Echoes

اگر در زندگی چیزی یا کسی را از دست دادی اما در عوض خودت را پیدا کردی تو یه برنده ای... #پائولو_کوئیلو @e_choes

«بار خود از مردمان بردار، و بار ایشان بکش، و طمع از ایشان ببر، و آن خود پیش ایشان نه. ایشان توانگری می‌خواهند تو درویشی خواه، ایشان عز می‌خواهند تو ذل خواه.» #مقالات_شمس @e_choes

خودم را دوست دارم! همه جا همراهم بوده، همه جا یک ‌بار نگفت حاضر نیستم با تو بیایم! آمد و هیچ نگفت حرف نزد گفتم و او شنید رنجش دادم و تحمل کرد خودم را سخت دوست دارم! #علیرضا_روشن @e_choes

رنج،نتیجه‌ی فرار ما از حس‌کردنِ درد است. #پونه_مقیمی @madamezhivar

هیچ آرزوی بلند پروازانه‌ای آنقدر ارزشمند نیست، که شکستنِ قلبی را توجیه کند. #کالین_مکالو @e_choes

اما من که این‌قدر با احتیاط زندگی کرده‌ام، من از زندگی چه می‌دانستم؟ من که در زندگی نه برده‌ام و نه باخته، بلکه زندگی را از سر گذرانده‌ام؟ من که بلندپروازی‌های زیادی نداشته‌ام و پیش از آنکه آرزویی تحقق یابد فوری عقب نشسته‌ام؟ من که از رنج کشیدن فرار کرده‌ام و اسمش را قابلیت بقا گذاشته‌ام؟ من که صورت‌حساب‌هایم را به موقع پرداخته‌ام و با همه‌کس تا حد امکان دوست و موافق مانده‌ام؟ آدمی که خیلی زود جذبه و یأس برایش کلماتی شد که روزگاری در رمان‌ها خوانده بود؟ آدمی که سرزنش‌هایش به خود هیچ‌گاه به راستی دردش نیاورد؟ آری، باید به همه‌ی این‌ها می‌اندیشیدم و نوعی خاص از پشیمانی را تحمل می‌کردم: سرانجام بلایی بر سر کسی آمده که همیشه فکر می‌کرد می‌داند چگونه از بلا برهد و درست به همین دلیل بلا بر سرش آمد. درک یک پایان #جولین_بارنز ترجمه‌ی حسن کامشاد @e_choes

«آن‌گاه که خسته شدی، آن‌گاه که از پای در آمدی، مهم نیست مقاومت کن، باز بجنگ و شکست بخور، این بار شکست بهتری خواهی خورد. در واقع همیشه شکست خواهی خورد و شکست سرنوشت ِ محتوم ِ بشریت است. در جهانی که بنیان ِ آن بر پوچ بودن گذاشته شده در واقع تلاش کردن، خسته شدن و از پی ِ آن دوباره تلاش کردن، کنش‌های بیهوده و پوچ‌اند که راه به جایی نخواهند برد، اما آن‌ها تنها دستاوردهای زندگی و زنده ماندن هستند که در عین ِ حال گریز از آن‌ها نیز متصور نیست.» @e_choes

جهد کن تا قرارگاهی در دل حاصل کنی. #شمس_تبریزی @e_choes

«ایرانی بودن گرفتاری‌ها و بدبختی‌های فراوانی دارد... زبان فارسی همه را جبران می‌کند.» ‌ #شاهرخ_مسکوب @e_choes

وقتی که مأوایت را از دست بدهی، نمی‌دانی روی چه ایستاده‌ای و در کجایی. منظورم جای جغرافیایی نیست، جای آدم است در برابر چیزها. دنياى اطراف، آدم‌های دیگر با اعتقادها و رفتار و چگونگیِ بودنشان. آدم نهالی بیرون از فصل و بی‌هنگام است، در زمان خودش نیست، خزان است در میانه‌ی بهار یا برعکس. گفت‌و‌گو در باغ #شاهرخ_مسکوب @e_choes

«از کوه‌ها بالا می‌روند، با عجله و عرق‌ریزان. انگار یادشان رفته بود که میانِ راه هم چشم‌انداز‌های زیبایی هست.» @e_choes