☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

هشدارِ رهبرِ انقلاب به بشار‌اسد: مراقب نقشهٔ جدید غرب برایِ سوریه باشید. - غربــی‌ها و دنباله‌های آنها در منطقه، قصد داشتند با جنگ علیهِ سوریه، نظامِ سیاسی این کشور را ساقط و سوریه را از معادلاتِ منطقه حذف کنند اما موفق نشدند و اینک نیز قصد دارند با شیوه‌هایِ دیگر و از جمله وعده‌هایی که هیچگاه به آنها عمل نخواهند کرد، سوریه را از معادلاتِ منطقه خارج کنند. ۱۴۳۰/۳/۱۰. [به وعده‌هایشان عمل نمی‌کنند..]

مهم نیست این سیاسیونِ فراواقع‌گرای محـبوس در فانتزی‌هایِ خودساخته‌؛ چقدر پیگیرِ اثباتِ این «توهّمات‌»اند که با دنیا دعوا ندارند و دنبالِ تنش نیستند و «غرب اگر اقداماتِ سازنده کند، آمادهٔ مذاکره‌ایم!» مهم این است که دنیایِ مدنظرِ آن‌ها با همه دعوا دارد؛ با هرکسی و هرچیزی که جلویِ قُلدری‌ش بایستد و شبیه‌ش فکر نکند، دعوا دارد. اصلاً دعوا بر سرِ موجودیت و ربوبیّت و بقاست! دنیایِ مدنظرِ آن‌ها «امان‌نامهٔ نفاق‌آلودِ خوش‌خط و خال» می‌دهد تا راحت‌تر وعده‌هایِ زهرآلودش را قالب کند. بعد به شکلِ عبرت‌آموزی زیرِ پایشان را خالی می‌کند. هشدار‌هایِ صـریح و چندبارهٔ رهبری گواه همین است. فهمِ این واقعیت در دنیایِ افسارگسیختهٔ سیاست کارِ سختی نیست؛ عاقبتِ آن‌هایی که به این وعده‌ها دل‌خوش کردند جلویِ چشم ماست! این وعده‌های توخالی نه آزادی به ارمغان می‌آورد، نه دموکراسی! و نه رفعِ تحریم. فهمِ این‌ها راحت است، مگر اینکه اساساً اراده‌ای برایِ فهمیدن، چشمی برای دیدن و گوشی برای شنیدن نباشد!

اگر براتون مقدور بود؛ لطفاً برای پدرِ یکی از دوستای عزیز ما، نماز لیلة‌الدفــن بخونید؛ ممنونم.. یوسف، فرزندِ هادی.

من از یک «دفاعِ مقدس» می‌گویم. ارتشِ بعثِ عراق ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ تجاوزِ خود به خاک مقدس جمهوری اسلامی را آغاز کرد و صَدّام در همان آغاز جنگ، وعده داد سه‌روزه خوزستان را فتح می‌کند و ادامه سخنرانی‌اش هم باشد برای یک‌هفته بعد در تهران! اما نیروهایِ مردمی و پاسداران و نیروهایِ مسلح، با توانِ نظامیِ بسیار کم و تعدادِ کمِ نیروهایِ انسانی، با وجودِ خیانت‌ها و کارشکنی‌هایِ متعددِ بنی‌صدر؛ ۳۴ روز در برابرِ بعثی‌ها «مقاومت» کردند، بسیاری شهید و مجروح شدند تا صدّام خیالِ سخنرانی در تهران را به گور ببرد! و بعدتر، همین مردم و نیروهایِ مسلح، با همان توانِ نظامیِ اندک خرمشهر را که ۵۷۸ روز در اشغالِ بعثی‌ها بود، پس گرفتند. خاک که ندادند هیـچ؛ با دستِ خالی «مقاومت» کردند و خاکِ اشغال‌شده‌شان را هم پس گرفتند. با آن‌که موانع برایِ مقاومت و بهانه برایِ تقدیم‌ کردنِ وجب‌به‌وجبِ خاک و در نتیجه سقوط بسیار بود؛ اما «مقاومت» از دلِ همان جملهٔ جهان‌آرا برآمده؛ «شهر که سقـوط کرد پسش می‌گیریم! مراقب باشید ایمان‌تان سقوط نکند!» «محورِ مقاومت» بر پایهٔ همین ایمان؛ زاده، رشد، تربیت و تکثیر می‌شود؛ آن‌هایی که از محوریتِ ایدئولوژیِ ریشه‌دارِ مقاومت فاصـله گرفتند، در نهایت تسلیمِ تزویر شدند.

این روزها و این صبح‌هایی که در ۱۴۰۳ دیدیم رو «صبح‌هایِ بُهت‌زدگی» نام‌گذاری می‌کنم؛ ولی نااُمید نه! هرگز. و بله! راست می‌گفت که روزگاری می‌رسه که از «امید» گفتن و نوشتن، از مُد میفته و به سُخره گرفته می‌شه. اما باورِ قلبیِ من همینه؛ مبتنی بر وعده‌هایِ تخلّف‌ناپذیر.

- اگه برنامهٔ جریان رو ندیدید؛ بخش‌هایِ مهم توی کانال‌شون قرار داده می‌شه؛ بخش‌های مربوط به گفتگویِ امشب رو از این‌جا به‌بعد می‌تونید ببینید.

ساعت ۸ امشب| شبکهٔ یک| برنامهٔ جریان| موضوع: «بررسی آخرین تحولاتِ سوریه». ببینیم.

بازارِ داغِ تحلیل‌ها -خصوصاً از ناحیهٔ ناتحلیلگرها- به قدری صفر و صَدی‌ست که نه‌تنها هیچ‌چیز به مخاطب اضافه نمی‌کنه؛ بلکه از اعتمادش کم هم می‌کنه! در واقع در این بازارِ شامِ خبرهایی که بینِ تایید و تکذیب در رفت و آمدند، این فعالینِ عزیز خواسته یا ناخواسته دارن ذهنِ مخاطب رو که بصورتِ پیش‌فرض پر از سواله؛ به انحراف می‌کشن و در قبالِ این ساده‌سازی‌هایِ پُر مغلطه هم مسئولیتی رو نمی‌پذیرن! چرا مسئولیت نمی‌پذیرن؟ چون متوجه نیستن یکی از ابزارِ ناامنی؛ ناامنیِ روانی و بی‌اعتماد کردنِ مخاطب نسبت به انواعِ تحلیل‌ها و تحقیرِ قوایِ نظامیِ مملکته. ایا راهش اینه که سکوت کنیم بشینیم یه گوشه؟ خیر. راهش چیه؟ اگر خودتون رو خیلی عالِم به امور یا دلسوز می‌دونید؛ مطالبه کنید. مطالبهٔ شفاف‌ساز! اما مطالبه هم آدابی داره؛ کجای آدابِ مطالبه زیرسوال بردنِ سربازانِ کشوره؟ کجای آداب مطالبه ارائهٔ تز از زیرِ پتو و تحقیر و تمسخرِ اون‌هاییه که امروز آماجِ توهین‌هایِ شمان، و فردا به محضِ شهادت می‌شن «رفیقِ شهید»ِ شما؟ و یا کجایِ آدابِ مطالبه، ذکرِ ‌مصیبتِ مُدامِ «من می‌دونم! ما موفق نمی‌شیم! من می‌دونم! کارمون تمومه!» به سبکِ فلان شخصیتِ کارتونِ گالیوره؟ نمی‌دونم کجا و از چه کسی نقلِ قولی شنیدم که رهبرِ انقلاب- این سیدِ عزیز که امروز جایگاهِ او و فرماندهان‌ش رو مُدام به سخره می‌گیرن و فکر می‌کنن مطالبــه‌گرن!- ایران رو از ۷ جنگِ قطعی عبور داده! و بیش از ۴۰ سال در حصارِ پایگاه‌هایِ نظامی غربی به شما امکانِ زیستن در یک امنیتِ استثنائی داده. لذا اهمیتی نداره که این «امنیت» رو چقدر به تمسخر می‌گیرید! در این آشفته‌بازارِ تحلیل و خلاء رسانه! منِ نوعی بعنوان یک مخاطبِ عادیِ بدونِ هیچ‌ تخصص نظامی؛ به رهبریِ رهبرِ عزیز، نقطه‌زن و نکته‌سنج، و به اون فرماندهانی که عمدهٔ سال‌هایِ عمرشون رو در جبهه‌هایِ مختلف سپری کردن و بارها شاهدِ پرپر شدنِ عزیزان‌ و رفقاشون بودن- رشادت‌هایی که صرفاً پُز دادن‌ش برایِ ما بوده- و نه عُشاقِ مذاکره‌هایِ ساده‌لوحانهٔ بی‌نتیجه و بدنتیجه؛ بیشتر از این تحلیل‌هایِ صفر و صدی اعتماد دارم. و البته منِ فردِ عادی هم مخاطبِ این فرمایشِ ولی‌فقیه‌ام: «کسانی‌که با فضای مجازی ارتباط دارند، به این نکات توجّه کنند! همه‌چیز را، هر چه به ذهن انسان می‌رسد، در فضای مجازی نبایستی منتشر کرد؛ ملاحظه کنید اثرش چیست؛ ببینید روی مردم، روی فکر مردم، روی روحیهٔ مردم چه تأثیری می‌گذارد!»

برابر با هیچ!

دیدم رئیسـی خادمِ روضـــه‌ست؛ تقدیمِ زهـرا(س) می‌کند، جان را.. سیدحســن با خویـش آورده‌ست؛ مردانِ حزب‌اللهِ لبنـان را.. زهرا(س) میانِ جمع می‌گردد؛ تا که ببیند؛ مردِ میدان را.. - عجب تکمله‌ای شد از این هیئتِ تراز! «بارون اومده..»

لطفاً و حتماً بشنوید.

لطفاً و حتماً گوش بدید.

مستندِ «دولتِ دانشگاه» یک‌بار سردبیر سازندگی نوشته بود: «محال بود مرحوم رئیسی تریبون به منتقدین بدهد!» عجب. این‌ها از هرکسی بهتر، خبر از واقعیت دارن؛ ولی کاش یک‌دور همین مستند رو ببینن و «منصفانه» قلم بزنن! گرچه «سیدابراهیم رئیسی» دیگه بینِ ما نیست…

خیلی وقته که تو قابِ تلویزیون نبودی! آقا‌سید ابراهیم..

«دولتِ دانشگاه» روایتی از دیدارهای دانشجویی با شهید‌رئیسی. امروز جمعه؛ ساعت ۱۸:۱۰ از شبکهٔ یک پخش می‌شه. ببینیم.

هروقت کم آوردم، شما رسیدید. غصّه که جانم را گرفت و سیاهی قلبم را پر کرد؛ آرام در گوشم گفتید: «آن روزها که خرمشهر ۵۷۸ روز در اشغال بود؛ نبودی! و نبودند آنهایی که امروز در گوش‌تان زمزمهٔ شکست و ناامیدی می‌خوانند؛ ما بودیم و دیدیم که شهر سقوط کرد؛ اما ایمان‌مان نه! شهر را پس گرفتیم، چون ایمان‌مان را خدا حفظ کرده بود. در خیبر و والفجر و کربلایِ ۵، در فکّه و مجنون؛ نبودی! رفقایمان که یکی‌یکی ‌می‌رفتند؛ خدا لشکرهایی از ملائک برایمان فرستاد! در آن شب‌هایِ سرد، با نوایِ آهنگران! “ای لشکرِ صاحب‌زمان…” نبودی! زهرا(س) چادرش را پناهِ جان‌هایِ سردمان کرده بود. در آن التهابِ “ماجراهایِ نیم‌روزِ” روزهایِ دههٔ ۶۰ نبودی! تازه شکُفته بودیم که ترور و جنگ و منافق و کومله و خائن و صَدام از هر سو و قصدِ جانِ نهال انقلاب را کرده بود! که ماندیم! که خدایِ دههٔ ۶۰، همان خدایِ امروز است. خدایِ زهــرا(س). خدایِ قومِ سلمــان. خدایِ رزق‌هایِ لایُحتَسَب. خدایِ أَنَّ‌ٱلۡأَرۡضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ‌ ٱلصَّـٰلِحُونَ.»

@CaffeRahimi

ناگَه ندا آید که مادرجــان! من قاســـم‌ام؛ اعزامــی از کرمان..

من خود را در مُصیبت‌هایِ روزگار، به تو آرام می‌ساختم… حال بعد از تو، چه کسی را خواهم داشت؟ ای دخترِ پیامبر…

- «سیره» را باید درست فهمید؛ و ‌در زندگی‌ «جــاری»‌ش کرد.