ تارهای پیچ در پیچ و لطیف موهاش رو لمس میکردم؟ موهایی که مثل کلاف کاموا به هم اویخته بودن. تمام اون تافته های جدا بافته از کل جهانیان.. کمی استراحت کردم و بعد رفتم حموم. یه دوش بیست دقیقه ای گرفتم. توی حموم همش داشتم به دایان فکر میکردم. دوست داشتم یه جوری رابطمون رو درست کنم اما هیچ راهی به ذهنم نمیرسید. تنها ایده ای که داشتم این بود که برم و ازش درخواست کنم که مثل دوتا دوست باشیم نه دوتا دشمن قسم خورده.
14 oct 2022, 14:15

به اندازه کافی از زمانه جافی خورده بود، لازم نبود دیگر با تو هم‌صحبت شود.
14 oct 2022, 13:57

ناشناسو بکنید 500, 10 تا پارت میزارم. @elahenashenas
13 oct 2022, 14:38
16 oct 2022, ~16:18

#part96 اخمام رفت توی هم. _من عاشق کسی نیستم. رستا_مطمئنی؟ نفسی کشیدم و نگاهم رو دوختم به کمد لباسا. من عاشق دایان بودم؟ ایا اسم این حس مسخره ای که من دارم عشقه؟ اینکه روز و شب بهش فکر میکنم، رفتارش با خودم و دیگران برام مهمه، باهام بد باشه ناراحت میشم و لحظه به لحظه دلتنگشم. قبل از خواب همه عکساشو یه دور نگاه میکنم و تصویرش از جلوی چشمام کنار نمیره.. من حتی به خاطر اینکه با ینفر دیگه یه اتاق مشترک گرفت گریه کردم! رستا_لطفا مراقب خودت باش. نمیخوام اتفاقی بیوفته برات. _بنظر تو من به ماریا چاقو میزنم؟ رستا_من همچین حرفی نزدم، فقط میگم ممکنه اتفاق هایی بیوفته که هیچکدوممون نمیخوایم. فقط میگم حواستو جمع کن. ارسو خیلی متمرکز شده رو تو. شاید سایه‌ش رو روی زندگیت حس کرده باشی. _من هیچی حس نکردم. رستا_امیدوارم همینطور بمونه. بهش خیره شدم، زل زده بود بهم. چهرش بانمک شده بود، همیشه وقتایی که نگران کسی بود این شکلی میشد. لپاش قلمبه میشد و لباشو روی هم فشار میداد. دست گذاشت روی شونم و گفت؛ _من خیلی نگرانتم، دوست ندارم بلایی سرت بیاد. اما هرشب راجبت کابوس میبینم. گاهی توی زندان، گاهی توی یه دریا خون، گاهی دست به چاقو درحالی که بالای یه‌ جسد ایستادی.. _من.. رستا_مراقب خودت خیلی باش. حواست به این پسره یاسر هم باشه، بهش میخوره خلافکار باشه. _خیل خب. رستا_راستی یه سوال. _بپرس. رستا_دایان بهت تجاوز کرده؟ ابروهام پرید بالا. _چی؟ نه! چرا باید بهم تجاوز کنه. رستا_نمیدونم. _هرچی بوده با رضایت هردومون بوده. الانم دیگه تموم شده.. رستا_خوبه.. سرم رو تکون دادم و سعی کردم حس بدم رو کنترل کنم. دوست نداشتم کسی راجب رابطه ای که داشتیم چیزی بفهمه، حتی رستا. رستا_خواستم یه چیز دیگه هم بگم. _بله؟ رستا_میشه یکم بیشتر حواست به دریا باشه؟ ‌_چرا؟ چیزی شده مگه؟ رستا_اینکه بعد از رابطه هیچ اهمیتی به طرف مقابلت ندی و بزاریش به حال خودش یکم نامردیه. این حس به طرف دست میده که فقط برای لذت میخواستیش. _من سرم یه مدته شلوغه، واسه همین اصلا به اینجاش فکر نکرده بودم. رستا_از این به بعد حواست باشه. _خیل خب. لبخندی زد و درو باز کرد که یاسر پرید عقب و یه لحظه حولش باز شد. سریع از روی زمین برش داشت و پیچوند دور خودش اما دیر شده بود هردومون همه چیز رو دیده بودیم. نوچی کردم و با اخم بهش خیره شدم. رستا زد زیر خنده و گفت؛ _خاک بر سر فضول پشمالوت کنن. استراق سمع میکردی؟ یاسر_نه بابا داشتم از اینجا رد میشدم. رستا_اره ارواح پشمات. با چیزی به نام ژیلت اشنایی نداری تو؟ یاسر_مرد که پشماشو نمیزنه. رستا_اوهو، نکشیمون مرد. یاسر انگار بلاخره از یچیزی خجالت کشید چون لبخندی زد و سریع رفت توی اتاقش. تا دم در با رستا رفتم. _برسونمت؟ رستا_نه با ماشین اومدم. سرم رو تکون دادم. بغلم کرد و بعد از خدافظی رفت. درو بستم و پشتش ایستادم. حرفاش توی مغزم رژه میرفتن. ایا باید جدی میگرفتمشون؟ سرم رو به چپ و راست تکون دادم و رفتم توی اتاق. زندگی بر پایه خواب و رویا نمیچرخه. حالا دوتا خواب دیده دلیل نمیشه که همشون به واقعیت تبدیل شه.. ... جلوی یه شیرینی فروشی ماشین رو نگه داشتم. همراه با ایدا پیاده شدیم. از لحظه ای که نشسته بود توی ماشین تا همین الان طوری رفتار میکرد انگار که روی خر نشسته. البته ماشین یاسر بوی عجیبی میداد، انگار که سوخته باشه یا یه همچین چیزی. مدلش هم واقعا خیلی ضایع بود. وارد شیرینی فروشی شدیم. خیلی بزرگ بود و بوی وانیل و کیک همه جارو پر کرده بود. پر از وسایل تزئینی، جعبه های کادویی و اجیل بود. به کیک ها خیره شدم. همشون خیلی گل گلی و پر از خامه بودن. هیچوقت از خامه خوشم نیومد. بعد از تحویل گرفتن کیک سوار ماشین شدیم. قرار بود تولد رو خونه مسیحا بگیریم. خریدارو کردیم و رفتیم اونجا. من بین ایدا و مسیحا یکم معذب بودم. هردوشون یجوری ادم رو نگاه میکردن. خیره و سنگین.. پلاستیک خریدا رو گذاشتم روی اپن که مسیحا گفت؛ _چرا نگفتی من بیام کمک‌؟ این بدبخت الان باید سر کار باشه. ایدا_گفتم خسته نشی. پوکر نگاهش کردم. برای اینکه یه نفر دیگه خسته نشه من خسته بشم‌؟ حس اون ادمای سیاه لشکر رو داشتم که به خاطر شخصیت اصلی داستان میمیرن. مسیحا خندید و گازی از سیبش زد. مسیحا_من دخترارو خوب میشناسم، از نگاهت معلومه ازم خوشت نمیاد واسه همین نخواستی قبل از تولد تحملم کنی. با این حرفش موافق بودم، با اکراه اسم مسیحارو میورد و راجبش حرف میزد. ایدا_نه بابا عزیزم، گفتم حتما ناراحتی. هرچی نباشه تازه همه چیزت رو ازت گرفتن، شاید خسته باشی. خنده مسیحا خشک شد. منم به زور خندم رو کنترل کردم. چه ربطی داره اخه. کاملا معلوم بود میخواد بهش تیکه بندازه. مسیحا_گفتم خیلی خوب میشناسمتون، منظورتو کامل فهمیدم. بعدم مگه همه چیزمو بار کردم بردم در خونه بقیه که خسته بشم؟ نشستم و سقوطمو تماشا کردم.
13 oct 2022, 13:56

𝘌𝘭𝘢𝘩𝘦 𝘙𝘰𝘮𝘢𝘯𝘴: و افکاری خواندنی تر از اشعار مولانا، پوستی لمس کردنی تر از اوراق کتاب، و تو ای که از من به من نزدیک تری.
13 oct 2022, 10:25

تو کر بودی و هم‌صدایی من را نشنیدی، تو ایستاده مردی و همنشینی مرا ندیدی، تو زهر شدی بر انگوری که هیچگاه طعمش را دوست نداشتم اما به خاطر تو خوردم، تو صاعقه بودی بر تن درخت بی تبری که از اتش بدش می‌امد و سوزانده شد.
13 oct 2022, 05:44

مثل یه ماهی قرمز توی تاریکی، کم کم رنگش رو از دست داد.
12 oct 2022, 18:03