3imar سیمار

‍ ... مقاومت و تاب‌آوری، تا کی ؟ #حبیب_رمضانخانی نزدیک پنج دهه است که بابت این مشی و ایدیولوژی، ایران گرفتار در تنش و چالش با غرب بوده و در این مسیر، از تحریم تا انزوا، بیش از چند هزار میلیارد دلار متحمل خسارت شده است! ولی همچنان آنچه بیش از همه صدایش بلند است، دعوت به مقاومت و تاب‌آوری هست! در این بین اما، بیشتر مردم ایران، خاصه آنانی که نیم قرن در این فضا زیسته‌اند، یک سوال بی‌پاسخ و تکراری دارند؛ تا کی و کجا باید مقاومت کرد؟ بی‌شک درخواست به مقاومت و تاب‌آوری، برای بشری که فانی است و روزگاری توانی زیستن دارد، همواره یک انتهایی بایستی داشته باشد که در آن برهه بتوان مزد و برهه آن مقاومت را چشید و به شرایط عادی برگشت. در این راستا اما، نه تنها چشم‌انداز و انتهایی برای این مقاومت و دوام آوردن نیست، بلکه حتی خود این مقاومت هر سال تضعیف و حلقه محاصره تنگتر می‌شود، به گونه‌ای از محور مقاومت که در کل خاورمیانه گسترده بود، حالا محاصره و برخورد به دور مرزها و داخل ایران کشیده شده و از اهرم‌های فشار آن: هسته‌ای نابود، گروه‌های نیابتی تضعیف و تنگه هرمز نیز عملا در حال از دست رفتن است. نشان به آن نشان که نفتی که قرار بود در محدوده ۲۰۰ دلار از بابت این مقاومت باشد، در محدوده ۹۰ دلار باقی و آنچه به آن عدد رسیده، ارزش ریال مقابل دلار و موج گرانی و ناامیدی است. محسن میلانی، پژوهشگر و استاد علوم سیاسی، در کتاب «ظهور ایران و رقابت با آمریکا در خاورمیانه» یکی از نکاتی که تاکید دارد، این است که: ایران فراتر از توان اقتصادی خود درصدد ایفای نقش در معادلات خاورمیانه است که همین عدم تناسب، باعث تضعیف توان و موضع او خواهد شد... حال در این وضعیت بلاتکلیف و برزخ تفاهم و جنگ که دو طرف در مسابقه، روی تاب‌آوری همدیگر قمار کرده‌اند، دلار در ایران از مرز ۲۰۰ هزار تومان گذشته، بنزین که قرار بود با بستن تنگه، اهرم فشار ایران به مصرف‌کننده امریکایی باشد، الان تبدیل به معضل ایران شده و همگی گویاست از این وضعیت کدام سو بیشترین ضرر و خسارت را متحمل می‌شود! نشان به آن نشان که، جناب محسن رضایی ایده‌ اصلی و شاذ خود! یعنی دستگیری هزار سرباز آمریکایی و ستاندن بیش از پنجاه میلیارد دلار در ازای آزادی آن‌ها برای سامان دادن به اقتصاد کشور را به کنار گذاشته و در طرح جدیدش از هر ایرانی می‌خواهد در خانه خود دست به تولید و یحتمل کاشت گوجه و شلغم بزند! @simar50

... #ضرب‌المثل

‍ ... معنای سیاسی و نمادین حضور در کنار استبداد #ارنست_همینگوی و #فیدل_کاسترو، رهبر کمونیست کوبا فقط یک‌بار، در پانزدهم ماه مه ۱۹۶۰ دیدار کردند؛ در مسابقات سالانه صید ماهی‌های بزرگ در نزدیکی هاوانا که به افتخار همینگوی نام‌گذاری شده بود. بیش از دو دهه بود که همینگوی، نویسنده معروف آمریکایی با شیفتگی‌‌اش به فضای دلپذیر، گرمای مردم، موسیقی و دریا در کوبا زندگی می‌کرد و در دو دهه حضور در کوبا شاهد بخش مهمی از تغییرهایی بود که به انقلاب کوبا و به قدرت رسیدن فیدل کاسترو و پا گرفتن حزب کمونیست انجامید. آن روز، کاسترو قصد نداشت در این مسابقه شرکت کند اما با قایقی که چه‌گوارا هم در آن بود (که هیچ علاقه‌ای هم به این مسابقه نداشت) بزرگ‌ترین ماهی را صید کرد، برنده شد و جام قهرمانی را از دست همینگوی دریافت کرد. عکس‌های آن روز در روزنامه‌ها و مجله‌‌های جهان منتشر شد؛ نویسنده‌ برنده جایزه نوبل ادبیات و جایزه پولیتزر، با پس‌زمینه روزنامه‌نگاری و وقایع‌نگاری جنگ، با دنیایی از تجربه در دیدن خودکامه‌گان، به مردی جایزه می‌داد که ضد وطن خودش (آمریکا) شعار می‌داد و صدها آمریکایی را با تحقیر اخراج کرده بود. کاسترو بعد از گرفتن جایزه گفت: «من تازه‌کارم در ماهیگیری.» و همینگوی جواب داد: «تازه‌کار خوش‌شانسی هستید.» پاسخی دوپهلو به مردی که در انقلابی روی کار آمد و با کشتار، بی‌رحمی و از بین بردن رفاه و اقتصاد کوبا به یکی از نمادهای انقلاب کمونیستی در آمریکای لاتین تبدیل شد؛ بیخ گوش ایالات متحده که برای کمونیسم آن سوی کره زمین در مقابل شوروی شاخ و شانه می کشید. هرچند همینگوی هیچ‌وقت آن عکس‌ها را نشانه‌ حمایت سیاسی از #کاسترو نمی‌دانست اما  کاسترو معنای سیاسی و نمادینِ حضور در کنار همینگوی را می‌فهمید. این تصویر به کاسترو اعتبار فرهنگی بین‌المللی می‌داد. بعدها گفته شد که رژیم کوبا از میراث همینگوی به عنوان جاذبه گردشگری و ابزار تبلیغاتی استفاده کرده. از همان زمان بود که حکومت کاسترو بهره‌برداری از سفر و حضور روشنفکران و چهره‌های خارجی را شروع کرد. مجله تایم همان زمان نوشت، سفر به کوبا برای بعضی روشنفکران و سیاستمداران جهان با برنامه‌های بسیار حساب‌شده، پذیرایی و دیدارهای سازمان‌یافته همراه است و حکومت کمونیستی کوبا در عوض از آنها ستایش قابل نقل‌قولِ مثبت از انقلاب می‌خواهد. #همینگوی چند ماه بعد، کوبا را ترک کرد و یک‌سال بعد زندگی را تمام کرد. رابطه آمریکا و کوبا به شدت تیره شده بود و همینگوی شاهد زندانی‌شدن دگراندیشان، فشارهای سیاسی، سانسور و آوارگی هزاران کوبایی‌ بود. @simar50

‍ ... «جهاد اقتصادی» در آشپزخانه #حمید_آصفی محسن رضایی گفته است جوانان وارد اقتصاد شوند و «جهاد اقتصادی» راه بیندازند و «در خانه‌ها و محلات شروع به تولید کنند.» واقعاً نمی‌دانی با شنیدن این حرف باید بخندی یا عصبانی شوی! ظاهراً بعد از سال‌ها مدیریت اقتصادی، کشف بزرگ این است که مشکل اقتصاد ایران کمبود تولید خانگی بوده؛ کارخانه جواب نداد، سرمایه‌گذاری جواب نداد، سیاست‌گذاری جواب نداد، حالا نوبت آشپزخانه است! لابد مرحله بعد این است که هر خانواده یک کارخانه، هر محله یک کارگاه و هر پشت‌بام یک پالایشگاه راه بیندازد. تحریم نفت را هدف گرفته، اما پاسخ راهبردی سردار این است که مردم در خانه ترشی، شمع، پوشاک و اپلیکیشن تولید کنند تا اقتصاد ملی نفس بکشد! این همان «اقتصاد مقاومتی، نسخه جیبی» است. خانواده‌ای که پول خرید گوشت ندارد، حالا باید دامداری هم راه بیندازد! شاید فردا هم به خانواده‌ای که توان پرداخت اجاره ندارد گفته شود: «برادر عزیز، خودت مسکن تولید کن!» در این مدل، جوان ایرانی باید یک‌نفره همه‌کاره باشد: کارگر، سرمایه‌گذار، مدیر، بازاریاب، صادرکننده و حسابدار. فقط یک وظیفه برایش باقی مانده: دست از شکایت بردارد؛ چون ممکن است آمار تولید را خراب کند! جوان ایرانی مشکلش نداشتن روحیه جهادی نیست. سال‌هاست جهاد می‌کند؛ با دو شغل، مسافرکشی، فروش اینترنتی، حذف گوشت و میوه از سفره و عقب انداختن ازدواج. مسئله این است که درآمدش با تورم مسابقه می‌دهد و همیشه بازنده است. اصلاً سؤال ساده‌ای وجود دارد: جوانی که برای تأمین اجاره خانه و هزینه زندگی مشکل دارد، سرمایه تولید را از کجا بیاورد؟ تولیدکننده مواد اولیه را از کجا تأمین کند؟ برق و گاز و تجهیزات را چگونه فراهم کند؟ محصولش را کجا بفروشد؟ اگر قرار است همه این مشکلات با «روحیه جهادی» حل شوند، پس دیگر چرا اقتصاددان، بانک، بازار سرمایه، نظام مالی و سیاست‌گذار لازم داریم؟ اقتصاد را نمی‌توان با منطق پادگان اداره کرد. وقتی فرمانده می‌گوید «جهاد اقتصادی»، اقتصاددان باید بپرسد: سرمایه کجاست؟ مواد اولیه کجاست؟ فناوری کجاست؟ بازار کجاست؟ مشتری کجاست؟ صادرات چگونه انجام شود؟ در اقتصاد دستوری اما یک چیز همیشه حاضر است: فرمان. قبلاً می‌گفتند «کار ایجاد می‌کنیم»؛ حالا می‌گویند «خودت ایجادش کن!» مرحله بعد هم لابد این است: اگر موفق نشدی، مشکل از روحیه جهادی خودت بوده است! یک زمانی مردم را برای حل مشکلات کشور به میدان می‌فرستادند؛ حالا چون میدان جواب نداده، قرار است همان مردم را به پارکینگ، زیرزمین و پشت‌بام بفرستند. ظاهراً مسیر توسعه اقتصادی ایران از کارخانه به زیرزمین و از شهرک صنعتی به آشپزخانه تغییر کرده است! اما شاهکار اینجاست: اگر مردم می‌توانند اقتصاد کشور را از داخل خانه نجات دهند، پس این همه وزارتخانه، سازمان، شورا، قرارگاه و مدیر اقتصادی دقیقاً برای چه چیزی حقوق می‌گیرند؟ اگر جوان ایرانی قرار است خودش سرمایه بیاورد، خودش تولید کند، خودش بازار پیدا کند، خودش صادرات کند و خودش اشتغال بسازد، سهم ساختار اقتصادی در این میان دقیقاً چیست؟ اقتصاد با شعار «جهاد» راه نمی‌افتد. ثبات، سرمایه‌گذاری، قانون قابل پیش‌بینی، رقابت، بازار و ارتباط اقتصادی با جهان می‌خواهد. کارآفرین به جای فرمان، محیط امن و قابل پیش‌بینی می‌خواهد؛ به جای شعار، امکان دسترسی به سرمایه و بازار می‌خواهد. مردم سال‌هاست جهاد کرده‌اند؛ با تورم، کاهش قدرت خرید، اجاره‌های سنگین، بیکاری، نااطمینانی و کوچک‌شدن سفره‌ها. آنچه کمبود دارد، جهاد اقتصادی مردم نیست؛ اصلاح اقتصادی حاکمیت است. طنز تلخ ماجرا اینجاست که هرچه اقتصاد بیشتر از نفس می‌افتد، نسخه مسئولان بیشتر به این سمت می‌رود که مردم باید بیشتر تلاش کنند. گویی مسئله اصلی این نیست که چرا اقتصاد درست اداره نشده؛ مسئله این است که چرا مردم هنوز به اندازه کافی برای جبران آن تلاش نکرده‌اند! ... شاید طنز تلخ ماجرا همین باشد: وقتی حکومت از مردم می‌خواهد «جهاد اقتصادی» کنند، شاید منظور واقعی این است که مردم برای جبران اشتباهات حکومت جهاد کنند. @simar50