دین و‌ فلسفه/عظیم محمودآبادی

پرده سوم ✍️سید حسن الست در مدرسه به خاطر حرکات آکروباتیک و دلقک بازی ها به یک پای ثابت تئاتر مدرسه درآمدم. لباس ها و لوازم گریم تعریف چندانی نداشت گویا مسئول خرید مدرسه به اجراهای مختلف رفته بود و هر چی جا گذاشته بودند را زده بود زیر بغل، و حالا یک مجموعه کاملا ناهمسان و ناجور داشتیم. کتی که تنبان نداشت یا سبیلی که برای چسباندن روی صورت، چسب همه کاره لازم داشت. خوب دیگر جنوب است و خودتان میدانید، همه چیزش به همه چیزش می آید . آخر گویا این خطه، فقط به درد جنگ می‌خورد، جای دور چرا، اگر بخواهید در همین آبادان یک تئاتر در حال و هوای جنگ اجرا کنید، نیاز به طراحی صحنه ندارید، تو هر کوچه ای حداقل صد تا جای گلوله روی دیوارهاست. هفته دفاع مقدس بود و از ما یک اجرای درخور مهمانان از سراسر کشور خواستند، نویسنده ما شروع به دیدن چند فیلم جنگی کرد و بالاخره دست به قلم شد. مهدی واقعا مغز متفکر مدرسه ما بود، هر چند در نهایت هیچ کداممان چیزی نشدیم. فردای اون روز توجیهی، رئیس بسیج منطقه آمد و کلی هندوانه زیر بغلمان داد. و قرار شد یک کار درست و حسابی در تنها سالن شهر اجرا کنیم. راستش رو بخواهید وقتی برای بازدید از محل اجرا رفتیم، اولین بار بود که مفهوم مقیاس رو فهمیدم چون تا اون وقت ما از سالن نمازخانه مدرسه بیرون تر نرفته بودیم. مهدی شب و روز مشغول نوشتن نمایشنامه شد، البته مهدی می نوشت ولی ما همه با هم مدرسه نمی رفتیم. قرار شد نمایشنامه در سه پرده اجرا بشود، پرده اول داستان ساخت اسلحه ای توسط رژیم بعث عراق بود. قرار بود نشان بدیم که چطوری میشه یک دانشمند میان مایه اسلحه ای بسازد که از لحاظ تخریب قدرت بالایی دارد و میتواند چند محله را با همه اهالی پودر کند. پرده دوم، سازنده اسلحه که مادرش رگه ایرانی داشته است هنگام تعین محل اصابت در نقشه متوجه می‌شود که اولین هدف آزمایشی این اسلحه مرگبار همان محله ای است که خاندان مادریش هستند و حالا قرار هست خودش باعث نابودی ریشه مادری خود شود آنقدر مرگبار و وحشتناک که انگار اساسا از اول نبوده اند و همه تلاشش را می‌کند که از شلیک مرگبار اون اسلحه خودداری کند. اما پرده سوم، دستور مافوق است و در صورت شلیک نکردن هد شات شدن خودش نزدیک است. و دانشمند مذکور مزدور، خاطرات کودکی، بستگان مادری و قبیله خود را به خاطر موقعیتش می فروشد و شلیک می کند. من به مهدی گفتم بابا یه کاری کن آخرش شلیک نکنه ، بذار داستان رمانتیک دربیاد، مردم اینجوری دوست دارند. همش حرفی از آنتوان چخوف رو تکرار می‌کرد که به نظرم هم خیلی مسخره بود و هم درست نمی فهمیدمش. به هر حال من تنها نماندم و ممیز فرهنگی منطقه ، اپیزود سوم رو رد کرد و گفت باید همانطور که من میگم نوشته بشه، آخه عزیز من این مردم کم مصیبت ندیدند، حالا تو هم میخواهی بذاری روش، بذار آخرش خوب تموم شه، آخرتمون هم ختم به خیر بشه، این برادران سیاسیون هم راضی بشوند که وحدت بین ما و عراقی ها حفظ شده است. مهدی هم که کلی برای نمایشنامه زحمت کشیده بود، اخماش رفت تو هم و خیلی کوتاه گفت باشه، اصلا دو تا اپیزود میکنیم و خلاص، در پرده دوم همون میشود که شما می‌خواهید، اون دانشمند عراقی در اپیزود دوم شلیک نمیکند، قبل از توبیخ شدن فرار میکند و شبانه خودش رو به شط میرساند و در نهایت به خاندان مادریش ملحق میشود. از این افتضاح تر فکر نمیکنم بشه، آبکی آبکی. هر چی پادرمیانی کردیم که بابا لج نکن، بیا و با همدلی به قضیه نگاه کن، قبول نکرد که نکرد و گفت همین که گفتم، آخر داستان طبق دلخواه شما، اما تعداد پرده های نمایش همون دوتا، حال ندارم دکور رو سه بار بچینم برای یک پایان دری وری. تو دلم چند فحش الاغی بهش دادم. اما بالاخره نمایش اجرا شد و البته به بدترین شکل ممکن و در دو پرده. سالها از دوران راهنمایی گذشت و من و مهدی مثل دوقلوهای به هم چسبیده با هم بودیم. از فوتبال محله بگیرتا شب های امتحانات دانشگاه، یه روز هم تصمیم گرفتیم بریم خدمت سربازی، آموزشی بودیم و چه چقدر دلنشین بود، تخت من بالای تخت مهدی بود و شب ها بعد از طی زدن خوابگاه، آنقدر وراجی میکردیم تا خوابمون می‌برد. امروز که افسر نگهبان تقسیم وظایف کرد و پست دیده بانی شب به من افتاد، نمی دونم چرا دلم شور میزد، دلم برای کتابخانه کوچک اتاق مهدی تنگ شده بود. راستی فردا تولد مهدی است، شب باید مرخصی ساعتی بگیریم و بزنیم بیرون، آخه مادرش به حساب من پول ریخت و گفت امشب از طرف من مهدی را رستوران ببر و سورپرایزش کن. شب که روی برج دیده بانی بودم موشک اول خورد به خوابگاه، مهدی را با تمام وجودم صدا زدم ، اون حرفش از چخوف درباره پرده سوم نمایشنامه با وضوحی معجزه وار به ذهنم آمد، اسلحه ای که در پرده اول ساخته می‌شود، در پرده سوم شلیک می‌شود. به یاد سربازان وظیفه پادگان بمپور https://t.me/dinofalsafehh