Sex Story Channel 🤧🤧🤧

Ir al canal en Telegram

🚩 Channel was restricted by Telegram

Birmania23 953 Erótico161 022

970

Suscriptores

Sin datos24 horas

+17 días

+1830 días

376

Visitas de la publicación

Sin datos24 horas

Sin datos48 horas

38.76%

Tasa de compromiso

Sin datos

Mensajes por día

Ads index

beta

Archivo de publicaciones

970

"အား... ကောင်းလိုက်တာ အကိုရာ. အကို့ဖင်က လိုးလို့ ကောင်းလိုက်တာ ..." "အား... အား... နာတယ် ညီ ဖြေးဖြေးလိုးပါ... ကောင်းလည်းကောင်းတယ် နာလည်း နာတယ် ညီရာ အိုး... အား...အ..အ" မောင်လွင်က ထင်မထားလောက်အောင် အလိုးကျွမ်းကျင်နေ၍ နာရာမှ ကောင်းလာသည်။ သူ့လီးကြီး ဖင်ထဲ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ဖြစ်နေသော ခံစားချက်မှာ ဘာနဲ့မှ မလဲန်ုင်ပေ။ ကုန်းနေရာမှ အနောက်က တဖုန်းဖုန်းနဲ့ မောင်လွင့်ဆောင့်ချက်ကြောင့် မှောက်လျက်ဖြစ်သွားသည်။ မှောက်လျက်ပင် ဆက်လိုးနေရာ ဥများက တဖတ်ဖတ် ရိုက်နေတော့သည်။ ၁၀ ချက်မျှ ဆောင့်ပီးသော အခါ မောင်လွင် မောသွား၍ထင်သည်။ ကျွန်တော့်အပေါ် မှောက်ချပြီး အနားယူနေသည်။ သူ့လမွှေးများက ကျွန်တော် ခါးပေါ် ဖိကပ်ထားသည်မှာ နေလို့ကောင်းလှသည်။ ဖင်ထဲတွင်လည်း လီးကြီးက အတောင့်လ်ုက်ကြီး ဝင်ရင်း ငြိမ်နေသည်မှာ အရသာရှိလှသည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ပက်လက် လှန်ခိုင်းကာ တစ်ချီ ထပ်လိုးပြန်သည်။ သည်တစ်ချီတွင် မနာဘဲ အတော်လေး ကောင်းလာသည်။ မောင်လွင့်ရဲ့ ခါးလေးကို လှမ်းကိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို လိုးနေသော ကောင်လေးရဲ့ ချောမောမှု စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို ကျွန်တော် ငေးမော ကြည့်ရှုနေမိသည်။ အချက်ပေါင်းများစွာ လိုးဆောင့်ပြီးသောအခါ မောင်လွင်တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ကာ သူ့ရဲ့ပူနွေးပြီး များပြားလှသော လရည်များ ကျွန်တော့်ဖင်ထဲ အားရပါးရ ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း သူ့လက်ဖြင့် ဂွင်းထုပေးရာ ကျွန်တော်လည်း ချက်ချင်းပင် အထွတ်အထိပ်ရောက်ကာ ပန်းထုန်လိူက်မိတော့သည်။ မောင်လွင်က သူ့လီးကို မထုတ်သေးဘဲ စိမ်ထားကာ ကျွန်တော့်အပေါ် ခန မှောက်အိပ်လိုက်သည်။ သိပ်ကို သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော အခိုက်အတန့်လေးပင်ဖြစ်သည်။ သူ ကျွန်တော့်ကို မြတ်နိုးစွာ ပါးပြင်ကို နမ်းရှုတ်ကာ ထပြီး သူ့လီးကို ကျွန်တော့် ဖင်ထဲမှ ထုတ်လ်ုက်သည်။ အချိန်မှာ ည သန်းခေါင်သို့ ကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုနေ့ညကိုတော့ ကျွန်တော် မည်သိုမှ မေ့၍ ရမည်မထင်တော့ပေ။ မောင်လွင့်ကို ကျွန်တော် ချစ်သွားပြီ။ တကယ်ချစ်သွားပြီထင်ပါသည်။ {ပြီးပါပြီ...} သို့သော် ဆက်ရန်လည်း ရှ်ပါသေးသည်။ 😜😜😜 ကျေးဇူးတင်ခြင်း များစွာဖြင့် မြတ်သောမောင် ၁.၁.၂၀၂ ပြန်လည်ကူးယူ ဝေမျှလိုက်ပါသည်

970

"ညီ...ကိုယ့်ကို ကြည့်နေတာ ကိုယ်သိပါတယ် သဘောကျတယ်မလား..." မောင်လွင်က ခေါင်းလေး မသိမသာ ညိတ်ပြသည်။ "အစ်ကို ဝမ်းလျားမှောက်အိပ်တော့ အစ်ကို့ဖင်လေးက လုံးပြီး မောက်နေတာ ကျွန်တော် ကြည့်ပြီးကတည်းက ကျွန်တော်က တောင်နေတာ ပြီးမှ စိတ်ပြန်ထိန်းထားရတာ အကို စိတ်ဆိုးမှာစိုးလို့ " "စိတ်မဆိုးပါဘူး ညီရာ...ကိုယ်က ညီ့ကို ရောက်ကတည်းက သဘောကျနေတာ.. ညီ ခု ဘာလုပ်ချင်လဲ..." ကျွန်တော်က မေးလိုက်သောအခါ မောင်လွင်က ကျွန်တော့်ရှေ့သို့တိုးလာသည်။ သူက မဝံ့မရဲနှင့် ကျွန်တော့်ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ ကြည်နူးသလို ပျော်သလို ဘယ်လိုခံစားချက်မှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ကြက်သီး မွှေးညင်းများ ထသွား၏။ ကျွန်တော်လည်း မောင်လွင့်မျက်နှာက်ု ဆွဲ၍ သူ့နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကို ဆွဲစုပ်နမ်းလိုက်သည်။ မောင်လွင်က မနမ်းဖူး၍ ပထမတော့ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသေးသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးဆောင်မှုကြောင့်မကြာခင်မှာပင် မောင်လွင်က အလိုက်သင့် ပြန်နမ်းလာသည်။ သူ့လက်များကလည်း ကျွန်တော့်ကို သိုင်းဖက်ကာကျောကိုပွတ်သပ်နေသည်။ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို ဖက်ထားရာမှ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မောင်လွင့်ရဲ့ ပုဆိုးခါးပုံစကို လျော့ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ဘေးသို့ လှဲချရင်း အိပ်လိုက်သည်။ မောင်လွင်ရဲ့လက်များက ကျွန်တော့် တင်ပါးစိုင်များကို ဖျစ်ညစ်နေသလို ကျွန်တော်လည်း မောင်လွင့်ရဲ့ လော်ကို ကိုင်ကာ အထက်အောက် ပွတ်ဆွဲနေလိုက်သည်။ အမွှေးများကို ဖွလိုက် ဥ များကို ကိုင်လိုက် အတံကို ဆွလိုက် လုပ်ပေးနေရင်း ကျွန်တော်လည်း ဘောင်းဘီအောက်မှ အတင်း ရုန်းကန်နေသော ညီလေးအတွက် ဘောင်းဘီကို အောက်သို့ လျောချကာ ချွတ်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား မျက်နှာချင်းဆိုင်အိပ်နေရင်း ခန္ဓာကို နှစ်ခုမှာ အတင်း ပူးကပ်ထားမိကြသည်။ မောင်လွင်ရဲ့ ပူနွေးနေသော အချောင်းကြီးမှာ ကျွန်တော့်ပေါင်ကြားထဲသို့ အတင်းတိုးကာ နေငည်။ သူက အတင်းပင် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်နေသည်။ သူ့ရဲ့ ထူထဲနေသော အမွှေးများမှာ ကျွန်တော့်ဗ်ုက်ကို လာပွတ်နေသလို ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော် မောင်လွင်ရဲ့ လီးကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြံး ဂွင်းထုပေးသလို လုက်ပေးလိုက်သည်။ မောင်လွင်ကလည်း ကျွန်တော့်လီးကို ပြန်ကိုင်ကာ ထုပေးသည်။ မောင်လွင့်ရဲ့ လီးမှာ ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် တင်းမာကာ ကြီးထွားလာလိုက်တာ လက်ဖြင့် ဆုပ်မရတော့တဲ့အထိပင်။ သူ့လီးက အဖျားအရင်း ညီတုတ်ပြီး အပေါ်ကို ကော့နေသော ပုံစံရှိသည်။ ကျွန်တော့်တို့နှစ်ယောက်သား kissing ဆွဲနေရာမှ ကျွနိတော် အောက်သို့ အနည်းငယ်လျှောဆင်းကာ မောင်လွင်ရဲ့ မို့မောက်နေသော ရင်အုံကို အနမ်းပေးကာ နို့များကို တစ်လှည့်စီ စို့ပေးနေလိုက်သည်။ မောင်လွင်မှာ ကော့ပျံနေအောင် ကောင်းနေတော့သည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော် အောက်သို့ ထပ်လျှောဆင်းကာ မောင်လွင်ရဲ့ ဒစ်ဖျားကြီးကို လျှာဖြင့် သပ်ကာ ငုံလိုက်သည်။ "အား...ရှစ်.... ကောင်းလိုက်တာ အစ်ကိုရာ... ညီတစ်ခါမှ အစုပ်မခံရဖူးဘူး ..." "ညီ့ လီးက အကြီးကြီးပဲကွာ ... ကိုယ် တခါမှ မမြင်ဖူးဘူး ဒါမျိုး..." "အစ်ကို ... စုပ်တာ သိပ်ကောင်းတာပဲ ...ညီ ပီးတောင် ပီးချင်လာပြီထင်တာပဲ အားး အိုး....ရှီးးး" မောင်လွင်မှာ တရှီးရှိးနှင့် ကောင်းနေသည်။ လီးကို ကော့ကော့ထိုးကာ ပါးစပ်ကို လိုးနေတော့သည်။ ကျွန်တော်လည်း တစ်ဆုံးထိ စုပ်ကာ ခန နားလိုက်သည်။ "ညီ... ဘာဆက်လုပ်ချင်လဲ..." မောင်လွင်က ကျွန်တော့်ကို နားတွင်ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။ "ဖင်လိုးချင်တယ် အစ်ကို..." "အွန်းပါ ကိုယ်လည်း ညီလိုးတာ ခံချင်နေပြီ..." "ဒါဆ်ု အကို ကုန်းပေးလေ နော်..." ကျွန်တော် လေးဘက်ထောက်ကာ ဖင်ကို ထောင်ကာ ကော့ပေးထားလိုက်သည်။ မောင်လွင်မှာ ကျွန်တော်အမျှော်လင့်ထားသလို နှူးတာ နှပ်တာတွေမလုပ်ဘဲ သူ့လီးကိုရော ကျွန်တော့်ဖင်ပေါက်ကိုရော တံတွေးဆွတ်ကာ ထည့်ဖို့ ကြိုးစားတော့သည်။ ပထမ ဒစ်အဖျားပိုင်းလေးဝင်ခါစမှာပင် သေလောက်အောင်နာသဖြင့် ကျွန်တော် လက်နောက်ပြန်ဖြင့် သူ့ကို တွန်းထားလိုက်မိသည်။ "အားးးး နာတယ်ညီ... ညီ့လီးကြီးက အကြီးကြီးပဲ ဖြေးဖြေးလုပ်ပါနော်..." "ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျွန်တော် ဖြေးဖြေးလိုးပါ့မယ်..." မောင်လွင်က တံတွေးတွေ ရွှဲနေအောင် ထပ်သုတ်ကာ နောက်ထပ် ထည့်ဖိုကြိုးစားရာ အဖျားတော့ ဝင်သွားသည်။ ကော့ပြီး အပြားကြီးသော ဒစ်မို့ ဖင်ထဲ ပြည့်ကျပ်နေသည်။ ထို့နောက် ဖြေးဖြေးချင်း နှဲ့သွင်းရာ မောင်လွင့်လီးတစ်ချောင်းလုံး ကျွန်တော့်ဖင်ထဲ ဝင်သွားတော့သည်။

970

*မြို့ကြီးသားနဲ့ တောကလူငယ်* ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^ Part 4 မောင်လွင်က မေးသော အခါ ကျွန်တော်က နှိပ်ချင်သည့်နေရာမှ စ နှိပ်ဟု ပြောလိုက်ရာ သူက အစပိုင်းတွင် ခြေသလုံးမှ စကာနှိပ်ပေးသည်။ ထို့နောက် ပေါင်ကို နှိပ်ပေးသည်။ သူ့လက်များက သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားရင်း နှိပ်နေတော့သည်။ ကျွန်တော်လည်း သူ့လက်ချောင်းများ၏ အထိအတွေ့တွင် သာယာနေမိရင်း သူ့ကို တစ်ချက်တစ်ချက် မော့ကြည့်မိသည်။ အနီးကပ်ကြည့်သောအခါ မောင်လွင်က အတော်ချောမောသော ကောင်လေးဖြစ်သည်။ အသားညိုစိမ့် တဖိန့်ဖ်န့်ဆိုသည့်အတိုင်း ဘေးကကြည့်သောအခါ ဖြောင့်စင်းသော နှာတံ ပြေပြစ်သော မျက်နှာအချိုးအစား ပိရိသေသပ်သော နှုတ်ခမ်းလွှာများနှင့်အတူ နားပန်းဆံစကလေးများက တွန့်လိပ်ကာ မေးရိုးနားထိစင်းကျနေသည်မှာ စွဲမက်ဖွယ်ပင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်ကြည့်နေသည်ကို သိသောအခါ ပြန်ပြုံးပြသည်။ ပါးချိုင့်ပလေးများကလည်း ပေါ်သွားသေးသည်။ "အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို ဘာကြည့်နေလဲ.." "ညီက ချောလို့ပါကွာ..." "ဟာဗျာ ကျွန်တော့်ထက် အကိုက ပိုချောပါသေးတယ် အသားကလည်း ဖြူဝင်း၊ နုဖတ်နေတာ အကိုက မင်းသား နေတိုးနဲ့တောင် နဲနဲတူသလ်ုပဲ" "ဟားးး မောင်လွင်ကတော့ လုပ်ပြီ..." ကျွန်တော်ရော သူရော ပြိုင်တူ ရယ်လိုက်မိကြသည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ပက်လက်လှန်ခိုင်းပြီး ပေါင်ရင်းခွဆုံကို နှိပ်ပြီး အပူထုတ်ပေးမည်ဟု ပြောသည်။ "အစ်ကို ပက်လက် လှန်လိုက်..." "ညီ ကိုယ် လှန်လို့ မရလောက်ဘူး" "ဟင် ... ဘာလို့လဲ..." "ဟဲဟဲ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွာ လှန်လို့မရလောက်ဘူး..." "ဟောဗျာ... ဘာလို့လဲ အစ်ကိုရ ပေါင်ဆုံခွက အကြောဖိပြီး အပူထုတ်ရမှာ အဲ့ဒါက ပြီးရင် သိပ်နေလို့ကောင်းတာ ...လာပါ အစ်ကိုရာ လှန်စမ်းပါ လာ ကျွန်တော် လှည့်ပေးမယ် ..." မောင်လွင်က ကျွန်တော့်တင်ပါးနေရာကနေကိုင်ကာ လက်တစ်ဖက်က အောက်လျှိုသွင်း၍ လှည့်ဖို့ လုပ်လိုက်သည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်တင်ပါးပေါ်က ကိုင်၍ လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့် ညီတောိမောင်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်သလို ဖြသ်သွားပြီး မောင်လွင် လက်မှာ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အားကစားဘောင်းဘီ အပျော့မှာ body fit ဖြစ်၍ အောက်ခံဘောင်းဘီ မပါသော ကျွန်တော့်အတွက် မောင်လွင့်ရဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ဖောင်းကာ တင်းမာနေသည်လေ။ "ဟာ...အစ်ကို..." မောင်လွင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း ခေါ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ကိုတော့ မရုတ်သိမ်းပဲ ကျွန်တော့်ဟာကို ဆက်ကိုင်ထားသည်။ ကျွန်တော်လည်းသူ့ကို ရှက်ရှက်နှင့် ရယ်ပြလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါ ဖြစ်နေလို့ ညီ့ကို မလှန်ဘူးလို့ပြောတာပါ" "အကိုကလည်း ယောကျ်ားချင်းပဲဗျာ ဘာရှက်စရာရှိလဲ ဒါ သဘာဝပါပဲ ကျွန်တော်ဆိုလည်း ထ တဲ့အခါ ထတာပဲဗျ..." "အခုကျ ဘလိုလုပ်ရမလဲ ထနေပြီလေ ညီ မနှိပ်ပါတော့နဲ့..." ကျွန်တော့်စကားကြောင့် မောင်လွင်က ရယ်သည်။ "ကျွန်တော်ဆိုရင် အောကားကြည့်တဲ့အခါတို့ ကျွန်တော်သဘောကျတဲ့သူကို မှန်းတဲ့အခါကျမှ ထောင်လာတာပါ... အစ်ကိုက ဘာလို့ ထောင်နေတာလဲ ..." မောင်လွင်ရဲ့ ပွင့်လင်းသော ပြောပုံဆိုပုံကြောင့် ကျွန်တော် အတော်လေး သဘောကျသွားမိသည်။ ထို့ကြောင့် ရှက်မနေပဲ ပက်လက် လှန်လိုက်တော့သည်။ "ကိုယ် ဘာလို့ ထောင်လာလဲ သိလား..." "ဘယ်သိမလည်းဗျ..." "ညီ့ကြောင့် လေ ..." "ဟင် ...ဘာဆိုင်လို့" "ဟုတ်တယ် ညီရ နေ့လည်က ချောင်းဘေးမှာတုန်းက မြင်လိုက်ရတာရော အခု ညီ့လက်တွေနဲ့ ကိုယ့်ကို နှိပ်ပေးတာရောကြောင့် စိတ်က ထန်လာတာ" "ဟာ အစ်ကိုကလည်းဗျာ..." "ဟုတ်တယ် ညီရ မင်းက ချောတယ် ပြီးတော့ မင်းခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား မင်းရဲ့ ရင်ဘတ် ဟောဒီနားမှာ ထူနေတဲ့ အမွှေးတွေရယ်က ကိုယ့်ကို ဆွဲဆောင်နေတာလေ ..." ကျွန်တော်က ပြောရင်းပင် မောင်လွင်ရဲ့ အပေါ်ဗလာကျင်းထားသော ရင်အုပ်ကျယ်ကျယ်ကြီးကို ပွတ်သပ်ရင်း ချက်နားမှ အောက်သို့ဆင်းသွားသော အမွှေးများကို လက်ဖြင့် ထိ တို့လိုက်သည်။ ထိုအခါ မောင်လွင်ရဲ့ ပုဆိုးအောက်မှ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပုဆိုးအောက်မှ တဖြေးဖြေး ကြီးထွားကာ ခေါင်ထောင်လာသည်ကပင် သိသိသာသာ ချက်နားထိ ရောက်လာသည်။ မောင်လွင်က မသိမသာ သူ့ဟာကို သူ လက်ဖြင့် ဖိထားသည်။ ကျွန်တော့်လက်ကိုတော့ ဖယ်ရှားမပစ်ပါ။ ကျွန်တော်လည်း အခြေအနေကို အကဲခတ်မိသလောက် အဆင်ပြေနေသည်မို့ ရှေ့ဆက်တ်ုးဖို့ လုပ်ကြည့်လိုက်သည်။ မောင်လွင်လည်း ကျ့န်တော့်ကို ရွှန်းရွှန်းစားစား ကြည့်နေသည်။

970

MTM 30.12.2024 ပြန်လည်ကူးယူ ဝေမျှလိုက်ပါသည်

970

*မြို့ကြီးသားနှင့် တောကလူငယ်* ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^ Part 2 သစ်လုံးအိမ် စခန်းဝန်းထဲတွင် အခြားသော ဝန်ထမ်းတစ်ချို့နှင့် မိသားစုတွေ ရှိကြသေးသော်လည်း သူ့အလုပ်တွေနှင့်သူမို့ ကျွန်တော့်မှာ မောင်လွင်သာ အဖော်ရှိသည်။ စားရေး သောက်ရေးကတော့ ဒေါလှ ဟုခေါ်သော ထမင်းချက်သည့် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက စီစဥ်ပေးသည်။ ရေချိုးရသည့်အခါများတွင် ကျွန်တော့်အား ငှက်ဖျားမိမည်စိုး၍ သစ်လုံးအိမ်ထဲရှိ ရေချိုးခန်ူးတွင် ချိုးခိုင်းသည်။ ထိုရေမှာ ရေသန့်ဟုလည်း သိရ၏။ မောင်လွင်တ်ု့လို ဒေသခံတွေကတော့ သိပ်မဝေးသော ချောင်းတွင် သွားချိုးကြသည်။ ပထမရက်တွင် ကျွန်တော်ရေမိုးချိုးပြီး၍ အပြင်ခန ထွက်လာစဥ် မောင်လွင်က ပုဆိုးဟောင်းလေးတစ်ထည်ကို ပုခုံးပေါ်တင်ကာ ဆပ်ပြခွက်ကလေးကိုင်၍ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "မောင်လွင် ဘယ်သွားမလို့လဲ..." "ဪ... အကို.. ကျွန်တော် ရေသွားချိုးမလို့ပါ အကိုရော ချိုးပြီးပြီလား" "အေး ကိုယ်က ချိုးပြီးပါပြီ..." "ဒါဆို အကို ဗိုက်ဆာပြီလား ထမင်းစားတော့မလား. ကျွန်တော် ဒေါ်လှကို ပြောထားခဲ့လိုက်မယ်လေ.." "ဟာ... နေ..နေ ကိုယ်မဆာသေးပါဘူး... ရတယ် ဒါနဲ့ ရေက ဘယ်ထိသွားချိူးရမှာလဲ " "ဟို အင်ကြင်းပင်တန်းတွေနားထိသွားရမှာ အကို... အကို လိုက်ချင်လို့လား..." ကျွန်တော် မောင်လွင့်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ မောင်လွင့်ပုံစံမှ္ ထူးခြားသည်။ တောသားလေးသာဆိုပေမယ့် စကားပြောဆ်ုပုံက ညက်သည်။ ယဥ်ကျေးသည်။ ရုပ်ကလည်း ချောသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ အသက်မေးကြည့်သည့်အခါ ကျွန်တော် ထင်သည့်အတိုင်း ၂၀ သာရှိသေးသည်။ ပသက်ကသာ ၂၀ဆ်ုသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အရပ်အမောင်းက ကျွန်တော့်ထက် ထွားနေသည်။ "အကို ... ဘာတွေကြည့်နေတာလဲဗျ" "ဟာ ... အေး... ဟို ...ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွာ ...သွားမယ်လေ ..." "ဟုတ် ... အကို ချောင်းနားရောက်ရင်တော့ လျှောက်မသွားနဲ့နော် ... ကျွန်တော် မြင်တဲ့နေရာမှာနေဦး... "ဪ... အေးပါ ... ဘာလို့လဲ ညီ..." "သရဲတွေ တောထဲက ထွက်လာမှာ စ်ုးလို့ပါ..." ရှေ့မှ သွားနေရင်း ပြောလိုက်သော မောင်လွင့် စကားေကြာင့် ကျွန်တော် ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထ သွားသည်။ ကျ့န်တော်က သရဲေကြာက်တတ်သည်လေ။ "ဟင်... ဘာရယ် ဘယ်လို...သရဲက တကယ်ရှိတာလား မောင်လွင်ရ..." ကျွန်တော် သူ့အနားထိ မီအောင်လိုက်ကာ တ်ုးကပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ မောင်လွင်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း ပထမတော့ ပြုံးစေ့စေ့ လုပ်နေရာမှ နောက် ရယ်တော့သည်။ "အကိုကလည်းဗျာ ကျွန်တော်က နောက်တာပါ ဘယ်သရဲမှ မရှိပါဘူး...ဟာ... အမလေး..." မောင်လွင်မှာ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ပြောရင်း ခဲလုံးကို နင်းမိဟန်တူသည်။ ဟန်ချက်ပျက်ကာ ကမူကလေးပေါ်မှ ချော်ကျတော့မလိုဖြစ်သွားသဖြင့် ကျွန်တော်က လှမ်းဆွဲရာ သူ့ကိုယ်လုံးနှင့် သူ့အားကို ကျွန်တော်လည်းမနိုင်ပါ။ ထို့ကြောင့် နှစ်ယောက်သား လိမ့်ကာ ကျသွားတော့သည်။ ကမူကလေးက ဆင်ခြေလျှောလေးဖြစ်နေ၍ လှိမ့်ကာ ချောင်းစပ်နားထိ ရောက်သွားတော့၏။ လှိမ့်တာ ရပ်သွားသောအခါ သူက အောက်က ကျွန်တော်က သူ့အပေါ် မှောက်လျက် နှစ်ယောက်သား ထပ်နေတော့သည်။ ကျွန်တော့်မျက်နှာနှင့် သူ့မျက်နှာမှာ ထိလုမတက်ဖြစ်ကာ သူ့ရဲ့ အသက်ရှုသည့်လေကိုပင် ခံစားမိနေသည်။ အချိန်တွေ နှေးနေသလိုလို ရုပ်ရှင် အနှေးပြကွက်လိုလို ခံစားနေရ၏။ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်တွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်လာသလို မောင်လွင့်ဆီကလည်း ထိုအသံမျိုး ကြားလိုက်ရသည်ထင်၏။ ကျွန်တော်ကသူ့အပေါ် ခွလျက်ကြီး ဖြစ်နေ၍ ကျွန်တော် ပြန်ထဖို့ ကြိုးစားရင်း လက်ကို နောက်ပြန် ထောက်လိုက်မိရာ ကျွန်တော့်လက်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ထိလိုက်မိသည်။ ဒါကို ကျွန်တော်သိသည်။ မောင်လွင့်ရဲ့ ဖွားဖက်တော်ကိုမထိမိဘဲ ဆီးခုံအထက်က အမွှေးများကို ထိမိခြင်းဖြစ်သည်။ "ဟင်..." ကျွန်တော် အတင်း ထ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ဟုတ်ပါသည်။ လိမ့်ကျစဥ်က မောင်လွင် ပုဆိုးကျွတ်ကျခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ကျွန်တော့် မျက်စိရှေ့တွင် မောင်လွင်မှာ အဝတ်အစားမပါဘဲ ပက်လက်ကြီးဖြစ်ကာ သူလည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည်။ ထို့နောက်မှ သူလည်းသတိဝင်ကာ သူ့ဘာသာ လက်နှင့်အုပ်ကာ ဖုံးပြီး ရှက်ရယ် ရယ်ကာ ပုဆိုးကို သွားပြန်ကောက်ကာ ဝတ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်တစ်သက်တွင် သည်တစ်ခါသာ သူတစ်ပါး ပစ္စည်းကို မြင်ဖူးခြင်ူဖြစ်သလို သည်အရွယ်တွင် သည်မျှထွားကျိုင်းခြင်းကိုလည်း တွေးမရ ဖြစ်မိသည်။ [😁😁😁 မရေးဖူးလို့မို့ အတော်ကြိုးစားကာ စကားလုံးများကို ရေးထားပါတယ်။ SEXYဖြစ်သော စကားလုံး သိပ်မရဲလို့ ရဲဆေးပေးကြပါဦး အားပေးကြပါဦးဗျာ] ဆက်ရန်ရှိသေးတယ်နော်။

970

ရောက်ဖူးသည်ရှိအောငိလိုက်လာခြင်းဖြစ်၏။ ထိုစဥ် ကျွန်တော့်အနားသို့ မောင်လွင် ရောက်လာသည်။ "အစ်ကို ... အစ်ကို့နာမည်က ကိုမြတ်သောမောင်နော.." "အေး ဟုတ်ပါတယ် ..." "အဟဲ ..အစ်ကိုက နာမည်ကလည်း မိုက် ... လူကလည်း မိုက်တယ်ဗျ..." "ဟောဗျာ အကိုက မမိုက်ပါဘူး မောင်လွင်ရာ လိမ္မာပါတယ်ကွ မင်းကလည်း..." "ဟာ အကိုက နောက်ပြီ ကျွန်တော်က နာမည်ကလည်း လှတယ် လူကလည်း ချောတယ်လို့ ပြောတာပါ..." "ဟား ဟား လုပ်ပြီကွာ ကျေးဇူးပါဗျာ မင်းလည်း ချောပါတယ်..." "အစ်ကိုက ပညာတ် ရုပ်ချော ပိုက်ဆံလည်းရှိ အကုန်ပြည့်စုံနေတော့တာပဲ...ကျွန်တော်က တောသား ဘာလိူ့ ချောရမှာလဲဗျ မချောပါဘူးဗျာ..." မောင်လွင့်နှင့် ကျွန်တော် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အတော်လေး ရင်းနှီးခင်မင်သွားတော့သည်။ MTM 29.12.2024 ပြန်လည်ကူးယူ ဝေမျှလိုက်ပါသည်

970

* မြို့ကြီးသားနှင့် တောကလူငယ် * ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^ သတိ** ဤဇာတ်လမ်းသည် ဖြစ်ရပ်မှန်မဟုတ်ပါ။ စာရေးသူ၏ စိတ်ကူးမျှသာ ဖြစ်ပါသည်။ ################################## ## Part 1## "မောင်လွင် ရေ..." ကျွန်တော့်အဖေက သစ်သားနောက်မှီထိုင်ခုံကြီးကို မှီချလိုက်ရင်း သစ်လုံးအိမ်အပြင်ဘက်ဆီသို့ လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်သည်။ "ဟုတ် ဆရာ လာပါပြီ..." ပြန်လည်ထူးသံနှင့်အတူ သစ်လုံးအိမ်ထဲသို့ အရပ်အမောင်းအသင့်တင့်နှင့် ခန္ဓာကို ချိုးစားကျနကာ အသားညိုသော လူငယ်တစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ အသက်အရွယ်အားဖြင့် ကျွန်တော့်ထက် အနည်းငယ်မျှ ငယ်မည်ထင်၏။ ကျွန်တော်က ၂၃ ဆိုတော့ သူက ၂၀ လောက်တော့ ရှိမည်ထင်ရသည်။ "မောင်လွင်ရေ... ဒါက ငါ့သားကွ မြတ်သောမောင် တဲ့ သူက အခုမှ အလည် လိုက်လာတာ..." အဖေက ကျွန်တောိ့ကို ညွှန်ပြကာ မောင်လွင်ဆိုသော ကောင်လေးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြကာ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကျုံ့၍ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "သားရေ ... ဒါက မောင်လွင်တဲ့ ဒီမှာတော့ သိပ်အားကိုးရတာပေါ့ကွာ အခု အဖေတို့က အမဲလိုက်သွားမှာဆိုတော့ သားကို ဒီမှာ မောင်လွင်နဲ့ တူတူ ထားခဲ့ရမှာ အဖေတို့ နှစ်ရက်လောက်တော့ကြာမယ်ကွ..." "ဟာ အဖေ သားလည်း လိုက်လို့ မရဘူးလား " "ဒီတစ်ခေါက်တော့ မလိုက်ပါနဲ့ဦး သား ရာ ဒီတစ်ခါက ဟိုတလောက မုဆ်ုးကြီး မစ္စတာ အန်ဒါဆင် ပစ်ထားတဲ့ ကျားက နာထားတော့ သူ့ကို မတွေ့မချင်း အန္တရာယ်များလို့ပါ " "ဟုတ်ကဲ့ပါ အဲ့ဒါဆိုလည်း မလိုက်တော့ပါဘူး" အဖေနှင့် ကျွန်တော် ပြောနေသည်ကို မောင်လွင်က ပြုံးကာ နားထောင်နေသည်။ "ကဲ မောင်လွင်ရေ... ငါ့သားက အရင်က ကျောင်းတက်နေရတော့ ငါ့ သစ်တောကြိုးဝိုင်းထဲ တစ်ခါမှ မလိုက်လာဖူးဘူး...အခု သူကျောင်းပီး ဘွဲ့ရလို့ ငါခေါ်လာတာ ခု မင်းနဲ့ ခန ထားခဲ့ရမှာပဲ စိတ်ချမယ်နော်. ဂရုစိုက်ပေးပါဦးကွာ..." "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ စိတ်ချပါ အကို့ကို ကျွန်တော် ဂရုစိုက်မှာပါ အကိုက မြို့က ကျောင်းသားဆိုတော့" "ဟာ အဖေကလည်း ဘာစိတ်မချစရာ ရှိလဲဗျ... သားက ကလေးလည်း မဟုတ်တော့ဘူး..." ကျွန်တော့်စကားကြောင့် မောင်လွင်နှင့် အဖေတို့က ရယ်ပြုံး ပြုံးကြသည်။ "အေးပါကွာ ... ငါ့သားက တောထဲ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးတော့ အဖေက သေချာအောင်မှာရတာပါ မင့်အတွက် မောင်လွင်က အဖော်လုပ်ပေးပါလိမ့်မယ်... ဘာပဲလိုလို သူ့ကို ပြောလို့ရတယ်...သိလား..." "ဟုတ်ပါတယ် အစ်ကို... ကျွန်တော့်ကို ညီအစ်ကိုလိုပဲ ဘာပဲလိုလို ခိူင်းလို့ရပါတယ်..." မောင်လွင့်ပုံစံမှာ ရင်းနှီးဖော်ရွေသည့်ပုံပေါ်သည်။ သဘောမနောကောင်းမည့် ရုပ်လက္ခဏာလည်း ရှိသည်။ မျက်နှာကျမှာ ယောကျ်ားပီသပြီး မျက်လုံးများမှာ ရွှန်းရွှန်းစားစားရှိလှ၏။ ပြုံးလိုက်သည့်အခါ ပေါ်လာသော ပါးချိုင့်လေးများ ခွက်ဝင်သွားသည်မှာ ကြည့်ကောင်းနေသည်။ နှုတ်ခမ်း ဘယ်ဘက် အောက်ထောင့်နားတွင် မှည့်လေးတစ်လုံးလည်း ရှိသည်။ နွေရာသီ ပူလောင်အိုက်ပြုတ်၍ထင်၏။ မောင်လွင်မှာ အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းထားကာ အောက်တွင်တော့ ပုဆိုးကို ခပ်တိုတိုဝတ်ထားသည်။ ပြန့်ကားမို့မောက်သော ရင်အုံ ချပ်ရပ်ကာ ကျစ်လစ်ေသာ ဝမ်းဗိုက်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ချက်အနားမှစကာ ခပ်ပါးပါး ပေါက်နေသော အမွှေးအမျင်များသည် ပုဆိုး ခါးပုံစ ကြားဆီထိတိုင်အောင် ညီညီစီစီ တန်းဆင်းသွားသဖြင့် မောင်လွင့်ပုံမှာ ဆွဲဆောင်မှု တစ်မျိုးရှိနေတော့သည်။ တောသားဆိုတော့ အသားအရည်မှာ ညိုသည့်ဘက် သွားသော်လည်း မည်းနက်သည့်ပုံမျိုးမဟုတ်ပေ။ မြို့တွင်နေ၍ skin care သေချာလုပ်လျှင် ဖြူလာန်ုင်သော အသားအရည်မျိုး ဖြစ်သည်။ ပုဆိုးကိုလည်း ခါးပုံစ အရှည်ကြီး ချထားကာ ချပ်ပြုတ်အောက်လျှော ဝတ်ထားသည့်အတွက် ဆီးခုံမွှေးတစ်ချို့ကိုတောင် မြင်ရတော့မတတ်ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော် အမှတ်တမဲ့ စိုက်ကြည့်မိသလို ဖြစ်သွားသည့်အတွက် ကိုယ့်ဘာသာ ရှက်မိသလို ဖြစ်သွားသည်။ ကျွန်တော်ကြည့်နေသည်ကို မောင်လွင်ကလည်း သိသည်ထင်၏။ ပြုံးနေသည်။ ထို့နောက် အဖေက မှာစရာရှိသည်များကို မ္ငေ်လွင်အား မှာ၍ သူ့အဖွဲ့နှင့်အတူ ထွက်သွားတော့သည်။ ကျွန်တော့်ကိုတော့ မောင်လွင်နှင့် သစ်လုံးအိမ်တွင် နှစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည်ကို အမေသာ သိပါက နောက်တစ်ခါ ကျ့န်တော့်ကို လိုက်ခွင့်ပေးတော့မည်မဟုတ်ပေ။ အဖေတို့ ထွက်သွားသောအခါ ကျွန်တော်လည်း ပျင်းသည်နှင့် ဟိုဒီလျှောက်ကြည့်ရင်း ကုန်း ခပ်မြင့်မြင့်ရှိသော ကျွန်းပင်ကြီး အောက်သို့ ခန ရပ်နေမိသည်။ အဖေက သစ်တောအရာရှိအကြီးအကဲဖြစ်၍ ပဲခူးရိုးမ တောကြီးအတွင်းရှိ သစ်တောကြိုးဝိုင်းကို အုပ်ချုပ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်လည်း

970

"ဟာ အနင်းတော့ မခံနိုင်ပါဘူးကွာ ညီ့ကိုယ်လုံး ဝိတ်ကို ကိုယ် မခံနိုင်လောက်ဘူး....နေပါစေကွာ..." "အဲ့ဒါဆို နှိပ်ပေးမယ်လေ ကျွန်တော်က ဆရာ့ကို နှိပ်ပေးနေကြဗျ အနှိပ်ကတော့ သိပ်ပိုင်ပဲ...." "တကယ်ကြီးလား အားနာလို့ပါကွာ..." "ဟာ... အကိုရာ အားနာစရာ မလိုဘူးဗျ ကျွန်တော်နှ်ပ်ပေးမှာပေါ့.." မောင်လွင်က ပြောရင်းဆိုရင်း ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်နေရာမှ ကျွန်တော် မှောက်အိပ်နေသော ကွပ်ပျစ်ပေါ်သို့ တက်လာကာ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ "ကဲ အကို ဘယ်နေရာတွေ ညောင်းလဲ ပြော ကျွန်တော် နှ်ပ်ပေးမယ်" [ဆက်ရန်ရှိသည်နော်...😁😁😁] MTM 30.12.2024 ပြန်လည်ကူးယူ ဝေမျှလိုက်ပါသည်

970

* မြို့ကြီးသားနှင့် တောကလူငယ် * ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^ Part 3 ######## ကျွန်တော်လည်း ရှက်မိသလို မောင်လွင်မှာလည်း ရှက်နေရှာသည်။ ကျွန်တော် သူရေချိုးနေသည်ကို မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ အင်ကြင်းပင်ကြီးနားတွင် သွားထိုင်ကာ ဖုန်းဖြင့် ဓါတ်ပုံရိုက်နေမိသည်။ ပုံတစ်ချို့နှင့် video တစ်ချို့ရိုက်ထားပြီး သည်မှာ အင်တာနက် မရသဖြင့် မန္တလေးပြန်ရောက်လာသောအခါ Tiktok တင်ဖို့ဖြစ်သည်။ ပုံတွေသာ ရိုက်နေရသော်လည်း စိတ်က အစောက အနေအထားကိုသာ မျက်စိထဲမြင်ယောင်နေမိသည်။ မဲနက်ကာ အုံထူနေသော ဆီးခုံမွှေးများအောက်မှ ထွားကျိုင်းသော မောင်လွင်ရဲ့ ဖွားဖက်တော်ကြီးမှာ မမာသေးသော သာမန်အနေအထားမှာပင် အတော်ကြီးနေသည်။ နဂိုကတည်းက ယောကျ်ားလေးများအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်ယိုင်ချင်သူ ဖြစ်၍ ယခုမူ စိတ်ထဲ,တစ်မျိုးကြီးဖြစ်နေ၏။ မောင်လွင်က အတွင်းခံမဝတ်တတ်ဘူးထင်၏။ စ တွေ့ကတည်းက ပုဆိုးချက်ပြုတ်ဝတ်ထားလျှင် မပေါ်သင့်သော အမွှေးအမျှင်များ မြငိနေရသည်လေ။ တွေးရင်း ကျွန်တော့်ညီလေးသည် အနည်းငယ်မျှ မာကြောလာသလို ခံစားရသဖြင့် ငုံ့ကြည့်မိလိုက်သည်။ ရေချိုးပြီး ကျွန်တော်က အားကစားဘောင်းဘီကို ဝတ်ထားသဖြင့် အသားမှာ ကပ်နေသဖြင့် ဖောင်းထွက်နေသည်ကို ကောင်းစွာ ကွယ်မထားနိုင်ပါ။ ကျွန်တော်ကလည်း မောင်လွင်လောက်သာ မရှိသော်လည်း ရှိသင့်သလောက်တော့ ရှိသည်။ Gym ဆော့ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်၍ ကျစ်လျစ်ကာ ကြည့်ကောင်းသော အနေအထားပင်။ ရင်အုပ်မောက်ပြီး ဖင် အနည်းငယ်မျှ ကောက်သလိုရှိသည်ဟု ကိုယ့်ဘာသာ ထင်မိသည်။ "အစ်ကို..." ထိုစဥ် ကျွန်တော့် နောက်တွင် မောင်လွင်ရောက်လာပြီး ကျွန်တော့်အားခေါ်လိုက်သည်။ သူ ရေချိုးပြီးသွားပြီထင်၏။ "ဟေ...ဪ... ချိုးပြီးပြီလား ညီ ... သွားတော့မလား" "ဟုတ်ပြီးပြီ... အစ်ကို ဓါတ်ပုံရိုက်နေတာလား..." "အွန်း ဟုတ်တယ်... ဒီနားက ရှုခင်းလေးတွေလှလို့ ရိုက်ကြည့်နေတာပါ..." "အစ်ကို့ပုံရော ရိုက်ဦးမလား ကျွန်တော်ရိုက်ပေးရမလား" "တော်ပါပြီကွာ မရိုက်တော့ပါဘူး ပြန်ကြပါစို့" ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်သား သစ်လုံးအိမ်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ဒေါ်လှပြင်ပေးသော ထမင်းကို ချေသားခြောက်ဖုတ်ရယ် ယုန်သားရေချိုချက်ကလေးရယ် ငရုတ်သီးထောင်းကလေးနှင့် စားကြသည်။ အတော်ပင် စား၍ ကောင်းလှပေသည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော်နှင့် မောင်လွင် စားပွဲတွင်ထိုင်၍ စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။ စကားပြောကြရင်း မောင်လွင့်အကြောင်းလည်း စပ်စုကြည့်မိရာ စိတ်မကောင်းဖွယ်ပင် ဖြစ်၏။ ငယ်စဥ်ကပင် မိဘနှစ်ပါးလုံး ဆုံးပါး၍ ဦးလေူဖြစ်သူနှင့်နေရသည်။ စီးပွားရေးမကောင်း၍ ဦးလေးက ကျောင်းမထားနိုင်သည့်အပြင် ဦးလေးမိန်းမကလည်း မကြည်ဖြူ၍ အရွယ်လေးရောက်လာသောအခါ အဖေ့ရဲ့ ကြိုးဝိုင်းတွင် တောက်တ်ုမယ်ရ လာလုပ်နေရသည်ဟု သိရသည်။ ကျွန်တော်နှင့် စကားပြောနေသည့်အချိန်တွင် မောင်လွင့်ကို ကျွန်တော်ကြည့်မိသည့်အခါတိုင်း သူ ခေါင်းငုံ့သွားတတ်သည်။ ကျွန်တော်စကားပြောလျှင် ကျွန်တော့်ကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေတတ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် စကားပြောရင်း ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ပိုပြီး ရင်းနှီးလာသည်။ နေ့လည်က အဖြစ်အပျက်ကိုလည်း ရယ်စရာအဖြစ် ပြန်ပြောကြရင်း ရယ်မောမိကြသညိ။ လူထက် ဖွားဖက်တော်က ပိုကြီးနေရတာ ဘာလို့လဲဟုမေးသောခါ မောင်လွင်က ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်သည်။ သူလည်း မသိဘူးဟု ပြော၏။ ကျွန်တော် စကားအနည်းငယ် နှိုက်ကာ တီးခေါက်ကြည့်မိသောအခါ မောင်လွင်သည်လည်း ကျွန်တော့်ကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားဟန်တူ၏။ သူရေထသောက်ရင်း ပုဆိုးဖြန့်ဝတ်သောအခါ ရှေ့သို့ အနည်းငယ်ဖောင်းထွက်နေသည်ကို မြင်ရခြင်း အားဖြင့် သူ နည်းနည်း စိတ် ထနေသလားဟု တွေးမိသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန်အတွက် ကွပ်ပျစ်ပေါ် ဝမ်းလျားမှောက်အိပ်လိုက်သည်။ gym ဆော့ထားသူဖြစ်၍ လုံးကျစ်မို့မောက်ကာ လုံးဝန်းသော ကျွန်တော့်နောက်ပိုင်းအလှသည် အားကစားဘောင်းဘီပျော့ပျော့ အောက်မှ တင်းရင်းစွာ လှနေသည်။ "ညောင်းလိုက်တာကွာ ... တစ်နေကုန် ခုလို မလှဲရသေးဘူး" "ဟုတ်တာပေါ့ အစ်ကို ညောင်းနေရင် ကျွန်တော် နင်းပေးရမလား...." သေချာပါသည်။ မောင်လွင့်မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်တင်ပါးဆီမှ မခွာပါ။

970

ထွက်လာတာ ၊လက်ဆောင်တွေတော့လမ်းမှာ နဲနဲ ဝယ်လာတယ် "ဆရာတော်အတွက်" (ဦးမျိုး) နဲ့(ဆရာတော် ) စကားတွေပြောကျရင်း တအောင့်လောက် ကြာတော့ ဦးမျိုး ဟာ ရေချိုး တဲ့ကန်နားသွားပြီး မှောင်ခါစ အချိန်မှာ ကိုယ်လုံးတီး ချွတ်ပြီး ချိုးနေတာ (ကပ်ပိယ) တော့ ဆွမ်းချက်ဆောင် အပေါ်ထပ် သူအိပ်ယာ ကနေချောင်းကြည့်နေတော့ အရွယ်တင်နေတုန်း (ဦးမျိုး)ဖြူဖွေး ကျစ်လစ်နေတဲ့ အရောင်ဆင်းနောက် စိတ်ကမျော်ပါသွားပြီး ရေတခွက်လောင်းပြီးတိုင်း လက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်လိုက် ဖင်ကြားကိုပွတ်လိုက် လိင်တံကို ပွတ်လိုက်နဲ့ မြင်နေရတဲ့ (ကပ်ပိယ)တစ်ယောက်တော့ တစိုက်မတ်မတ် ချောင်းကြည့်ရင်း ရေချိုး ကန် နားတို့ ချဉ်းကပ်ဖို့ အတွေးထဲ ရောက်လာခဲ့တယ် "ဟောဗျာ (ဦးမျိုး) ဘယ်လိုတွေဖြစ်ပြီးပြောင်ပြောင်ကြီးရေချိုးနေတာတုန်းဗျာ" အဝတ်စား မပါလဲ ကျုပ်ဆီရေလှဲပုဆိုးယူပေါ့ဗျ မှောင်လဲ မှောင်နေလို့ ဒါကြောင့်လာမယူတော့ပဲ တခါတည်း တန်းချိုးလိုက်တာပါ။ (ဦးမျိုး) ဒီအတိုင်း ချိုးတာ မြင်တော့လဲချစ်ဖို့ကောင်းသားပဲ...ဟား......ဟား ဘာလိုသေးလဲ ဆပ်ပြာရော ရှိလား ကျုပ်တို့ရွာ လာလည်မှ ဧည့်ဝတ်မကျေရင် ပြောစရာ ဖြစ်နေဦးမယ်ဗျာ "ဟုတ်ပါပီ (ကပ်ပိယ)ရေ လိုတာရှိကျုပ်ပြောမယ်" အဲအချိန်ကျ မှ မငြင်းနဲ့ နော်၊ ဒါဆို (ဦးမျိုး) ရေမြန်မြန်ချိုးလိုက် ပြီးဒါနဲ့ ထမင်းစား ဖို့ ကျုပ်ပြင်ထားလိုက်မယ်။ (ဦးမျိုး)ထမင်းစားပြီးနောက်၊ဆရာတော်ဘုရားဝတ်မပြုခင် ကျုပ်သွားတွေ့ လိုက်ဦးမယ် ပြန်လာမှ တွေ့ကျတာပေါ့ဗျာ(ကပ်ပိယဦးညိုမှိုင်း) ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗျာ (ဦးမျိုး)ပြန်လာတာနဲ့ အိပ်လို့ရအောင် ကျုပ် သေချာပြင်ပေးထားပေးမယ် _._._._._._._._._._._._._._ ပြန်လာပြီလား (ဦးမျိုး) တနေကုန်ကားမောင်းလာတော့ ပင်ပန်းနေပြီပေါ့ဗျာ အိပ်ယာထဲ အညောင်းညာပြေအကြောဆန့်ပေါ့ဗျ (ကပ်ပိယဦးညိုမှိုင်း)က ကျုပ်နှိပ်ပေးမယ်လေဗျ (ဦးမျိုး)က ဟော်ဗျာ ငရဲတွေကြီးကုန်တော့မှာပဲ ရပါတယ်ဗျ (အားမနာ)ပါနဲ့ ဗျ ကူညီတယ်လို့ သဘောထားလိုက်ပေါ့ ကျုပ်တို့ဆီလာတော့ ဧည့်ဝတ်ကျေချင်လို့ပါ "ကောင်းပါပီ " (ကပ္ပိယ)ကြီးရယ် ဒါဆိုလဲဆန္ဒရှိသလိုသာ လုပ်ပါပေတော့ ကျုပ်မငြင်းတော့ဘူး။ ပြန်လည်ကူးယူ ဝေမျှလိုက်ပါသည်

970

⚓️ထိုက်ဇော်ဘဝ အတွေ့ကြုံ(၄)⚓️ ------------------------- @.ဧရာဝတီ ထိုက်ဇော် ဘခက် အတွေးပုံရိပ်။ အာရုံတက်စ ရွာကျောင်းက ကြေးစည်သံ နဲ့အတူ ကြက်တွန်သံတွေကြားပြီး (ထိုက်ဇော်)မျက်လုံးတွေပွင့်လာပြီး သူ့ရင်ခွင် ပေါ် ခေါင်းချပြီးမှေးနေတဲ့ (ဦးကုလား)ကို ဖြည်းဖြည်းလေး ခေါင်းအုံးပေါ်တင်ပေးကာ သူ့ပုဆိုး ရှာပြီး ဝတ်ရင်း၊ကိုယ်လုံးတီး ဖင်ပြောင်နဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ (ဦးကုလား)ကို ပုဆိုးနဲ့ခြုံပေးပြီး မျက်နှာသစ် အပေါ့ပါးသွားပြီး (တဲ) ထဲပြန်ဝင်လာကာ သူ့ လွယ်အိပ် ကို လွယ် ပြီး၊(ဦးကုလား)နား တိုးတိုးလေးကပ်ကာ "ကျုပ်ရွာပြန်လိုက်ဦးမယ်" ပြောရင်း (ဦးကုလား)တစ်ယောက်(ထိုက်ဇော်) လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး "ရွာမှာအကြာကြီးမနေနဲ့" အခုချိန်ကစပြီး မင်းနဲ့ခွဲပြီး မနေနိုင်တဲ့စိတ် ဖြစ်နေပီကွ မကြာခဏတော့ မင်းရင်ခွင်မှာ အိပ်စက်ချင်နေပြီ "ထိုက်ဇော်ရာ" -------------------. ဟုတ်ပါပီ၊ ကျုပ်လဲ မကြာမကြာ ခင်ဗျားဆီလာမှာပါ (ဦးကုလား)ရဲ့အပေးကောင်းတဲ့ ခရေလေးကို ကျုပ်ညီဘွား က သဘောကျနေပီလေ" (ဦးကုလား)ရဲ့ တင်ပါးလေးကို ပုတ်ပီး ရွာကို ဦးတည်ရာသို့ လျှောက်ရင်း (တဲ)ကနေ ထွက်သွားခဲ့သည်။ --------------------. ရွာကိုရောက်တော့ (ထိုက်ဇော်)ဟာအိမ်ကိုတန်းမပြန်ပဲ မြို့ပေါ် ပြန်လာကတည်းက "ဆရာတော်ဘုရား" ဆီ ဝင်မနှုတ်ဆက် ရသေးတော့ ဘုန်းကြီးကျောင်းကို တန်းပြီး သွားလိုက်သည်။ "ကျောင်းဝင်းထဲရောက်တော့" ဆရာတော်နဲ့ တန်းတွေ့တော့ ဟော် "အခုမှပေါ်လာတော့တယ် ငထိုက်" (တင်ပါ့ ဘုရား) မနက်က တပည့်တော် အလျင်လို နေလို့ အိမ်ကို တန်းပြန်လိုက်တာပါ (ဘုရား) လယ်ထဲလဲ သွားစရာရှိသေးတော့ ညနေ မစောင်းခင် အပြေးသွားလိုက်တာပါ(ဘုရား) ကပ္ပိယ(ဦးညိုမှိုင်း)နဲ့ မြို့ပေါ်သွားတာ အဆင်ရော ပြေလားကွ "ပြေပါတယ်ဘုရား" အေ ...ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ၊ တပည့်တော် ကပ္ပိယ ဦးညိုမှိုင်း ဆီသွားလိ်ုက်ပါဦးမယ် ဘုရား၊ ~|~~~~~~~ ဆွမ်းချက်ဆောင် ဖက်ကို လျှောက်သွားတော့ (ဦးညိုမှိုင်း) ဖက်ကြမ်းဆေးလိပ်ကို တိုင်မှီပြီးဖွာနေတာတွေတော့ တိုးတိုးလေး ကပ်လျှောက် ကာ "ဟေ့" လူကြီး ဘာထိုင် လုပ်နေတာတုန်း ရုပ်သရက် အော်လိုက်တော့ (ဦးညိုမှိုင်း)လှန့်ပြီး "ဘာမှမလုပ်ပါဘူးဟ" ဆေးပျင်းလိပ်ဖွာပြီး မင်းနဲ့ငါ မြို့ပေါ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို သတိရပြီးတွေးနေတာကွာ ညကလဲ တစ်ညလုံး ဒါကိုပဲ တွေးနေတာ ပြောရင်း ဘေးနား ကပ်ထိုင်နေတဲ့ (ထိုက်ဇော်)လီးဆီကိုသူ့လက်နဲ့ ချက်အောင့်က ပုဆိုးကြားထဲ ထည့်ကာ ကိုင်ကြည့်တော့ ညက (ဦးကုလား)နဲ့ နွဲ ထားတဲ့ (ထိုက်ဇော်) ညီဘွားတော့ ကပ်စီး ကပ်စီးနဲ့ လီးကတော့ မတောင်ပေမယ့် တန်းလျားကြီးဖြစ်နေတယ် "မင်းရော ညက ငါ့ကို သတိမရဘူးလားကွ" သတိရ တာပေါ့ ဗျာ "ဘယ်လို မေးလိုက်ပါလေ့" (ထိုက်ဇော်)က ပုဆိုးစ ကိုဖြေလျော့ပြီး သူ့လီးကို ကပ်ပိယအားအပြီပြင် ကိုင်ဆွစေပြီး (ကပ်ပိယဦးညိုမှိုင်း)ရဲ့ နောက်ကျောကနေ ပုဆိုးကြားထဲ (ထိုက်ဇော်)ဟာနိုက်ဆင်းလိုက်တော့ ဖင်ဝ လေးကို ထိုးဆွ လို့ရအောင် ဖင်ကိုကော့ရင်း အနေထား အပေးယူ မျှနေတုန်း....... ဆွမ်းချက်ဆောင်နားက ခြေသံတွေတယှက်ယှက်နဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းသားလေးတွေအသံကြားလိုက်တော့ နှစ်ယောက်သား သွက်လက်စွာ ပုံမှန်အနေထားပြန်နေရင်း၊ ညကျ မှ ကျုပ် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ လာအိပ်တော့မယ်ဗျာ.ဒီအချိန်က လုပ်ရှားလို့မကောင်းဘူး (ထိုက်ဇော်)တစ်ယောက် ပုဆိုးကို သေချာပြင်ဝတ်ပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းကနေ သူ့အိမ်ကိုပြန်သွားလိုက်သည်၊ ------------------. (ကပ်ပိယဦးညိုမှိုင်း)တော့ ဟတ်ကော့ကြီး ဖင်ကော့ရင်း ဆွမ်းချက်ဆောင်ထဲ ကျန်နေခဲ့တယ်၊ တစ်အောင့်လောက်နေတော့ ဘုန်းကြီးကျောင်းသားတစ်ယောက်ရောက်လာပြီး "ကပ်ပိယကြီး"ဆရာတော် ဘုရားခေါ်နေတယ် အခု လာခဲ့တဲ့" ကပ်ပိယ တစ်ယောက် ဘုန်းကြီးဆီရောက်တော့ (ကပ်ပိယ)ကြီး ဒီနေ့ညနေစောင်း မြို့ပေါ်က ဒကာ ကြီး (ဦးမျိုးတင်)ရောက်မယ်လို့ ဖုန်းဆက်ထားတယ် "ညနေစောင်း ရွာထပ် မှာ သွားစောင့်ပြီးကြိုခဲ့" တင်ပါ့ ဘုရား တပည့်တော် သွားကြိုလိုက်ပါ့မယ် *အမည် ။ ။ ဦးမျိုးတင် အသက် ။ ။ ၆၀ အလုပ်ကိုင်။ ။ ကျောင်းဆရာအငြိမ်းစား ညနေစောင်းတော့ ရွာထိပ်မှာ ကားတစ်စီး ဝင်ချလာပြီး ကွမ်းဆိုင်မှာထိုင်နေတဲ့(ကပ်ပိယဦးညိုမှိုင်း)ကို (ဦးမျိုးတင်)ကလှမ်းခေါ်လိုက်ကာ ကဲဗျာ (ကပ်ပိယ) ကားပေါ်တက် ကျောင်းကိုပြန်မယ် "ဟာဗျာ (ဦးမျိုး)တစ်ယောက်ထဲမောင်းလာတာလား" ဟုတ်တယ် စိတ်ကူးပေါက်တာနဲ့ ဒီကိုလာချင်စိတ်ပေါက်လို့ ဆရာတော် ကို ဖုန်းဆက်ပြီးရောက်လာတာ အော်...ဟုတ် ...ဟုတ် .....(ဦးမျိုး)တော့ ကြည့်လိုက်တာ အမြဲလန်းပြီးတက်ကြွနေတုန်း မုဆိုး ဖို လို့တာပြောတာ မိန်းမတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည် ဖြစ်နေမှာပဲ ထပ်မယူတော့ဘူးလားဗျ "မယူတော့ ပါဘူး ယူရင်တစ်ယောက်ပဲရမှာ" ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် (ဦးမျိုး)။ ဘုန်းကြီးကျောင်းလဲရောက်ရော အထုပ်အပိုးတွေ ပစ္စည်းတွေ ကျုပ်ချပေးမယ် (ဦးမျိုး) က ဘာမှ မပါ ဘူး အဝတ်တစ်ထည်၊ကိုယ်တခုနဲ့

970

ဖားထည့် ထားတဲ့စလုံကို ရေစင်အောင်ဆေးပြီး (ထိုက်ဇော်) မီးမွှေးထားတဲ့ အနားကိုပြန်ခဲ့တယ် (ထိုက်ဇော်)လဲ ရေးချိုးပြီး အင်္ကျီနဲ့ ပုဆိုးပြန်ဝတ်ကာ (ဦးကုလား)နား ရောက်လာပြီး၊ ဘယ်လိုတုန်း( ဦးကုလား) ကျုပ်ညီဘွားနဲ့ ခင်ဗျား ညီဘွား ဘယ်ကောင်ကြီးသလဲမြင်လားဗျ "ကြီးတဲ့ကောင် ဖင်ချကြေးဆို "(ဦးကုလား)ပဲ ခံရမှာ သိလားဗျ၊ စသလို နောက်သလို နဲ့ (ဦးကုလား)နောက်ကြောကို ဖတ်ပြီး သူ့လီးနဲ့ ပွတ်သပ်ကာ တင်ပါး ရဲ့ အလယ်အက်ကြောင်းကို လက်နဲ့့ပါ ထိုးဆွ ပြီး "စတာပါဗျာ . လုပ်စရာ လားဗျ"ကိုယ့်ဦးလေးကို နောက်ကြောကို ဒုတ်နဲ့ ထောက်သွားတဲ့ (ထိုက်ဇော်)ရဲ့အကိုင်အတွယ်ဟာ (ဦးကုလား) ဖင်တုန်သွားစေခဲ့တယ်၊ _______. ညနေစောင်း နေဝင်စ ပြုလာတဲ့အခိုက် (ထိုက်ဇော်) တော့ (တဲ) ထဲမှာထိုင်ပြီး ပျက်တောင်းပျက်တောင်း ဖြစ်နေတဲ့ ရေဒီယို လိုင်းကို ချိန်နေရင်း ၊ "(ဦးကုလား) ချက်လို့ ပြုတ်လို့ ပြီးပြီလားဗျ" အေ. လုပ်ထားတော့ ကွ၊ မင်းသောက်ဖို့သာလုပ်ထားတော့ (၂)ယောက် သား အမှောင်စပြုလာချိန်တော့ ရေနံဆီ အပြည့်ထည့်ထားတဲ့မီးအိမ် ကို မီးညှိကာ ဝီစကီ အတောင့်ထောင်ပြီး သောက်ပွဲကြီး စပါတော့သည်။ ____. ပါးနပ် တဲ့ (ထိုက်ဇော်) တစ်ယောက်တော့ (ဦးကုလား) ကို အရက်ဖိတိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် တော့ မသောက်ပဲ မြေကြီးပေါ် သွန်ချကာ စားပွဲ ဝိုင်းပေါ် လေးပါး ငါးပါး မှောက်ကာ ခေါင်းထိုး ချပြီး ဘာမှန်းမသိအောင် အိပ်ပျော် သွားတဲ့ (ဦးကုလား)ကို လုပ်နိုးကြည့်တော့ "တအင်း ....အင်း နဲ့" ထ ထ ကုတင်ပေါ်သွားအ်ိပ် မယ် ကျုပ်တွဲကူမယ်ဗျာ (ဦးကုလား)လက်ကို သူ့ပုခုံး ပေါ် တင်ပြီး တွဲထူလိုက်တော့ ကျွတ်နေတဲ့ ပုဆိုးစက ဖြေပြီး တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ မြေကြီးပေါ် တစ်ရွတ်တိုက်ဆွဲပြီး ဖြေကျသွားသည်၊ -ကုတင်ပေါ် ရောက်ရော ဝှန်းတိုင်းပက်လက် အားပါးတရ အိပ်ပျော်နေတဲ့ "ခလော့...ခလော့" ဟောက်သံနဲ့ (ထိုက်ဇော်)ဘေးနားကနေ လှဲပြီး (ဦးကုလား)ဝတ်ထားတဲ့ စွပ်ကျယ် ကိုချွတ်ကာ နဖူးကအစ တဖြည်းဖြည်းချင်း နမ်းရှိုက်ကာ လက်က ရင်ပက် ချိုင်းနားတွေကို အရသာရှိရှိ ဖီးရှိအောင်ပွတ်သပ်ရင်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လည်ပင်းအနားနမ်းရှိုက်ပြီး လျှာနဲ့ မထိတထိ လေး လျက်ကာ မူးနေတဲ့ (ဦးကုလား)တော့ ယားကျိ ယားကျိဖြစ်ကာ ညင်းသံ တိုးတိုးလေးနဲ့အတူ ဖီးတက်နေပြီိး မည်းနက်နေတဲ့ ရင်အုပ် အပေါ်က ဘယ်ညာ ဆူထွက်နေတဲ့နို့သီးခေါင်းနှစ်ခုကို (ထိုက်ဇော်)က သူ့ပါးစပ်နဲ့ အားပါးတရစုပ်ပြီး သွားနဲ့ ကိုက်ဆွဲပြီး နို့သီးခေါင်းကို အားပါးတရလက်နဲ့ခြေပေးနေသည်။ ________>>> ပြန်လည်ကူးယူ ဝေမျှလိုက်ပါသည်

970

🛡ထိုက်ဇော် ဘဝ အတွေ့ကြုံ (၃) 🛡 ___ 🛡____ @.ဧရာဝတီ ထိုက်ဇော်ဘခက် အတွေးနှင့်ပုံရိပ် (ထိုက်ဇော်) တစ်ယောက် အိမ် ကို ရောက်တော့ အထုပ်ပိုးတွေ ချပြီး လောက်လေးဂွထည့်ထားတဲ့ အိပ်ကိုလွယ်ပြီး၊ သူ့ လယ် စာရင်းဌား (ဦးကုလား) မှာလိုက်တဲ့ [ဝီစကီ]နဲ့ [ဆေးလိပ်] ကို လွယ်အိတ်ထဲထည့်ကာ ...... ....... မေကြီး" ကျုပ် လယ်ထဲသွားလိုက်ဦးမယ် မိုးချုပ် ရင် ပြန်မလာတော့ဘူးဗျ ကွင်းထဲ မှာပဲ အိပ်တော့မယ် ...... ....... ပြောပြီး အိမ်ကနေ (ထိုက်ဇော်) လေတစ်ချွန်းချွန်း ခြူရင်း လယ်ကွင်းသို့ ဦးတည်ပြီိးထွက်သွားခဲ့သည်။ *ဦးကုလား ကိုယ်ရေးအကျဉ်း* အမည် ။ ။ ဦးကုလား အသက် ။ ။ ၄၅ (မုဆိုးဖို) အလုပ် ။ ။ လယ်စာရင်းဌား "အသားမည်းသောကြောင့် ကုလား လို့ခေါ်ကျ" (ထိုက်ဇော်) လယ်ထဲသွားနေတုန်း လမ်းတဝက်မှာ မနက်က (ကပ်ပိယဦးညိုမှိုင်း)ရဲ့ ဖင်ကို လိုးတာ သွားသတိရ မိပြီး စိတ်က ဂနာမငြိမ် ဖြစ်ကာ တွေးတော ရင်း လိုးချင်စိတ် ထန်လာပြန်တယ် လယ်ကွင်း ထဲက သူ့ (တဲ) ရောက်ခါနီးတော့ *မိုးက တဖွဲ ဖွဲ နဲ့ ကျကာ * တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ (တဲ)ထဲက ရေဒီယို အသံ ပျက်တောင်းပျက်တောင်း လေးကြားနေရပြီး၊ (ထိုက်ဇော်)အတွေးထဲ (ဦးကုလား)တစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်နေတုန်း ခြေသံ တိုးတိုးလေး နဲ့ ဝါးထရံ ကို ဟပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံး ပြူးပြီး၊ပြောင်နက်နေတဲ့ ငယ်တံကို ကိုင်ဆွ ပြီး ကိုယ့်ဖင်ကို လက်ညိုးနဲ့ထိုးထည့်ကာ အာသာဖြေနေတဲ့ (ဦးကုလား)မြင်လိုက်တော့ ပြေပြစ် ကျစ်လစ် မည်းနက်နေတဲ့ (ဦးကုလား) ရဲ့ ဖင်သားကို ကြည့်ရင်း ထိုးလိုးချင်စိတ်ပေါက်ကာ "တအားအား.......အား.."နဲ့ အာသာဖြေနေတဲ့ (ဦးကုလား)ပြီးတဲ့အထိ ချောင်းကြည့်ရင်း ကာမစိတ် အာသာဖြေပြီးတဲ့(ဦးကုလား)တော့ ကိုယ်လုံးတီး ချွတ်ကာ မိုးရေ ခံထားတဲ့ စဉ့်အိုးကြီး မှာ ရေချိုး နေတုန်း၊ (ထိုက်ဇော်)က ဝှန်းခနဲ ဆိုသလို (တဲ)ထဲ ပြေးဝင်ကာ .......ဟိတ်လူ....... (ဦးကုလား) ရေဘယ်လိုချိုးနေတုန်း ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ သူများတွေ မြင်သွားရင် မကောင်းဘူးလေ ဟ" (ထိုက်ဇော်) တူကြီး မြို့ကနေ ပြန်ရောက်ပြီပေါ့ "ငါ မှာ ထားတာတွေ ပါခဲ့လားကွ" ပါတာပေါ့ဗျာ (ဦးကုလား)နဲ့ ဒီည ကိုင်ဖို့ လယ်ကွင်းထဲ လိုက်လာခဲ့တာဗျ. (ဦးကုလား)တာ ချက်ဖို့ပြင်ပေတော့ဗျ၊ အေပါကွာ အမီှးအတွက်တော့ ငါ့တာဝန်ထား ညက ပျင်းလို့ ဖားလိုက်ရိုက်ထားတာနဲ့ ကြွက်တော့ ရှိတယ်ကွာ၊ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စကားအပြန်အလှန် ပြောနေရင်း ....(ထိုက်ဇော်)အကြည့်ဟာ သူ့ရဲ့ အောက်ပိုင်းကို သေချာစိုက်ကြည့်နေတာ သတိထားမိနေတယ် "အိုး...., ဒုက္ခ ပါပဲကွာ ခဏက ငါအာသာဖြေနေတာ ဒီကောင်မြင်သွားတာ ထင်ပါတယ် "တောက်ကြိုးနည်းပါပြီကွာ" သိပ်မဝေး တဲ့ အကွာ အဝေးတခုမှာ (ဦးကုလား) ရဲ့ ကျစ်လစ်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မည်းပြောင်တောင့်တင်းနေတဲ့ တင်ပါးဟာ ထိုးခွဲ လိုက်ရ ရင်ဖြင့်၊(ကပ်ပိယဦးညိုမှိုင်း)ထက် အရသာ ပိုရှိနေမလား တွေးတော နေတုန်း၊ (ဦးကုလား)ဟာ ကိုယ်လုံးတီး ဂွေးတန်းလျား ဖင်ပြောင်ကြီးနဲ့ (ထိုက်ဇော်) နားရောက်လာကာ "ဟေ့ကောင်" (ထိုက်ဇော်) ငါ့ကို ဘာကြောင့် တစ်စိုက်မတ် မတ် ထိုင်ကြည့်နေတာတုန်း "လခီး " ယောင်္ကျား ချင်း မမြင်ဖူးလို့လားကွ ဟာဗျာ (ဦးကုလား) လို့နာမည်သွင်တာ မမှား ပါလား ဖင်ရော လီးရော မည်းနက်နေတာပဲ "ဟား.....ဟား ..." "လီးမွှေးတွေတောင်ရိတ်ထားသေးတယ်" ဒါပေမယ့် (ဦးကုလား)လိင်တံက ကျုပ် လီးလောက်တော့ မကြီးဘူးလားလို့ ဟုတ်ပါ့မလား (ထိုက်ဇော်)ရာ ကြည့်လဲပြောပါကွာ ဒီကိစ္စ ထားလိုက်ပါဦိး၊ ညကျရင် မင်းမြို့ပေါ်က ဝယ်လာတဲ့ ဝီစကီနဲ့ မှီးဖို့ နေမဝင်ခင်လေး ချက်ပြုတ်ဖို့ လုပ်လိုက်ဦးမယ် (ထိုက်ဇော်) မင်းက မီးမွှေးပြီး ရေနွေးသယ်ထားပေး ငါ မနေ့က ရထားတဲ့ ဖားကို သွားကိုင်လိုက်မယ် (ဦးကုလား) ဒီမှာ ကျုပ် မီးမွှေးပြီး ရေနွေးသယ်ထားပြီးပြီ ကျုပ်ရေချိုး လိုက်ဦးမယ်၊ ဒါနဲ့ ရေလှဲ ပုဆိုးလေးတော့ ပေးပါဦး ဘာမှ လုပ်မနေ နဲ့ ငါချိုးသလို ချိုးလိုက်ကွာ ညနေလဲ စောင်းနေပြီ ဘယ်သူမှမြင်မှာလဲ မဟုတ်သလို ဘယ်သူမှ လာမှာလဲမဟုတ်တော့ဘူး ဒီဖက်ကို စိတ်ချ လက်ချ တာချိုး စမ်းပါကွာ(ထိုက်ဇော်) ပြီးရောဗျာ ဒါဆိုလဲ ချိုး တော့မယ် "ထိ်ုက်ဇော်"တစ်ယောက် စဉ့်အိုးနားမှာ သူဝတ်လာတဲ့ စွပ်ကျယ်နဲ့ပုဆိုးကိုချွတ်ပြီး ဝါးတန်းပေါ် တင်ကာ ရေချိုး နေတုန်း (ဦးကုလား) တော့ မသိမသာလေး (ထိုက်ဇော်) လိင်တံ ကို ကြည့်ကာ "အော် ..ဒီကောင့်လီးတောင်လာရင်တော်တော်ကြီးမယ့် ဒုတ်ပြဲကြီးပါလားကွာ" အဝေးကနေ ကြည့်ရတာ စိတ်ကမကျေနပ်ပဲ အကြောင်းမရှိအကြောင်းရှာပြီး (ထိုက်ဇော်) ရေချိုးနေတဲ့ အနားကို ဖားထည့်ထားတဲ့ စလုံ ကို မပြီး ရေသွားထည့်ကာ အမွှေးမျှင် ထူနေတဲ့ ကြားက ဒုတ်ပြဲကြီးကို သေချာစိုက်ကြည့်ရင်း (ဦးကုလား)တစ်ယောက် ပြေးကိုင်ပြီး အားရပါးရ မှုတ်ပေးရင်းစုပ်ချင်နေပေမယ့် မိမိဆန္ဒကို အာရုံလွှဲပြီးလမဖြစ်သေးပါဘူးကွာ

970

(ဦးညိုမှိုင်း👴🏼)ကလဲ ငြင်းသံ ခပ်တိုးတိုးနဲ့ "အား. အား.အား."ကောင်းလိုက်တာကွာ မင်းမ ပြီးသေးဘူးလား ကွ ငါ့ဖင်တော်တော် ကျိန်းနေပြီ "အား..............ကျွပ်..ကျွပ်"ပြောလိုက်မှ😬 (ထိုက်ဇော်👨🏼)ကလဲ အားတက်တယော စိတ်လိုက် မာန်ပါ ထည့်ပြီး၊မျက်စိ စုံမှိတ်ကာ အံကြိတ်ပြီး ဖီးအပြည့် နဲ့ အထိအတွေ့ကို အရသာ ကောင်းအောင်ယူပြီး စောင့်ချက် ရဲ့ အဆုံးမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး (ဦးညိုမှိုင်း👴🏼)ရဲ့ ကျောကို ဆွဲပြီး ရင်ပက်နဲ့ ဆွဲကပ်ကာ လိင်ရည်ပန်းထည့်လိုက်ကာ "အိုး.....ဟိုး..ဟိုး" သက်ပြင်း ချပြီး (ထိုက်ဇော်👨🏼) မာတောင်နေတဲ့ သူ့လီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ မတ်တပ် ရက် လိုးလိုက်ရတဲ့ (ထိုက်ဇော်👨🏼) တော့ ဒူးတွေ တုန်ပြီး ရေချိုး ခန်း ထဲ ထိုင်ချ လိုက်တယ်၊ မောလိုက်တာ ဗျ ခဏနားဦးမှပဲ။ (ဦးညိုမှိုင်း👴🏼) ပဲရေအရင် ချိုးတော့ဗျာ ပြီးမှ ကျုပ်ချိုးတော့မယ်။ -နှစ်ယောက်သား-ရေမိုးချိုး အဝတ်စားလဲ ပြန်ဖို့ အထုပ်ပိုးတွေပြင်ကာ တည်းခိုခန်း သော့အပ် ပိုက်ဆံရှင်းကာ ရွာကိုပြန်ဖို့ ကားဂိတ်မှာ ပစ္စည်းတွေ သွားထား မနက်စာ အစာပြေအတွက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ စားသောက်ပြီး "၆နာရီလောက်ထိုးရော " ရွာကို ပြန်ဖို့ ထွက်မယ့် ကားပေါ် တက်ပြီး ခရီးဆက်နှင် ခဲ့ကျတယ်..............🐌🐌 "ညနေစောင်း ၃ နာရီကျော်လောက်" 🌴ရွာထိပ်🌴 ကို ရောက်တော့ ကားပေါ် က ပစ္စည်းထုပ်တွေ ချကာ ရွာထဲ ကို နှစ်ယောက်သား အထုပ်တွေထမ်း ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုပြန်သွားကျတယ်၊ ဘုန်းကြီးကျောင်း လဲရောက်ရော အထုပ်တွေ ချကာ (ထိုက်ဇော်👨🏼)က (ကပ်ပိယဦးညိုမှိုင်းကို👴🏼)ကျုပ်ပြန်တော့မယ် ဆရာတော် ဘုရားမေးရင် "လျှောက်လိုက်ပါ လယ်ထဲ သွားရဦးမှာ လို့ နောက်နေ့မှ လာခဲ့ပါမယ်လို့ ပြောရင်း။ အေပါ ကွာ ငါလျှောက်ပေးပါ့မယ် (ထိုက်ဇော်👨🏼)ရာ မင်းလဲ ငါ့ဆီလာခဲ့ဦးကွ ပြစ်မထားနဲ့ ကြားလားဟ၊ (ဦးညိုမှိုင်း👴🏼)ဖင်ကိုညစ်ပြီး ပစ်ထားစရာလားဗျ ကျုပ် အသဲစွဲ ဟာကို ပြောရင်း မျက်လုံးတစ်ဖက်မှိတ်ကာ ....😉 ရွာတောင်ပိုင်းက 🏞 သူ့အိမ်ကို ဦးတည်ကာ ပြန်သွားလိုက်သည်။ _______(အပိုင်း၂)✍🏼️ ပြန်လည်ကူးယူ ဝေမျှလိုက်ပါသည်