لحن الخلود

تو ای ساغر هستی به کامم ننشستی نه دانم که چه بودی نه دانم که چه هستی در بزم من شکسته‌ای در کام او نشسته‌ای نوشی تو بر سنگین‌دلان زهری به کام خستگان من همان اشک سرد آسمانم نقش دردی به دیوار زمانم بی‌سرانجام و بی‌نام و نشانم چون غباری به‌جا از کاروانم چون غباری به‌جا از کاروانم تو ای ساغر هستی به کامم ننشستی نه دانم که چه بودی نه دانم که چه هستی تنهاترین تنها منم سرگشته و رسوا منم آه ای فلک ای آسمان تا کی ستم بر عاشقان؟ بشنو تو فریاد مرا آه ای خدای مهربان عشق تو خوابی بود و بس نقش سرابی بود و بس این آمدن این رفتنم رنج و عذابی بود و بس ای فلک بازی چرخ تو نازم بی‌گمان آمدم تا که ببازم ای دریغا که شد چشم سیاهی قبله‌گاه من و روی نمازم تو ای ساغر هستی به کامم ننشستی نه دانم که چه بودی نه دانم که چه هستی ... أنتَ يا كأسَ الوجودِ، ما طابَ لي منكَ شرابُ، لا أدري ماذا كنتَ، ولا أدري ماذا أنتَ. في مجلسي أنتَ مكسورٌ، وفي فمه مستقرٌّ، شرابُكَ عذبٌ للقلوبِ القاسيةِ، وسمٌّ في أفواهِ المتعبين. أنا تلكَ الدمعةُ الباردةُ من السماءِ، وأنا نقشُ الألمِ على جدارِ الزمانِ. بلا غايةٍ، بلا اسمٍ ولا عنوان، كغبارٍ خلّفتْهُ القافلةُ ورائي، كغبارٍ خلّفتْهُ القافلةُ ورائي. أنتَ يا كأسَ الوجودِ، ما طابَ لي منكَ شرابُ، لا أدري ماذا كنتَ، ولا أدري ماذا أنتَ. أنا أوحدُ الوحداءِ، تائهٌ، مفضوحُ الحالِ أنا، آهٍ يا دهرُ، يا سماءُ، إلى متى تظلمينَ العاشقينَ؟ فاسمعي صرختي، آهٍ يا إلهي الرحيمُ. كان حبُّكَ حلماً لا أكثر، وكان رسمُ سرابٍ لا أكثر، مجيئي ورحيلي، لم يكونا إلا ألماً وعذاباً. يا دهرُ، ما أروعَ لعبةَ دورانِكَ، ولا شكَّ أنني جئتُ لأخسرَ. يا ليتني لم أرَ أنَّ العينَ السوداءَ، غدتْ قبلتي ووجهةَ صلاتي. أنتَ يا كأسَ الوجودِ، ما طابَ لي منكَ شرابُ، لا أدري ماذا كنتَ، ولا أدري ماذا أنتَ. الشاعرة: هُما ميرأفْشار الملحن: جَمْشيد شِيْباني