☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

❌محتوایِ بسیار حساس دارد. همین چند دقیقهٔ پیش، بیمارستان المعمدانیِ با صدها مجروح در غزّه بمباران شد، با بیش از ۵۰۰ شهید. این بیمارستان جز مکان‌هایِ«امن» اعلام شده بود! -هرکس به‌هرنحو به این جنایات رضایت داشته باشه؛ «والله‌والله‌والله» روزِ محشر نامش کنارِ این وحوشِ قاتل خواهد اومد…

«۹۴۰ کودک و ۱۰۳۲ زن» از سه‌هزار شهیـــد تا الآن. این‌ عددها، تنِ آدمی‌ست. حساب و کتابِ چُرتکه‌هایِ بازار نیست. فمنیست‌ها، فعالینِ حقوقِ زنان؟! چیــزی نیست، حتماً خوابَند..

شبیهِ واقعیتِ این روزهای ماست! ده‌ها خاندانِ فلسطینی به طورِ کامل نابود شدن، آب و برق و موادِ غذایی قطع شده، صدها کودک در همین چندروز سَلاخی شدن، هزاران خونه نابود شدن، بیمارستان‌ها با فسفرِ سفید هدف قرار می‌گیرن، نیروهایِ امداد و خبرنگاران کُشته می‌شن، تصاویرِ بچه‌هایی که یَتیم شدن با یک نگاهِ بُهت‌زده برایِ روشنفکرانِ دنیا و بعضی به‌ظاهرمسلمانان حتی اندازهٔ یک واکنشِ گذرا هم اهمیتی نداره، ولی اگر سگِ خونگیِ یک خانوادهٔ صهیونیستی مضطرب شد؛ جهان «غزه» رو با بمباران و قتلِ‌عام وادار به پاسخگویی می‌کنه، بی‌اینکه به ۷۵سال ویرانی و خون اشاره‌ای کنه. بویِ لَجن‌زار میاد از این ژستِ روشنفکری!

امّتِ عشقیم و در مِحراب، مولامٰان علی‌ست، سمتِ ساقی، مجلسی مَستانه برپا می‌کنیم ما همه تکبیرگویان؛ ما همه گلدسته‌ایم ما سراسیمه، به عُشّاقِ دگر پیوسته‌ایم تا اذانی می‌وَزَد، از سینه‌ای گلدســته‌ای ما همه در مسجدِ چشــمِ تو، قامَت بسته‌ایم.. •عجب‌شــعری.. محمدصالح‌علاء

از «عادت کردن» می‌ترسم. وقتی امروز یکی دربارهٔ غزه به من گفت «اون‌که دیگه عادی شده» خیلی ترسیدم. وقتی درجوابِ این‌که سا‌ل‌هاست دارن غارت می‌شن، بمباران می‌شن، نسل‌کُشی و تجاوز و غصب؛ گفت «کاری نداره که، صُلح کنن.» وقتی از عاقبتِ ترور بیولوژیکِ یاسر عَرَفات -حامی صلح و سازش با اسرائیل- گفتم و شونه بالا انداخت. از جهانی که مدعیانِ حقوق بشر‌ش در پشتِ ‌پرده‌ها قطعنامهٔ توقفِ حمله به غزه رو وِتو می‌کنن ولی جلویِ دوربین برایِ صلح اشک می‌ریزن حالم به‌هم می‌خوره. از این ژستِ «نه‌به‌جنگ و صلح‌طلبی» که سال‌ها خاک می‌خورد و امروز مظلوم رو هدف گرفته حالم به‌هم می‌خوره. از این‌که برایِ دفاع از حق باید توضیح داد و فهمیده نشد؛ از این روندِ ترسناکِ عادی شدنِ نسل‌کُشی و کودک‌کُشی توسطِ یک جهانِ یخ‌زده که انگار بلیطِ تماشایِ یک فیلم سینماییِ اکشن رو خریدن، می‌ترسم. از سکوتِ مدعیان می‌ترسم. از شبیه‌ شدن به این موجوداتِ مسخ شدهٔ مثلاً بی‌طرف؛ می‌ترسم.

«اگر امروز از غــزّه دفاع نکنیم، فردا باید در بیمارستان‌هایِ خودمان با بمب‌های فسفریِ رژیم مقابله کنیم.» - چرا؟ چون ما با یک موجودیتِ درّنـده و وحشی طرفیم که از ترور دانشمندانِ هسته‌ای ایران و زنده‌ نگه‌داشتنِ قتل‌عامِ ایرانی‌ها در جشن پوریم [ایرانی‌کُشی] تجهیز و آموزشِ تکفیری‌ها که هیچ؛ حتی از بمبارانِ کامیون حاملِ آوارگانِ فلسطینی، خبرنگاران و بیمارستان‌هایِ اطفال هم نمی‌گذره و در حسرتِ نیل تا فُرات در خون غرق خواهد شد.

بی‌شک وزارت امور خارجهٔ دولت سیزدهـم یکی از بهترین عملکردها رو تا اینجا داشته؛ موضــع‌گیریِ صحیح، زبان و ادبیاتِ مقتدرانه و بی‌لُکنت در بیانِ مواضعِ صریح جمهوری‌اسلامی، هشدارهایِ به‌جا و حتماً عملِ به‌موقع. همهٔ این‌ها رو می‌شه توی واکنش‌هایی که در سطحِ بین‌الملل بلافاصله بعد از موضع‌گیریِ صریح ایران اتفاق میفته دید! افرین اقای امیرعبداللهیان.

منت بذارید برای مادربزرگم فاتحه بخونید.

اسرائیلِ امروز، دیگه اسرائیلِ قبل از طوفان‌الأقصیٰ نخواهد بود؛ عملیاتِ حمـاس با حمـلاتِ اسرائیل یکیه؟! -از دکتر علی‌غلامی بشنوید.

عبدالرحمن سامح شناگرِ مصری که در مسابقاتِ جهانیِ شنا طلا گرفت: -صادقانه بگویم فکر نمی‌کنم بتوانم این قهرمانی را جشن بگیرم، درحالیکه برادران و خواهــرانم در فلسطین می‌جنگند و کُشته می‌شوند. -چه بپذیریم چه نه؛ سلبریتی‌ها [ورزشکار و بازیگر] تبدیل به یک رسانهٔ غیررسمی ولی پُرمخاطب شدن؛ سلبریتی‌هایِ ما کجان؟!

کو امنیت؟ امنیت همین‌جاست که بغلِ گوشِ شما صدها بمب‌گذاری‌‌ اتفاق میفته و هزاران نفر کُشته و مجروح می‌شن؛ که سراسرِ مرزهای ایران درگیر در جنگ و غرق در پایگاه‌هایِ نظامیِ کشوریه که ۱۴ هزار قربانیِ سلاح‌گرم در خودش جا داده، درحالی‌که نیروهای امنیتی مشغولِ خنثی‌سازی بمب‌های تروریست‌ها در ایران بودن که هرکدوم از این بمب‌ها می‌تونه فاجعه‌ای به بار بیاره. دقیقاً در شرایطی که شما و همکاران‌تون ترجیح دادید با محتوایِ بعضاً فیک، امنیت رو به سُخره بگیرید و نیروهای امنیتی رو تضعیف کنید و با هشتگِ همکاران‌تون؛ مُخلّینِ امنیت رو قربانی جلوه بدید. و حالا بجایِ یک مطالبهٔ منصفانه از متخصصینِ امر، خودتحقیری می‌کنید! کاش در تمامِ مسائل انقدر حقیربین نبودید..

تنها تصویـری که می‌توان بدونِ سانســور و هشدار، از غزّه نشر داد، تا کمی وجدان‌هایِ به‌ظاهرمسلمانان را بیدار کند و آه کشید..

-در آمریکا یک خانوادهٔ مسلمان فلسطینی مورد حملهٔ یک نژادپرست قرار گرفت، مادر بشدت زخمی شد و کودکِ ۶ سالهٔ این خانواده با ۲۶ ضربهٔ چاقو کُشته شد. -به چه دلیل؟ مسلمان بودن- فلسطینی بودن- و پروپاگاندایِ رسانه‌ایِ غرب با یک دروغِ بزرگ؛ علیهِ فلسطین و حِماس! -یک سوال از صاحبینِ وجدان: دروغِ بُریدن سر کودکانِ اسرائیلی که بارها تکذیب شد، رسانه‌ها رو منفجر کرد؛ سلاخــی و شهادتِ بیش از ۷۰۰ کودک در غزه تکونی به این رسانه‌ها نداد، اگر یک کودکِ اسرائیلی در غرب توسطِ یک مسلمان چنین بلایی سرش میومد؛ این دولت‌هایِ صاحب‌رسانه چه می‌کردن؟!

-اهمیتِ این روزها، به اندازهٔ کل تاریخِ بشریته. -اتفاقاتِ مهمی درپیش داریم، یه موقع به خواب نَریم..