𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'
Ir al canal en Telegram
-وجود کلماتی اما، خودت وجود نداری. Gl & Bl novels☀️ - چنل دیلی؛ @el6hell
Mostrar más2 693
Suscriptores
+424 horas
-97 días
-3230 días
Archivo de publicaciones
2 693
#part249
نفس عمیقی کشید و نخی از توی پاکت سیگار خارج کرد.
بالا و پایین شدن قفسه سینش رو که دیدم، مطمئن شدم توهم نمیزنم و دایان واقعا اینجاست.
مگه یه رویا میتونه انقدر واضح باشه؟
هرچند که دایان، حتی وقتی نبود هم توی وجودم نفس میکشید.
سیگار رو گذاشت لای لب های بی رنگش و با صدای خش دار بی توجه به سوالم گفت؛
_فندک داری؟
انقدر محو نگاه کردن بهش بودم که متوجه سوالش نشدم.
درحالی که سیگار رو لای لب هاش فشار میداد بدون حرف بهم خیره شد.
حالا میتونستم برق توی چشماش رو ببینم.
نگاهش عجیب بود، منو یاد روزی مینداخت که ازم خدافظی کرد و گفت میخواد بره.
همون روزی که اغوشش رو ازم دریغ کرد و بدون اینکه حتی پشت سرش رو نگاه کنه یا هیچ اهمیتی بهم بده ترکم کرد.
انگار کلافه شد چون دستش رو اورد جلو و مشتم رو باز کرد.
گرمای دستش رو که حس کردم انگار یه برق خیلی قوی از وجودم رد شد.
فکر کردم میخواد دستم رو بگیره اما فندک رو از لای انگشتام بیرون کشید و سیگارش رو روشن کرد.
دستام رو به هم گره زدم و درحالی که نفس میکشیدم سرم رو انداختم پایین.
دستاش مرطوب بودن و بنظر میرسید عرق کرده باشن.
یعنی اونم مثل من استرس داشت؟
بوی سیگار زیر دماغم پیچید و از توی فکر درم اورد.
اونقدر هیجان داشتم که میتونستم یه کامیونو با بارش جابه جا کنم.
حس میکردم که تو عمرم هیچوقت انقدر هیجان زده نبودم.
سعی کردم استرسم رو کنترل کنم و جدی باشم.
چه مرگم شده بود؟
میخواستم دایان متوجه این ضعفم نسبت به خودش بشه؟
متوجه شدم داره نگاهم میکنه.
نفس عمیقی کشیدم و خیلی جدی گفتم؛
_اینجا چیکار میکنی!؟
نگاهم کرد و خیلی اروم گفت؛
_داشتم رد میشدم که دیدمت.
حرفش رو باور نکردم.
احتمال اینکه تصادفی همدیگه رو ببینیم خیلی کم بود.
اما چه دلیل دیگه ای میتونست داشته باشه؟
_منظورم اینکه چرا ایرانی؟
ابروهاشو انداخت بالا و سرشو تکون داد.
پکی به سیگارش زد و بی حوصله دودش رو فوت کرد بیرون.
با پاش روی زمین ضرب گرفته بود و میشد از حرکات تندش فهمید حالش خوب نیست.
همه کاراشو خیلی سبک و سریع انجام میداد و اصلا عادی نبود.
فیلتر سیگارشو انداخت روی زمین و پاشو گذاشت روش.
دستشو کرد توی موهای کوتاهش و از توی صورتش زدشون کنار.
لبشو با زبون تر کرد و گفت؛
_یه کارایی داشتم، واسه همین اومدم.
سرمو تکون دادم و چیزی نگفتم که گفت؛
_سام.
حس کردم که یه لحظه قلبم از حرکت ایستاد.
دلم برای شنیدن کلمه سام از زبونش تنگ شده بود.
همیشه سامیار صدام میزد و سام رو فقط یه وقتای خاصی استفاده میکرد.
موقع هایی که میخواست حرف مهمی بزنه و صمیمی تر باشیم.
هیچوقت اولین باری که اینطوری صدام کرد رو فراموش نمیکردم..
خواستم از اعماق وجودم بگم جانم اما با یه بله سرد جوابش رو دادم.
انگار زیاد انتظار اینطوری جواب دادنم رو نداشت اما خودش رو جمع و جور کرد و کمی متمایل شد سمتم.
خیلی جدی گفت؛
_چخبر؟
نمیدونستم باید در جواب این سوالش چی بگم.
چه خبر؟
چه خبری میتونست باشه مگه؟
اب دهنم رو قورت دادم و نفس عمیقی کشیدم.
حالا هوا نسبت به قبل تاریک تر شده بود، نه به خاطر اینکه به شب نزدیک میشدیم، واسه اینکه هوا داشت ابری میشد و هیچ خبری از خورشید نبود.
با همون لحن بی تفاوتم گفتم؛
_خبر خاصی نیست، سعی میکنم زنده بمونم و زندگی کنم.
مطمئنا به اندازه تو بهم خوش نمیگذره.
به چشماش زل زدم و درحالی که تاثیر حرفم رو روی چهرش میسنجیدم ادامه دادم؛
_تو چخبر؟
سرشو کج کرد و با لبخند کمرنگی گفت؛
_به منم چندان خوش نمیگذره.
پوزخندی زدم.
_مطمئنم این بزرگ ترین دروغی بود که به یه نفر گفتی.
خندید و گفت؛
_هفت ماه پیش دروغای بزرگتری به ادما گفتم.
سعی کردم خودمو بزنم به اون راه و به روی خودم نیارم.
نفس عمیقی کشید و گفت؛
_بیخیال، چه خبر از گندم؟
لحنش خیلی عادی بود، انگار نه انگار که یه زمانی گندم باعث جداییمون شده بود.
نکنه واقعا دیگه بهم فکر نمیکرد و همه چیز تموم شده بود؟
هیچوقت فکر نمیکردم یه روز حرف زدن راجب گندم انقدر واسم سخت باشه و ناراحتم کنه.
اب دهنم رو به زور قورت دادم و خیره به دست هاش که حالا چندتا تتوی جدید روشون خودنمایی میکرد گفتم؛
_خوبه.
یاد گرفته بگه اب.
ابروهاش رفت بالا و گفت؛
_چه سریع.
خندیدم و گفتم؛
_فکر کنم زود زبون باز کنه، احتمالا خیلی وراج بشه.
لبخند کمرنگی گوشه لبش نشست و گفت؛
_برعکس تو.
خیلی سریع گفتم؛
_مثل ماریا..
چیزی نگفت و سرشو تکون داد.
به تتوی روی دستش خیره شدم و ارزو کردم که کاش میتونستم پوست گرمش رو دوباره لمس کنم.
این رفتار سرد و در عین حال دوستانمون خیلی عجیب و دردناک بود.
برگشته بودیم به اون روزایی که هیچ رابطه ای با هم نداشتیم و فقط دوتا دوست یا اشنا بودیم.
بعد از اونهمه اتفاقی که افتاده بود، این واقعا سخت و مسخره بود.
از روی صندلی بلند شد و روبه روم ایستاد.
بهش خیره شدم که گفت؛
_یکم قدم بزنیم؟
26 mar 2023, 12:49
2 693
ادم همیشه باید مهمون سنگینی باشه. اینکه هرروز بلند شی و شال و کلاه کنی و دست خالی بری خونه یکی اخر سر کار دستت میده و ازت خسته میشن.
مثلا دیروز غم منو با لگد از خونش پرت کرد بیرون و گفت دیگه اینطرفا پیدات نشه.
26 mar 2023, 11:39
2 693
#part248
سیگارامو از توی جیبم در اوردم و به پاکت له شده و چروکیدش خیره شدم.
امیدوار بودم که سیگارای توش نشکسته باشن.
وقتی که بازش کردم، با دیدن نخ های سالم و سفید رنگی که کنار هم چیده شده بودن نفس عمیقی کشیدم.
اصلا دلم نمیخواست یه بار دیگه قلبم به خاطر همچین چیز کوچیکی بشکنه.
مثل اینکه حتی اونقدر سنگین نبودم که چندتا برگه و گیاه خشک شده رو له و خراب کنم.
حالا انگار حتی از باد هم سبک تر بودم.
نامرئی، سرد و بی مقصد.
و مهمتر از همه، تنها.
کاش میتونستم مثل یه باد هم بدون دغدغه و مشکل باشم، اونوقت هرجا میخواستم میرفتم.
اگر باد بودم، میتونستم الان دبی باشم و احتمالا خودمو به بدن دایان بکوبم.
یا حتی لابه لای موهاش بچرخم و اون کلاف های ماسه ای رنگ و نرم رو به رقص در بیارم.
میتونستم دوباره مثل قبلا، بوشو بدم.
نفس عمیقی کشیدم و سیگاری در اوردم و به زور با فندک روشنش کردم.
باد میومد و اجازه نمیداد شعله روشن بمونه..
پکی به سیگارم زدم و نفس عمیقی کشیدم که تونستم بوی عطر اشنایی رو حس کنم.
یه بوی خنک که باعث میشد یاخته های بویاییم گز گز کنن و بو تا مغز استخونم پیش میرفت.
این بو، بیش از حد اشنا بود.
فقط یه عطر خالی نبود، سرتا سر پر بود از خاطره.
پر از شب های سردو گرمی که با لطافت صبح میشد.
پر از احساس پرواز و ازادی.
سرمو بلند کردم و به اطرافم نگاه کردم.
حالا ضربان قلبم تند شده بود و میتونستم هیجان رو که زیر پوستم بالا پایین میشد حس کنم.
این بو منو به اون روز گرم تابستونی میبرد.
اون تیشرت خیسی که روی صورتم افتاد.
اون بدن خیس و موهای به هم چسبیده.
چشمای خماری که غریبانه نگاهم میکردن و شب همون روز طوری روی بدنم قفل شدن انگار که اشنا ترین کسیم که میشناسن.
اون بدن گرمی که عرق کرده بود و همین بو رو میداد.
حالا طوری استرس گرفته بودم که حس میکردم قراره حمله عصبی بهم دست بده.
غیر منطقی بود اما، داشتم دنبال دایان میگشتم.
حالا کورسوی امیدی توی وجودم روشن شده بود که میترسیدم دروغ باشه و خاموش بشه.
اگر خاموش میشد، همه جارو از قبل هم تاریک تر میکرد.
وقتی همیشه توی تاریکی باشی چشمات بهش عادت میکنه، اما اگر یهو از روشنایی به سیاهی برسی، دیگه هیچ چیزی رو نمیبینی..
توی این لحظه موجودیت من به سه چیز ختم میشد.
قلبی که دیوانه وار بتپه، بینی ای که بوشو نفس بکشه و چشمی که همه جارو به امید دیدنش بگرده..
یه لحظه صدایی از توی وجودم بهم طعنه زد.
واقعا انتظار داشتم دایان رو ببینم؟
اینجا؟
دایانی که حالا نه تنها رشت نبود، بلکه حتی کوچکترین اثری ازش توی ایران یافت نمیشد.
فراموش کرده بودم چطور ترکم کرد؟
بدون اینکه حتی برای اخرین بار اجازه بده لمسش کنم یا در اغوش بگیرمش؟
پوزخندی زدم و نشستم سرجام.
واقعا احمقی سامیار.
دایان برای همیشه رفته و دیگه هیچوقت قرار نیست ببینیش، مثل نقاشی پسرک مسافر.
سیگارم رو که حالا به فیلتر رسیده بود انداختم روی زمین و نفس عمیقی کشیدم.
خبری از بوی عطر نبود.
توهم زده بودم.
شاید هم فقط کسی بود که بوی دایان رو میداد.
هیچوقت نمیتونستم تصور کنم کس دیگه ای این بو رو بده..
اخرین نخ سیگارم رو برداشتم و خواستم روشنش کنم که افتاد کنار پام.
نوچی کردم و خم شدم تا برش دارم.
_کثیف شده، اگه بخوای میتونی با من بکشی.
با شنیدن صدا سر جام خشک شدم و قلبم توی سینه فرو ریخت.
باورم نمیشد درست شنیده باشم.
حس میکردم که توهم زدم.
جرعت نداشتم سرمو بلند کنم.
بوی عطر، حالا از قبل هم بیشتر شده بود.
کل وجودم داشت میلرزید و انگار قلبم میخواست سینم رو بشکافه و بیاد بیرون.
نگاهم به یه جفت کفش اسپورت مشکی رنگ خورد.
اب دهنم رو قورت دادم و سرمو کامل بلند کردم.
با دیدن چهره دایان حس کردم که یه سکته ناقص زدم.
اونم انگار حالش بهتر از من نبود.
رنگش سفید بود و موهاش به طرز نامرتبی ریخته بود توی صورتش.
رنگ موهاش از همیشه تیره تر بود و انگار مدلشون عوض شده بود.
حتی نگاهش هم غریبه بود.
مثل همون روز گرمی که برای اولین بار لمسش کردم.
مثل دونفر که ناچارا، مجبورن توی یه اتاق کنار هم بخوابن و از سر مستی همو لمس میکنن.
انگار با نگاهش، داست سرزنشم میکرد.
اخماش کمی رفت توی هم و به پاکت سیگاری که گرفته بود جلوم اشاره کرد.
تازه متوجهش شدم و خودمو به زور کشیدم عقب.
_ن..نه، مرسی.
شونشو انداخت بالا و بدون حرف نشست کنارم.
سیخ سر جام نشستم و به روبه روم خیره شدم.
حس میکردم که دارم توهم میزنم و این یه خواب بیش نیست.
باورم نمیشد دایان الان کنارم نشسته باشه..
اصلا اینجا چیکار میکرد؟
زیر چشمی نگاهش کردم و گیج لب زدم؛
_تو اینجا چیکار میکنی؟
به خودم جرعت دادم و به چشماش خیره شدم.
هنوز هم مثل قبل، این نگاه رو میپرستیدم.
این پسر برای من، یه تیکه جدا افتاده از زمین و ادماش بود.
26 mar 2023, 11:25
2 693
#part247
وارد اتوبوس شدم و از اونجایی که جا نبود ایستادم یه گوشه و میله زرد رنگ رو گرفتم.
توی اتوبوس هوا گرم بود و نفس کشیدن یک مقدار سخت.
اونقدری شلوغ نبود که نشه ایستاد ولی خب صندلی خالی نداشت.
پیرمرد لاغر و اخمالو ای نشسته بود یه گوشه و منو نگاه میکرد.
حس میکردم که بوی گوسفند میده.
نگاه عجیبی داشت و بیش از حد لاغر و قد بلند بود.
سیبیل کوچیک و سفیدی داشت و چشماش زاغ بودن.
موهای جوگندمیش از قسمت میانی سرش خالی بود.
منو یکم یاد بابابزرگ مینداخت.
وقتی متوجه شد دارم نگاهش میکنم بهم چشم دوخت.
رومو کردم اونور و از پنجره به بیرون خیره شدم.
پیرمرد اروم زیر لب گفت؛
_این قیافه کسی نیست که مشکلاتش به زودی حل میشن ها.
البتهها، مشکل ها همیشه وجود دارن.
برگشتم و دوباره نگاهش کردم.
_ببخشید؟
با چشمای درشت و عجیبش بهم نگاه کرد و انگار که متوجه چیزی شد چون خیلی سریع از جاش پرید.
بی توجه به من با صدای بلند گفت؛
_من این ایستگاه پیاده میشم.
حالا که بلند شده بود میتونستم بهتر متوجه بلند بودن غیر عادی قدش بشم.
چهرهش اصلا به شمالی ها نمیخورد و لهجه عجیبی داشت که تا به حال نشنیده بودم.
اتوبوس ترمز کرد و با صدای جیغی ایستاد.
انگار انقدر فرسوده بود که حتی ناله هم نمیتونست بکنه.
پیرمرد چندبار، با ضربات خیلی محکم زد روی شونم به طوری که دردم گرفت و ابروهام رفت توی هم.
حرکتش دوستانه بود اما طوری انجامش میداد انگار که قصد کشتنم رو داره.
یا شاید هم میخواست تاثیر این کارش دوبرابر بشه، نمیدونم.
نیم نگاهی به سر تا پام انداخت و خیلی سریع از پله های اتوبوس رفت پایین.
از پنجره بهش خیره شدم.
رفت سمت نیسان وانتی که گوشه خیابون پارک بود.
البته اتوبوس دیگه حرکت کرده بود و انقدر دور شده بودیم که نفهمم ماشین خودش بود یا صرفا از کنارش رد شد.
روی صندلی نشستم و از پنجره به بیرون خیره شدم.
یه روز وقتی توی شهر میگشتم، میتونستم امیدوار باشم دایان رو ببینم اما الان این یه امید واهی و ارزوی محال بیش نبود.
دایان کیلومتر ها دور تر از من، طوری به زندگیش ادامه میداد انگار که هیچوقت وجود نداشتم.
دوست داشتم بدونم که هنوز هم دوستم داره یا نه.
اصلا هیچوقت دوستم داشت؟
بدترین قسمت ماجرا اینجا بود که دوست داشتنی ترین ادم های زندگیت هم روزی فراموش میشن.
خاک سرده، همه کسانی که مردهن و اونایی که زندهن اینو میدونن.
نه تنها خاک قبری که توش میخوابیم سرده، بلکه خاکی که خودمون ازش درست شدیم هم سرده.
شاید دایان توی وجود خودش دفن شده و منو فراموش کرده.
اما من، هنوز زندم.
هنوز نفس میکشم و هنوز، بذر این گل توی وجودم رشد میکنه.
هرچند ضعیف، هرچند شکننده، اما زندهست.
خاکش هیچوقت قرار نیست شور بشه و گیاهم رو بخشکونه.
اما مطمئنم توفان اونقدراهم بی ازار نیست که امونش بده و بزاره زندگی کنه.
همونطور که گفتم، دوست داشتنی ترین ادم های زندگی هم روزی فراموش میشن..
توی همین فکر ها بودم که اتوبوس توی ایستگاه ایستاد.
به اطرافم که نگاه کردم تونستم محوطه پارک جنگلی رو ببینم.
پارکی که روبه روی یه فروشگاه بزرگ قرار داشت و پر بود از درخت.
خیلی سریع از روی صندلیم بلند شدم و بعد از دادن هزاری ای که ته جیبم بود، از اتوبوس زدم بیرون.
باد سردی اومد که باعث شد لرز بدی به تنم بیوفته.
نفس عمیقی کشیدم و به محوطه پارک خیره شدم.
حتی از این فاصله هم میتونستم بوی درخت و چمنا رو حس کنم.
انگار که باد لابه لای شاخه درختا میپیچید و بوی چوب و برگشون رو با خودش بلند میکرد و به صورت مردم میکوبوند تا شاید ذره ای سرزنده تر از چیزی که هستن بشن.
هرقدمی که به سمت جلو برمیداشتم باعث میشد بیشتر بوی طبیعت رو حس کنم.
از خیابون رد شدم و رفتم روی سکو.
اینجا همون جایی بود که دایان با یکی دعواش شد.
لحظه به لحظه اون روز رو به خوبی به یاد داشتم.
حالا چقدر از اون روزا میگذشت؟
یک سال؟
دو سال؟
شاید هم بیشتر.
اصلا به یاد نداشتم، اما انگار همین دیروز بود.
با اینکه زمان طولانی گذشته بود و خیلی چیزا تغییر کرده بودن، اما هنوز یه چیز مشترک وجود داشت.
من و دایان، هنوز کاملا غریبه بودیم.
و من دقیقا مثل همون روز، سردرگم.
هوا توی پارک از بیرون هم سردتر بود.
بنظر میرسید چمن ها نم دارن و سرماشون رو به هوا انتقال میدن.
هوا نسبت به دیروز خیلی سرد شده بود و با اینکه ظهر بود سوز بدی میومد.
دستامو توی جیب کاپشنم فرو بردم و به اطرافم نگاهی انداختم.
پارک نسبتا خلوت بود و خبری از هیچ خانواده ای توش نبود و بیشتر جمع ها دوستانه یا عاشقانه بودن.
روی صندلی نشستم و نفس عمیقی کشیدم که بازدمم به صورت بخار به اسمون رفت.
اگر اشتباه نکنم، این همون صندلی ای بود که با دایان روش نشسته بودیم.
نگاهی به میله های زرد رنگی که حالا مطمئنا بارها به دست بارون شسته شده بودن انداختم.
اثار دایان، حتی از اینجا هم پاک شده بود.
تنها جایی که هنوز توش زنده بود، فکر و قلب من بود.
26 mar 2023, 11:24
2 693
اگه قرار باشه یهروز دیگه سیگار نکشم، دلیلش میتونه جداییمون باشه.
چون بوی تند سیگار عطر بدن تورو از روی دستام پاک میکنه.
26 mar 2023, 09:45
2 693
قلب من هیچوقت نشکسته چون اصلا شیشه ای نیست، اما تا دلت بخواد له و مچاله شده.
26 mar 2023, 09:26
2 693
#part246
روی تخت، کنارش نشستم و موهای ظریف و نرمشو نوازش کردم.
جنس موهاش دقیقا مثل مال ماریا بود و حالا میتونستم ببینم که کمی موج دارن.
نگاهم رو به بدن کوچولو و لطیفش دوختم،
دقیقا مثل اون، یه خال کنار نافش داشت.
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم یادش نیوفتم.
همیشه وقتی بهش فکر میکردم جای خالیش یه قسمت خیلی کوچیک و عمیقی از قلبم رو ازار میداد.
درسته که اون حسم بهش خیلی وقت بود که مرده بود و خودشم حالا زنده نبود، اما هیچوقت نمیتونستم فراموشش کنم.
مخصوصا حالا که یه دختر ازش داشتم.
بچه ای که به طرز باور نکردنی ای شبیهش بود و هرلحظه بهم یاداوریش میکرد.
مطمئنا هرچی بزرگ تر میشد شباهتش به مادرش هم بیشتر میشد.
توی فکر ماریا بودم که ناخوداگاه یاد دایان افتادم.
اگر ماریا زنده بود و دایان منو ترک میکرد، ایا باهاش ازدواج میکردم؟
جوابم مشخص بود.
اگر دایان نبود قطعا با وجود گندم اینکارو میکردم.
چرا باید حق داشتن خانواده رو از خودم و گندم میگرفتم؟
اهی کشیدم و ارزو کردم که کاش ماریا نمیمرد.
ایا من اماده بودم یه بچه رو تنهایی بزرگ کنم؟
باید ازدواج میکردم؟
حتی از فکر کردن بهش هم سرم سوت میکشید.
نمیتونستم به هیچکس اون حسی که باید رو داشته باشم.
تحمل کسی رو توی زندگیم نداشتم.
ادمای جدید، همیشه دردسرای جدید دارن.
تا یه مدت نیاز داشتم با هیچکس وارد رابطه نشم.
باید از تنهاییم لذت میبردم و بچهم رو بزرگ میکردم.
این وظیفه خودش به تنهایی واقعا سخت و وقت گیر بود.
نباید برای خودم کار و سرگرمی میتراشیدم.
داشتم فکر میکردم که از بابا بخوام برام یه نمایشگاه نقاشی باز کنه.
هرچند که بابا هیچوقت با نقاشی کشیدن من موافق نبود و بنظرش کار بیخودی بود.
فقط حروم کردن رنگ و پول و اتلاف وقت.
البته هرچی که بود، حداقل مثل یاسر و مازیار فکر نمیکرد که کار دختراست.
یاد یاسر افتادم، از پارسال تاحالا ندیده بودمش.
یعنی الان داشت چیکار میکرد؟
خندم گرفت، وقتایی که بیکار بودم فکرم همه جا میرفت.
حتی پیش یاسر.
گندم رو که خوابوندم گذاشتمش روی گهوارش و رفتم سمت پنجره.
به خاطر اوردم که دایان تاحالا به این خونه نیومده.
دیوارای این خونه رو لمس نکرده و روی زمینش قدم برنداشته..
حتی هوای توی خونه رو نفس نکشیده.
این خونه خالی از هرچیزی بود که بهش ربط داشت.
هیچ اثری ازش هیچ جا وجود نداشت.
خونه یاسر، با وجود به هم ریختگی و بوگندو بودنش پر بود از اثر دایان.
تنها چیزی که باعث میشد دلتنگش بشم همین بود.
اون خونه، هرچند غریب و غیر قابل تحمل بود، اما بوی دایان رو میداد.
البته اگه بوی شورتا و جورابای یاسر میگذاشت حس بشه.
نگاهی به نقاشی های روی دیوار انداختم.
پسر مسافر با چمدون نارنجی که روی یه جاده بی انتها راه میرفت..
جاده ای که از کل وجودش تمیز تر و زیبا تر بود و اسمون سبزی که انگار یه مرداب راکد بود.
مردابی که توش پر بود از جلبک و خبری از هیچ خورشیدی نبود.
تاریک و سرد، مثل دل پسرک.
حالا میفهمیدم که پسر توی تصویر من نیستم.
من هیچوقت جرعت ترک کردن کسیو نداشتم و هیچوقت نتونستم برم.
همیشه یه قسمت از وجودم رو جا میگذاشتم و به خاطرش برمیگشتم.
پسری که توی تصویر بود و داشت همه چیز رو ترک میکرد دایان بود.
دایانی که پشت سرش رو هم نگاه نکرد تا شاید ببینه من روی زمین زانو زدم و با التماس نگاهش میکنم.
اگر اون التماس رو میدید، شاید سخت تر میتونست ترکم کنه.
کی میدونه؟
شاید اسمون از بغض بود که اینطور کبود جلوه میکرد.
اون تمام خاطراتی بود که حالا زیر زمین دفن میشدن و ساقه هاش انقدر رشد میکرد که کل اسمون و تموم نور هایی که وجود داره رو از بپوشونه.
نفس عمیقی کشیدم و رفتم سمت نقاشی و از دیوار کندمش.
بعضی از قسمت های کاغذ، زیر پونز مونده و پاره شده بود.
اما پسرک کوچکترین اسیبی ندیده بود و به بیرحمانه ترین شکل ممکن به راهش ادامه میداد.
تصویر رو لمس کردم و نفس عمیقی کشیدم.
_ازت بدم میاد.
کاغذ رو مچاله کردم و انداختمش توی سطل زباله.
در اتاق باز شد و مامان واردش شد.
نگاهی به گندم انداخت و گفت؛
_شیرشو دادی؟
سرمو تکون دادم که لبخندی زد و گفت؛
_امروز میریم خونه خاله مینا.
رفتم سمت چوب لباسی و کاپشنمو از روش برداشتم.
_واقعا؟
مامان_اره، رستا اومده از شیراز.
چشمام رو ریز کردم و بهش خیره شدم.
شیراز؟
مگه رستا شیراز بود؟
_باشه.
از خونه که زدم بیرون خیلی بی هدف رفتم سمت ایستگاه اتوبوس.
حتی خودمم نمیدونستم کجا دارم میرم و مقصد خاصی مد نظرم نبود.
فقط میخواستم یکم توی شهر تاب بخورم.
شهری که یه زمانی دایان هم توش زندگی میکرد.
نگاهمو به خیابون ها دوختم.
از یکسال پیش تا حالا هیچ تغییری نکرده بودن.
فقط خونه ها فرسوده و کهنه تر بنظر میرسیدن.
انگار که کسی توشون مرده باشه.
چندتا ساختمون جدید دور و اطرافم خودنمایی میکردن و پارک محلی داغونی که وسط میدون بود حالا وسیله های جدید داشت.
25 mar 2023, 14:57
2 693
#part245
_اینکه یه مدت باهم بودین یه دلیل خوبه.
دایان_اینکه دیگه باهم نیستیم هم دلیل خوبی برای انجام ندادن اینکاره.
مسیحا که تا اون لحظه ساکت بود گفت؛
_ولی اگه یه زنگ بزنی بهتره..
دایان چپ چپ نگاهمون کرد و گفت؛
_الان منظورتون از این صحبتا چیه؟
زنگ زدن یا نزدن من چه تاثیری توی حال سامیار داره؟
هیچکدوممون چیزی نگفتیم.
نمیدونستم باید چی بگم.
انتظار این رفتار رو ازش نداشتم.
دایان ادم شوخ و بیخیالی بود اما در مواقع نیاز جدی میشد و همیشه از این جدی شدن های یهوییش متنفر بودم چون تلافی بیخیال بودن های قبلش هم درمیورد.
مطمئن بودم اگه ادامه بدم اتفاق خوبی نمیوفته اما با این اوصاف گفتم؛
_تو هنوز سامیارو دوست داری؟
دایان_کی گفته دوستش داشتم از اول؟
اخمام رفت توی هم و گفتم؛
_پس برای چی باهاش توی رابطه بودی؟
شونشو انداخت بالا و گفت؛
_مگه با هرکی وارد رابطه میشی حتما باید دوستش داشته باشی؟
_اگه دوستش نداشتی پس برای چی باهاش وارد رابطه شدی؟
متوجه بودم که این دومین باری بود که این سوال رو میپرسم اما حالا واقعا نیاز داشتم جوابش رو بفهمم.
خیلی جدی نگاهم کرد و بدون اینکه خجالت بکشه یا از گفتن حرفش دو دل باشه گفت؛
_وقتمون بگذره.
نفس عمیقی کشیدم و با اخم زل زدم به چشماش.
حالا واقعا عصبی شده بودم.
چطور میتونست همیشه انقدر پررو باشه؟
چطور جرعت داشت اصلا همچین حرفی بزنه؟
خجالت نمیکشید؟
چیزی نگفتم و از روی صندلی بلند شدم که مسیحا اسممو صدا زد.
بی توجه به حرفش رفتم سمت دستشویی.
اگر اونجارو ترک نمیکردم مطمئنا نمیتونستم جلوی خودمو بگیرم و چیزی نگم.
...
سامیار؛
وقتی از خاله شنیدم رستا رفته دبی مطمئن شدم که خونه دایان میمونن.
حالا کمی دلگیر بودم که چرا به من نگفت داره میره اونجا.
من که کاری نداشتم یا قرار نبود اصرارش کنم منم ببره.
نکته دردناک تر ماجرا این بود که همون شبی که اومده بود خونه ما از اونجا رفته بود فرودگاه و بازم به من چیزی نگفته بود.
بیخیالش شدم و مشغول عوض کردن پوشک گندم شدم.
امروز برام روز سختی بود و داشتم به این فکر میکردم که واقعا من ادم بیچاره ایم.
توی سن بیست و دوسالگی یه بچه دارم که مادر نداره.
از اون گذشته توی سوابقم ثبت شده که بخاطر قتل زندان بودم و هیچ جا بهم کار نمیدن.
تازه سربازی هم که نرفتم.
تا اخر عمرم باید بشینم توی همین خونه و پوشک عوض کنم.
البته که گندم رو دوست داشتم و مراقبت ازش واقعا لذت بخش بود.
اما وقتی به این فکر میکردم که توی این سن کم مجبورم اینکارارو انجام بدم و کسی هم نیست کمکم کنه حس خیلی بدی میگرفتم.
گذشته از اون، بچه داری واقعا سخت و خسته کننده بود و کمی ترسناک بنظر میرسید.
همش نگران بودی که نکنه اتفاقی براش بیوفته یا نیازهاشو به خوبی برطرف نکنی.
هرچند که نمیدونم یه بچه چه نیاز هایی جز خوابیدن و غذا خوردن و محبت دیدن داره.
هرچند که مادر داشتن بزرگترین نیازش بود که حالا ازش محروم بود.
گاش یه دستگاه ساخته میشد که میتونست بفهمه منظور بچه ها از گریه کردن چیه و اون لحظه دقیقا چی نیاز دارن.
نفس عمیقی کشیدم و پوشک کثیف رو بردم و انداختم سطل زباله.
وقتی برگشتم توی اتاق گندم داشت روی تخت دستو پا میزد و صداهای نامفهوم از خودش در میورد.
25 mar 2023, 14:48
2 693
#part244
بهش خیره شدم و درحالی که میرفتم سمت دریاچه گفتم؛
_از تجربیاتت برامون بگو.
دایان_کان خوب داشته باشی بقیش حله.
نگاهی به خودم و مسیحا کردم.
مسیحا خندید و گفت؛
_خب پس ماجرا کنسله.
دایان قیافه ای مغرورانه به خودش گرفت و درحالی که گوشیش رو از توی جیبش درمیورد جلوتر از ما حرکت کرد.
یه کافه رستوران خیلی بزرگ جلوترمون قرار داشت که توی دریاچه واقع شده بود.
اونقدر بزرگ و قشنگ بود که نمیتونستم ازش چشم بردارم.
دیوار های شیشهایش باعث میشد بتونم توشو ببینم، هرچند که نور افتاب که به چشمم میخورد نمیزاشت درست جزئیات رو بررسی کنم.
از روی پل چوبی بزرگی که سنگفرش رو به رستوران کشتی مانند وصل میکرد گذشتیم و به ورودی بزرگش رسیدیم.
دوتا مرد سفید پوش، به همراه زنی که بنظر میومد توی دهه پنجم زندگیش باشه جلوی در ایستاده بودن و به انگلیسی باهم حرف میزدن.
اونقدر غرق در صحبت شده بودن که انگار وسط یه جلسه خیلی مهم قرار داشتن.
وارد رستوران که شدیم از بزرگیش حیرت زده شدم، از بیرونش بنظر نمیرسید انقدر وسیع باشه.
همه جا به رنگ قهوه ای و سفید و طلایی بود.
سقف حالت گنبدی داشت و همش از شیشه بود و کلی لوستر بزرگ و طلایی بهش اویزون بود.
درخت ها و گلدون های بزرگی که توی اکثرشون نخل زینتی کاشته شده بود گوشه و کنار رستوران خودنمایی میکردن.
زمین، از تمیزی برق میزد و بوی قهوه تازه همه جارو برداشته بود.
قسمت جلوییش بنظر میومد کافه باشه و قسمت انتهاییش رستوران.
روی یکی از میز های کنار پنجره نشستیم.
به دریاچه ابی که چندتا مرغ ماهی خوار دورش پرواز میکردن خیره شدم.
برام عجیب بود، توی این فصل اینجا چیکار میکردن و مگه اصلا این دریاچه ماهی داشت؟
منو رو برداشتم و بهش خیره شدم.
تاحالا هیچوقت صبحونهم رو توی رستوران نخورده بودم.
اصلا هم علاقه ای به انجام اینکار نداشتم چون هیچوقت صبحونه برام یه وعده غذایی حساب نمیشد و ازش خوشم نمیومد.
بنظرم صبحونه رو ادم های لوسی ساخته بودن که نمیدونستن صبح ها باید چکار کنن.
دایان_املت های اینجا خیلی خوبن.
مسیحا نگاهی به من کرد و گفت؛
_رستا تخم مرغ دوست نداره.
دایان_پس بیکن و ژامبون میخوری؟
بی توجه به سوالش گفتم؛
_کیک و قهوه.
دایان نگاه چپی بهم انداخت و گفت؛
_اینو که از بقالی هم میتونستی بگیری.
لبخندی زدم و گفتم؛
_بقالیا کالباس و تخم مرغ هم دارن.
شونشو انداخت بالا و چیزی نگفت.
از شیشه به بیرون نگاه کردم که مسیحا گفت؛
_خوب خوش میگذرونی اینجا، هر هفته ساحل و کلاب و دختر و این داستانا.
دایان نگاهی بهمون انداخت و درحالی که با دستمال توی دستش ور میرفت گفت؛
_اونطوریاهم نیست.
همش سر کارم.
مسیحا_حرف مفت نزن، من تورو نشناسم باید برم بمیرم.
دایان لبخندی زد و چیزی نگفت.
غذامونو که اوردن نگاهی به مال دایان و مسیحا کردم.
دایان که املت و پیاز و اینجور چیزها بود اما مال مسیحا خیلی خوشمزه به نظر میرسید.
هم کالباس داشت و هم یچیزی مثل بیکن و چند نوع خوردنی دیگه.
کیک و قهوه بی کلاس خودمو ول کردم و گفتم؛
_منم از اینا میخوام.
دایان_میخوای سفارش بدم برات؟
_نه با دوست دختر قشنگم میخورم.
مسیحا چپ چپ نگاهم کرد و چیزی نگفت.
اصلا نزاشتم اون چیزی بخوره و همشو خودم خوردم، اون بدبختم ناچارا کیک و قهوه من رو خورد.
با چنگال تکه ای کالباس برداشتم.
_میگم اینا نون ندارن؟
دایان_میگم نظرت چیه میز و صندلیارو بزنی تو چایی شیرین بخوری؟
بهش خیره شدم.
طوری نگاهم میکرد که انگار پیتزاشو خورده باشم.
البته معلوم بود که از سر شوخی اینطور نگاهم میکنه.
حالا موهاش نسبت به همیشه یه مقدار تیره تر بود.
یادم میاد وقتی که ایران بود موهاش روشن تر بنظر میرسید.
تیشرت سفیدی پوشیده بود و حالا حس میکردم که کمی نسبت به قبل لاغر تر بنظر میرسه.
لبخندی زدم و بی توجه به حرفش گفتم؛
_راستی چخبر از سامیار؟
کمی از سوالم متعجب شد اما به روی خودش نیورد و حالت بیخیال نگاهش رو حفظ کرد.
هر سه مون به خوبی میدونستیم که دایان هیچ خبری از سامیار نداره اما میخواستم یجورایی بحثو به اونطرف بکشم و این سوال برای شروعش بد نبود.
نفس عمیقی کشید و سرشو کمی بلند کرد.
حالا میتونستم نبض خیلی ظریف گردنش رو ببینم.
چند تا جوش خیلی کوچولو و کمرنگ هم گوشه گونهش خودنمایی میکردن.
بلاخره به حرف اومد و گفت؛
_نمیدونم، از اخرین باری که ایران بودم تاحالا خبری ازش ندارم.
_دیشب ازاد شد.
سرشو تکون داد و چیزی نگفت.
زیاد متعجب نشد، معلوم بود که از این موضوع خبر داشته.
_میدونستی؟
نگاهی بین من و مسیحا که بیخیال قهوهش رو میخورد و مارو نگاه میکرد رد و بدل کرد و گفت؛
_حدس میزدم این ماه ازاد بشه.
یکسالش تموم شده دیگه.
_نمیخوای زنگی چیزی بهش بزنی یه حالی ازش بپرسی؟
خیلی جدی گفت؛
_نه.
_چرا؟
اب دهنشو قورت داد و با همون لحن جدیش که حالا یکم از شروع این بحث پشیمونم میکرد گفت؛
_دلیلی نداره زنگ بزنم.
25 mar 2023, 14:44
2 693
مثل یه عصبانیت تلنبار شده گوشه به گوشه وجودت که حتی اسم کینه هم براش زیادی کلیشهای و کمه.
25 mar 2023, 12:32
2 693
پایان فصل دوم رمان مسلخ (مسخ) در چنل vip
قیمت؛ 15t (واریز فقط از طریق کارت به کارت.)
برای گرفتن شماره کارت به ایدی زیر پیام بدید و بعد از واریز عکس فاکتور رو ارسال کنید.
@vipadmind
24 mar 2023, 11:50
2 693
#part243
لبخندی زد و سرشو کج کرد.
انگشتام رو روی پوست کمرش کشیدم و از زیر لباسش خارج کردم.
پوستش گرم بود و نفسای داغش به صورتم میخورد.
میتونستم صدای ملایمشون رو کنار گوشم بشنوم، مثل یه موسیقی بی کلام و ارامش بخش میموند.
بهم تعلق خاطر میداد، مطمئنم میکرد که کنارمه و حالا حالاها قصد رفتن و خاموشی نداره.
مثل ستاره ای که شاید گاهی چشمک بزنه، اما خاموش نمیشه.
دستم رو بردم سمت صورتش و روی گونش کشیدم.
نرم و لطیف بود و گرماش رو بهم انتقال میداد.
گاهی باورم نمیشد که همه اعضای بدنش، که با ظرافت و احتیاط تمام کنار هم چیده شده بودن مال من باشه.
مثل یه مجسمه شیشه ای ظریف میموند که میترسیدم با کوچکترین لمسم ترک برداره و بشکنه.
انگشتم رو کشیدم روی لبش و لبشو به پایین متمایل کردم.
با چشمای منتظرش نگاهم میکرد، انگار که کنجکاو بود ببینه چیکار میکنم.
اروم گفتم؛
_دهنتو باز کن.
خندید و گفت؛
_دستات کثیفه.
_تازه شستمشون.
انگار کمی مردد بود و کثیفی دستام یه بهونه برای انجام ندادن این کار بیشتر نبود.
اروم دهنشو باز کرد که انگشتم رو بردم توی دهنش.
با حس کردن گرما و خیسی زبونش حس خوبی توی وجودم سرازیر شد.
لب های نرمش دور انگشتم قرار گرفتن و تونستم سفتی دندونش رو حس کنم.
حس خیلی خوبی داشت، گرم بود و خیس.
چقدر به پسرا خوش میگذشت..
حالا واسم کمی عجیب بود که مسیحا نسبت به قبل خیلی اروم و حرف گوش کن شده بود.
اکثر درخواست هایی رو که داشتم انجام میداد و کم پیش میومد بهم نه بگه.
لبخندی روی لبم نشست و اروم انگشتمو جلو عقب کردم.
زبونش رو دور انگشتم چرخوند و لباش روی پوستم لیز خورد.
زبونش رو که با انگشت لمس میکردم دلم میخواست میتونستم لای پام حسش کنم.
انگشتم رو کشیدم بیرون و خیمه زدم روش.
اروم خم شدم روش و لبامو روی لباش گذاشتم.
دستاش رو گذاشت پشت گردنم و لبمو مک زد.
دستم رو اروم هدایت کردم پایین و خواستم بکنم توی شلوارش که دستم رو گرفت و کشید عقب.
با اخم نگاهش کردم که گفت؛
_خیلی خستم.
شب.
چیزی نگفتم و دراز کشیدم سر جام.
_ضد حال.
نمیدونم چرا با اینکه از دیشب بیدار بودم انرژی زیادی داشتم و دلم میخواست یه طوری تخلیهش کنم.
از سمتی هم دلم واقعا براش تنگ شده بود و دلم میخواست تیکه به تیکه بدنش رو لمس کنم.
چه با دست و چه زبون.
اما خب واقعا خسته به نظر میومد و چشماش رو به زور باز نگه داشته بود.
مطمئن بودم که دلش میخواد، اما خسته تر از اونیه که حوصلش رو داشته باشه.
لبخند پررنگی زد و گفت؛
_این باشه برای تلافی روزایی که شکنجم کردی.
چپ چپ نگاهش کردم و چیزی نگفتم.
پشتم رو کردم بهش و پتو رو کشیدم روی خودم.
مسیحا_پشتتو نکن بهم.
_میکنم.
دستش رو دور کمرم حلقه کرد و کشیدم سمت خودش.
سرشو کرد توی گردنم و کنار گوشم گفت؛
_اخه بچه های کوچولویی مثل تو مگه کردن هم بلندن.
پوزخندی زدم و گفتم؛
_حالا تا دیروز دستم تا مچ توت بودا، الان شدم کوچولو.
خندید و چیزی نگفت.
در سکوت به دیوار روبه روم خیره شدم و طولی نکشید که خوابم برد..
...
در ماشین رو باز کردم و توش نشستم.
خیلی دوست داشتم برم دریا، احتمالا اونجا پر بود از دخترای لخت.
اما دایان گفت که امروز کسی توی ساحل نیست و یجوری پیچوندمون.
مسیحا هم نمیدونم افتاب از کدوم طرف در اومده بود هیچ علاقه ای به ساحل رفتن و دید زدن دخترها نداشت و گیر داده بود بریم شهرو بگردیم و رستوران و پارک و این چرت و پرتا.
دایان و مسیحا که نشستن توی ماشین گفتم؛
_من لباس اوردم که بریم ساحل.
دایان از توی اینه نگاهی بهم انداخت و با خنده گفت؛
_مردم میرن ساحل لخت بشن، تو لباس میبری اونجا بپوشی؟
مگه اقایی تو هم مثل مال من غیرتیه.
لبمو کج کردم و گفتم؛
_خب خیس میشم باید یچیزی داشته باشم بپوشم یا نه.
مسیحا_اونجا میخوای لباس عوض کنی؟
شونمو انداختم بالا و چیزی نگفتم.
دایان_هوا انقدر گرمه که خودت خشک میشی.
ماشین رو روشن کرد و در همون حال گفت؛
_بعدم سگ ساعت یازده صبح میره ساحل؟
چیزی نگفتم و شیشم رو کشیدم پایین.
مسیحا یه تیشرت شلوارک پوشیده بود و عینک افتابی باکلاسی هم زده بود.
منم مثل احمقا با دورس و شلوار خیلی گرم اومده بودم.
کاش واقعا میرفتیم ساحل تا حداقل لباسامو عوض میکردم..
نگاهم رو از پنجره به بیرون دوختم.
شهر شلوغ و پر از ماشین های مدل بالایی بود که از تمیزی برق میزدن.
خود خیابونا به حدی تمیز بود که ادم فکر میکرد ساعت ها سابیدنشون.
برج های بلند همه جارو احاطه کرده بودن و اسمون به سختی پیدا بود.
دایان کنار یه پارک خیلی بزرگ و سرسبز نزدیک کانال اب نگه داشت.
خودشو مسیحا پیاده شدن و منم بعد عوض کردن لباسام رفتم بیرون.
دایان_بچه ها اگه بتونین نفری یه عرب پولدار زمین بزنید خیلی خوب میشه.
24 mar 2023, 07:41
2 693
#part242
دایان با دوتا لیوان ابمیوه از توی اشپزخونه خارج شد.
روی مبل نشستم و به فضای پشت سرم نگاه کردم.
هیچوقت فکرش رو نمیکردم یه روز توی همچین خونه ای با یه ویوی این چنینی بشینم.
نفس عمیقی کشیدم و نگاهم رو به اسمون دوختم.
افتاب، حالا کاملا در اومده بود و خبری از هیچ ابری نبود.
نور خورشید به شیشه برج ها میتابید و باعث میشد برق بزنن.
خیلی دلم میخواست برم شهرو بگردم اما واقعا خسته بودم.
لیوان ابمیوهم رو برداشتم و کمی ازش خوردم که دایان روبه مسیحا گفت؛
_چخبر؟
با نمایشگاه چیکار میکنی؟
مسیحا_دست تنها یکم سختمه اما خب خوبه تقریبا.
دایان_بهت نگفته بودم مسیح عرضه کار کردن رو نداره دو روزه میکشه کنار؟
مسیحا لبخندی زد و کمی از نوشیدنیش خورد.
با لبخند نگاهش کردم، براش خوشحال بودم.
حالا واقعا به هرچیزی که حقش بود رسیده بود.
هم نمایشگاه رو داشت و هم ساختمون سازیش رو ادامه میداد.
البته که لایق بیشتر از اینا بود..
مسیحا_اما خب مامانم بیکار نمیشینه.
احتمالا الان داره نقشه میکشه که خودش بیاد توی نمایشگاه کار کنه.
دایان_فرقی به حال تو نداره، در هرصورت دنگ مسیح مال خودشه.
حالا یا کار کنن یا نکنن.
مسیحا سرشو تکون داد و چیزی نگفت.
بی حال بنظر میرسید و بی حوصله.
اما خب پیدا بود که چون دایان رو دیده کمی هیجان زده شده.
چشماش خمار بود و حرکاتش حالت کرختی و سستی داشت.
یکم عجیب بود چون کل مسیر رو خواب بود.
مسیحا_میخوام دنگ مسیحو ازش بخرم.
دایان_میفروشه؟
مسیحا_اره بابا، احمق تر از این حرفاست.
توی نمایشگاه که نمیتونه کار کنه، پول قابل توجهیم که بهش نمیرسه.
بهش پول پیشنهاد بدم صد در صد میفروشتش.
دایان خندید و گفت؛
_تو خیلی عوضی ای.
از بحثاشون خسته شدم پس از روی مبل بلند شدم و با گفتن میرم بخوابم رفتم توی اتاق.
نمیدونم دایان قرار بود کجا بخوابه، چون خونش یه اتاق بیشتر نداشت و البته برام مهم هم نبود.
همینکه افتخار داده بودم و اومده بودم توی مرغدونیش باید کلی خوشحال میشد.
دراز کشیدم روی تخت و به بالا خیره شدم.
روی سقف یه تصویر خیلی قشنگ و نوستالژیک وجود داشت.
عکس دوتا فرشته که دستاشون رو به سمت هم دراز کرده بودن و بدناشون با پارچه سفید رنگی پوشیده شده بود.
دور تا دورشون هم تصاویر گنگ و ابر وجود داشت و از وسطشون یه لوستر کوچیک اویزون بود.
به دایان نمیخورد انقدر خوش سلیقه باشه..
داشتم سقف رو نگاه میکردم که متوجه حضور کسی توی اتاق شدم.
اول فکر کردم مسیحاست، اما چشممو که چرخوندم کسی رو ندیدم.
اصلا حوصله هیچ موجودی رو نداشتم و دلم میخواست از مسافرتم لذت ببرم پس زمزمه کردم؛
_تنهام بزار.
طولی نکشید که سنگینی هوا کم شد و همه چیز به حالت عادیش برگشت.
در اتاق باز شد و مسیحا اومد تو.
درو بست و اومد کنارم روی تخت دراز کشید.
بهش خیره شدم، حالا نور افتاب میخور توی صورتش و میتونستم عنبیه قهوه ای رنگ چشمش رو به خوبی ببینم.
با چشمای نیمه بازش نگاهم کرد و گفت؛
_برو پرده رو بکش.
با صدایی خمار گفتم؛
_خستم.
نوچی کرد و از روی تخت بلند شد.
فرصت کردم از پشت نگاهش کنم.
توی اون تیشرت زرد رنگش شبیه بچه ها شده بود.
پرده رو کشید که اتاق تاریک شد.
_اخیش..
پتو رو کشیدم روی خودم و رفتم زیرش.
بالشت و پتو بوی دایان رو میدادن.
بوی عطرش خیلی خوب و ملایم بود.
مسیحا کنارم خوابید و بهم خیره شد که گفتم؛
_بنظرت دایان سامیارو دوست داشت؟
دوتا چشمام رو از نظر گذروند و اروم گفت؛
_چرا اینو میپرسی؟
شونمو انداختم بالا.
_نمیدونم.
کنجکاوم.
مسیحا_قبلا که دوستش داشت، الانو نمیدونم.
_میشه ازش بپرسی؟
مسیحا_میخوای به سامیار بگی؟
چپ چپ نگاهش کردم و غریدم؛
_نخیر.
میخوام بدونم.
سامیار هرچی کمتر درمورد دایان خبر داشته باشه بهتره.
حتی بهش نگفتم داریم میایم اینجا.
سرش رو تکون داد.
مسیحا_سامیار چی؟
دایانو دوست داره؟
مردد بودم که بگم یا نه.
مسیحا ادم خبرچینی نبود پس میتونستم بهش اعتماد کنم.
_نمیدونم، بهم نگفت.
اما خب قطعا دوستش داره هنوز..
سرشو تکون داد و چیزی نگفت.
خودمو کشیدم جلو و دستمو دور کمرش حلقه کردم و سرمو کردم توی گردنش.
بوی ملایم و خوبی میداد.
اونقدری نبود که اذیتم بکنه..
امروز روز ارومی به نظر میرسید، همه چیز سر جای خودش قرار داشت و حالا خیلی وقت بود که دیگه مشکل خاصی توی زندگیم وجود نداشت.
سامیار ازاد شده بود، ارسو مرده بود، جنا اذیتم نمیکردن و رابطم با مسیحا خوب پیش میرفت.
مسیحا نفس عمیقی کشید و دستشو گذاشت روی دستم.
گردنش داغ بود و شکمش اروم زیر دستم بالا پایین میشد.
دستم رو بردم زیر لباسش و روی شکمش گذاشتم که خودشو کشید عقب.
مسیحا_دستت چقدر سرده.
_نمیخوای گرمش کنی؟
خندید و گفت؛
_چطوری؟
_سه تا سوراخ برای انجام اینکار داری..
چند ثانیه سکوت کرد و با صدایی خمار گفت؛
_اون دوتاش اوکیه ولی سومی دقیقا کجا قرار داره؟
_دهنت.
24 mar 2023, 07:40
2 693
#part241
اسانسور، فضای طلایی و استیل داشت و اینش از تمیزی برق میزد.
سرجمع شامل سی و سه تا دکمه بود که همشون با نظم کنار هم چیده شده بودن و نور سفیدی روشنشون میکرد.
اهنگ ملایمی درحال پخش بود که باعث میشد حس کنم خوابم میاد.
خیلی خسته بودم و برای دراز کشیدن روی یه جای نرم لحظه شماری میکردم.
توی اینه نگاهی به خودم انداختم.
موهام خیلی نامرتب ریخته بود توی صورتم و حالا چشمام کمی خمار بود.
دورس نازک سبز رنگی به تن داشتم که حالا کمی چروک شده بود و یه لکه کوچیک کنار استینش خودنمایی میکرد.
نگاهم رفت سمت مسیحا که از توی اینه زل زده بود بهم و اروم نفس میکشید.
موهاش مثل همیشه مرتب و نگاهش خسته بود.
بلاخره به حرف اومدم و گفتم؛
_اگه میخواستیم بریم ابادان تا الان رسیده بودیم.
لبخندی زد و چیزی نگفت.
بلاخره اسانسور ایستاد و درش باز شد.
توی هر طبقه نزدیک ده واحد خونه وجود داشت و همشون درهای مشکی رنگ قشنگی داشتن که با فضای سفید تضاد قشنگی ایجاد میکرد.
چندتا گلدون قشنگ توی راهرو وجود داشت و یه تابلوی نقاشی از گل افتاب گردون کنار در اسانسور به دیوار متصل بود.
مسیحا نگاهی به صفحه گوشیش انداخت و رفت سمت یکی از واحدا و زنگ زد.
طولی نکشید که در توسط دایان باز شد.
قبل از اینکه فرصت کنم ببینمش بغلش کرد و با صدای بلند گفت؛
_ابکیی.
به دایان که حالا یه تیشرت خاکستری به تن داشت و مسیحارو بغل کرده بود خیره شدم و یاد سامیار افتادم.
اگه میدونست اومدیم پیش دایان و بهش نگفتیم چقدر ناراحت میشد.
البته ممکن بود براش مهم نباشه، نمیدونم.
مسیحا و دایان که جدا شدن منم بر خلاف میل باطنیم دایان رو بغل کردم و جواب سلامش رو خیلی بی حال دادم.
دایان دعوتمون کرد توی خونه.
خونش زیاد بزرگ نبود و بیشتر مثل یه اتاق توی هتل میموند.
اما با وجود کوچیک بودنش واقعا قشنگ و لوکس بود.
دیوار مجاور در شیشه ای بود و میشد از توش کل شهر رو دید و هیچ پرده ای جلوش نبود.
کنار دیوار یه میز کوچیک چوبی چهار نفره قرار داشت و مبل های فیلی رنگ جلوی شیشه چیده شده بودن.
تلویزیون و چندتا وسیله تزئینی دیگه هم روبه روی دیوار و مبلا قرار داشتن.
کف زمین پارکت بود و تنها فرش سفید کوچیکی روی زمین پهن بود.
خونه پر از گلدون های قشنگ بود و حس خیلی خوبی داشت.
اشپزخونه سمت راست تعویه شده و کنارش سه تا در مشکی رنگ قرار داشت.
خونه خیلی دنج و قشنگی بود.
هم من و هم مسیحا از اینهمه زیبایی به وجد اومده بودیم.
رفتم سمت دیوار شیشه ای و به بیرونش نگاه کردم.
در عین اینکه زیبا بود، واقعا ترسناک به نظر میومد.
میتونستم برج های روبه رو و خیابون هارو ببینم.
اسمون ابی همه جارو اشغال کرده بود و هرلحظه حس میکردم قراره از این ارتفاع بیوفتم پایین!
مسیحا_اگه قصد زن گرفتن داشتی من و رستا هستیم.
دایان خندید و گفت؛
_همینارو شوهرم برام دست و پا کرده.
مسیحا_اخر با صدرعامل ریختی رو هم؟
دایان_اره بابا، شوگر ددیمه.
چشمامو ریز کردم و گفتم؛
_صدرعامل کیه؟
دایان_اقاییمه.
لبم رو کج کردم و چیزی نگفتم.
دایان درحالی که میرفت سمت اشپزخونه گفت؛
_برید وسایلتونو بزارید توی اتاق تا من یه چیزی بیارم بخورید.
مسیحا_گشنمون نیست.
دایان_ابمیوهست.
کیفم رو برداشتم و زودتر از مسیحا رفتم توی اتاق.
اتاقش نسبت به خونه کمی بزرگ بود.
یه پنجره شیشه ای خیلی بزرگ داشت با پرده های خاکستری و یه تخت دونفره گوشه اتاق خودنمایی میکرد.
یه اباژور بلند کنار تخت قرار داشت که یه پیچک دورش پیچیده شده بود.
یه در کوچیک هم گوشه اتاق بود که یا انبار، کمد یا حموم بود.
کیفم رو گذاشتم گوشه اتاق و یه شلوار راحتی پوشیدم که مسیحا اومد تو.
وقتی دید دارم لباس عوض میکنم در رو خیلی سریع بست.
تیشرتم رو پوشیدم که اومد سمتم و گفت؛
_قبول نیست، من ندیدم.
_نبایدم ببینی.
چپ چپ نگاهم کرد و چسبوندم به پنجره که یه لحظه سریع خودمو کشیدم عقب.
حالا فهمیده بودم که کمی از ارتفاع میترسم و تاحالا اونقدر توی ارتفاع نبودم که متوجه این موضوع بشم!
مسیحا که فهمید ترسیدم خندید و گفت؛
_نمیوفتی پایین، نترس.
چیزی نگفتم و به چشماش زل زدم که دستشو گذاشت دو طرف کمرم و سرشو کرد توی گردنم.
حالا میتونستم گرمای لباش رو زیر گلوم حس کنم.
نفس عمیقی کشیدم و دستمو گذاشتم پشت موهاش که پوستم رو بوسید و اومد بالا.
توی چشمای خمارش زل زدم و لبامو روی لباش گذاشتم.
لبمو بوسید و نفسی کشید.
به خودم فشارش دادم و دستمو بردم پایین و گذاشتم روی باسنش.
چنگی بهش زدم و بیشتر چسبوندمش به خودم.
بدنم کم کم گرم شد و ضربان قلبم بالا رفت.
خیلی حس خوبی داشت، مثل اولین باری بود که بوسیدمش.
یه حس بکر و خاص..
لباش گرم بودن و هرچی بیشتر میبوسیدمش خیس تر میشدن.
بلاخره خودشو کشید عقب و با لبخند کمرنگی نگاهم کرد.
چقدر این نگاه رو دوست داشتم..
بعد از اینکه اونم لباساشو عوض کرد از اتاق خارج شدیم.
23 mar 2023, 17:26
