Oxymoron

این عکس لارس فون تریه رو خیلی دوست دارم. نه بخاطر اینکه انقدر اتو کشیده تو آب‌ وایساده. نه بخاطر حالت خنثی صورتش. بلکه بخاطر اینکه توی بازتابش پوزخندش رو می‌شه تشخیص داد.

“Nature does not dictate what we should accept or how we should live our lives. Well into my procreating years, I am so far voluntarily childless, having squandered my biological resources reading and writing, doing research, helping friends and students, and jogging in circles – ignoring the solemn imperative to spread my genes. By the Darwinian standards, I am a horrible mistake, a pathetic loser. But I am happy to be that way. If my genes don’t like it, they can go jump in the lake.” -How the Mind Works, Pinker

آدینه Hannah Pierce-Carlson

«در فیلم‌های ازو نیز قطار وجود دارد، تقریباً در همه‌شان. یک روز از او پرسیدند چرا و او پاسخ داد که خیلی دوستشان دارد. قطار با تمام دستگاه‌هایش از سینما جدانشدنی است. دستگاهی است که بسیار شبیه دوربین است. هر دو متعلق به قرن نوزدهم یعنی عصر ماشین هستند. قطارها «دوربین‌های بخاری روی ریل» می‌باشند.» — ویم وندرس، منطق تصاویر (La logique des images)

کاش تیلور دوباره آهنگای اینطوری می‌خوند، به جای هر کاری که تازگی داره می‌کنه. بریج این و کل آلبوم speak now شاهکاره.

ممنونم از تمام عزیزان این قاب بابت تامین موسیقی و سوخت موردنیازم برای پاییز.

dear stoners and potheads of tehran, text me: @aidamustdie

وقتی توی کلاس هفتم اولین بار این آهنگو کشف کردم، دنیامو عوض کرد. هیچی حتی نزدیک بهش نشنیده بودم که انقدر قوی ناراحتم کنه. و یکی از گوش‌نوازترین بیس‌ها رو آخرش داشته باشه. هنوزم موثره.

Glue that faded photo on a worn-out journal page. It reads, "September come, please take this heart away".

فیلم‌های درباره انتقام معمولا دردناک و پایانش تلخ و شیرینه. اینجا و ادامش توی داگویل هم بهترین نمونشه. فون تریه هم که فیلم بد نداره، حتی توی این فرمت هم شاهکار خلق می‌کنه.

6. Dogville (2003)

ریدیوهد واقعا نجات‌دهنده‌‌س.