فلسفه اخلاق

دختر بچه‌ای را تصور کنید که اولین قدم‌هایش را بر می‌دارد. خوشحال و سرشار از لذت است و هفته‌هاست که تلاش می‌کند بدون گرفتن خودش از لبه میز تعادلش را حفظ کند. بالاخره و بالاخره اولین قدم‌های لغزانش را بدون کمک گرفتن از لبه میز بر می‌دارد و کم کم وسط فرش اتاق نشیمن تلوتلو می‌خورد تا اینکه به لبه مبل چنگ می‌اندازد. به آنجا می‌رسد و با غرور، افتخار و کلی هیجان به شما نگاه می‌کند. حالا تصور کنید شما با لبخندی بی‌روح به او بگویید: «آفرین کلونی، خوب بود. اما چرا تا الان موفق به دویدن نشده‌ای؟» می‌توانید ناامیدی‌ای را که این دختر بچه احساس می‌کند، تصور کنید؟ کدام والدینی چنین واکنشی را به بچه‌ای که به تازگی کار جدیدی را یاد گرفته نشان می‌دهد؟ سابقه ندارد مادری چنین واکنش تندی به بچه‌اش نشان داده باشد و او را به‌خاطر آنچه هنوز فرصت انجام با تجربه کردنش را نداشته قضاوت کند. با وجود این، ما مدام این کار را با خودمان می‌کنیم. ریچل هالیس ❤️🍀 @filsofak

وقتی احساس افسردگی می‌کنید، بدبینی نافذی بر افکار شما سایه می‌اندازد. نه تنها خود بلکه کل جهان را در یک فضای تاریک و حزن‌آلود تصور می‌کنید. حتی بدتر از آن اینکه تدریجاً به این باور می‌رسید که همه چیز واقعاً به اندازه‌ای که شما تصور می‌کنید بد است! اگر افسردگی شما اساسی باشد، امکان دارد به این اعتقاد برسید که همه چیز همیشه منفی بوده است و تا ابد منفی باقی خواهد ماند. وقتی به گذشته فکر می‌کنید فقط اتفاقات ناگوار زندگی خود را به یاد می‌آورید. وقتی سعی می‌کنید تصوری از آینده در ذهن خود بسازید، چیزی به جز پوچی، مشکلات پایان‌ناپذیر و پریشانی نمی‌بینید. این تصویر اندوه‌بار، موجب به وجود آمدن احساس یاس می‌شود. چنین احساسی کاملاً غیر منطقی است ولی به اندازه‌ای واقعی به نظر می‌رسد که خود نیز باور کرده‌اید که ناتوانی و بی‌کفایتی شما در برابر مشکلات هرگز پایانی ندارد. تحقیقات نشان داده‌اند که افکار منفی منتهی به پریشان‌حالی، تقریباً همیشه با تحریف عمده افکار همراه هستند. اگرچه شاید این افکار درست به نظر برسند ولی یاد خواهید گرفت که آنها غيرمعقول و کاملاً اشتباه هستند و آشفتگی افکار علت اصلی رنج شما است. دیوید برنز ❤️🍀 @filsofak

درحالی‌که روزمان را سپری می‌کنیم باید به تناوب درنگ کنیم و درباره‌ی این حقیقت تامل کنیم که ما همیشه زنده نخواهیم بود و از این رو ممکن است امروز آخرین روز از زندگی‌مان باشد. چنین تاملی به جای آن که ما را به لذت‌گرایی سوق دهد، برآن می‌دارد که قدردان فرصت زندگی باشیم و از این که زنده‌ایم و می‌توانیم امروزمان را با فعالیت پر کنیم به وجد آییم. این امر ما را برآن می‌دارد که از هدر دادن روزهای‌مان اجتناب کنیم. به‌عبارت دیگر وقتی که کسانی اندرزمان می‌دهند که هر روز را چنان زندگی کنیم که گویی آخرین روز است، هدف‌شان تغییر فعالیت‌های روزانه‌ی ما نیست بلکه تغییر حالت ذهن‌مان در هنگام انجام دادن آن فعالیت‌هاست. خصوصاً به این معنی نیست که می‌خواهند ما را از تفکر و برنامه‌ریزی برای فردا باز دارند، بلکه از ما می‌خواهند همچنان که درباره‌ی فردا فکر می‌کنیم و برای آن برنامه‌ریزی می‌کنیم، قدر امروز را نیز بدانیم. #ویلیام_بی_اروین ❤️🍀 @filsofak

حکایت زندگی خیلی از ماها ❤️🍀 @filsofak

چوب معلم فرهنگ فریب‌کاری که با هم‌دستی مردم و نهادهای فرهنگی به نام‌گذاری روزها می‌پردازد، فارغ از وجه تسمیه‌ی هر رویداد، هدفی جز ابتذال مناسکی و پنهان‌کردن مسائل ندارد. همان بلایی که پیش‌تر بر سر عید و زن و مادر و پدر و عشق آمد، اکنون بر سر معلم آمده است. روزی برای معلم در تقویم و مجموعه‌ای از تبریکات و تمجیدهای اغراق‌شده از معلم در مقام قدیس، آن هم در شرایطی که آنان حتی از حق داشتن تشکل یا سندیکایی مستقل محرومند. اما گذشته از وجه حقوقی ماجرا، در این شرایط اگر بناست از معلم تقدیر شود باید به‌جای پُرگویی‌های بی‌معنا، به نقد خود اُتوریته‌ی معلمی و جایگاه "ارباب‌ معرفتی" استاد و اسطوره‌ی اینک دیگر کسالت‌بارِ "کلاس درس" پرداخت که معلم و شاگرد، هر دو، قربانی آن‌اند. میان شاگرد و معلم رابطه‌ای متقابلا مهرآکین [مهر و کینه] برقرار است که جنبه‌ی مهرورزانه‌اش بناست یک روز در سال به این شکل رقت‌انگیز تخلیه شود. امروز کسی از نقش سرکوب‌گر معلم سخن نمی‌گوید، همان‌گونه که در روز پدر، کسی از خشونت پدرانه سخن نمی‌گوید. اگر قدرشناسی‌ای هم بناست صورت پذیرد، باید برخاسته از مواجهه‌‌ای انتقادی و نقد اسطوره‌ها باشد؛ اسطوره‌ی معلم قدیس و دانای کل، که می‌دانیم ضعف و جهلش را پشت "چوب معلم" و اقتدارش پنهان می‌سازد. معلمی که به‌طور خودکار، بی‌عدالتی‌ای را که در حقش می‌شود، با تحمیق، منفعل‌سازی و سرکوب شاگردانش جبران می‌کند. |دکتر محمدمهدی اردبیلی| ❤️🍀 @filsofak

آدمِ اشتباهی 🔸️لطفن یکی بیاید محکم بزند توی گوش من. من حواسم هی از خودم پرت می‌شود و دلِ بی‌صاحاب مانده‌ام تند و تند از کفم می‌سُرد پایین. لطفن یکی بیاید و به هر زبانی که می‌داند به من حالی کند که این‌قدر این دلِ وامانده‌ام را آویزانِ این و آن نکنم. من حواسم نیست. خیلی وقت است که خیلی از ضرب‌المثل‌ها توی کله‌ام به بن‌بست خورده‌اند... آخر کی فکرش را می‌کرد که دل به دل راه ندارد؟ من از همه دنیا و مافیها دلم به همین یک چیز خوش بود. به اینکه ترکیبِ ضرب‌المثلِ «تو نیکی می‌کن و در دجله انداز، که ایزد در بیابانت دهد باز» با «از محبت خارها گل می‌شود، از محبت سرکه‌ها مُل می‌شود»، آخرش بادا بادا مبارک بادا است! وگرنه من این قدرها هم خل و چل نیستم که صبح تا شب، شیلنگِ دوستت دارم را بگیرم پای آن کس که به خیالم افتاده معنیِ دوستت دارم‌هایم را می‌فهمد؛ که ماندن بلد است؛ که پای رفتن ندارد. لطفن یکی بیاید و در کمال احترام و دلسوزی، مثل این فیلم‌‌های هندی، چند تا چَکِ آبدار حواله گوشم بکند و بعد سفت بغلم کند، جوری که دردِ این همه ندیدنِ خودم از یادم برود. و بعد صداش را دمِ گوشم نرم و آرام کند و بگوید آهای عزیز دلم! دورت بگردم، حواست کجاست؟ حواست هست داری با خودت چکار می‌کنی؟ چرا شیش دانگِ خودت را وقف یکی می‌کنی که شیش دانگِ خودش را حراجت نکرده؟ چرا هی دوستت دارم‌هایت را شُرّه می‌کنی به پر و پاچه کسی که لِنگَش را تا زانو فرو کرده توی حلقِ غرورت؟ خودت را مفتی خرج نکن. یاد بگیر کمی پرتوقع باشی. بگوید چرا مراقب خودت نیستی؟ چرا آدم‌ها را بدعادت می‌کنی؟ بگوید ضرب‌المثل از محبت خارها گل می‌شود اشتباه است. بگوید شاعرِ این شعر حواسش نبوده که پشت‌بندِ حرفش بگوید که همه خارها آن خاری نیستند که به تور او خورده بوده. بگوید بعضی خارها خارترند و بعضی‌هاشان هم به آبِ محبت ما گل نمی‌دهند. بگوید دست‌هات را بده به من، و بعد دست‌هام را سفت بگیرد توی دست‌هاش. و بعدترش بگوید این همه دست و پا نزن برای اینکه دلِ آن‌کس که دلت گیر کرده پیش‌اش، وصله بخورد به دل‌ات. و بعد، بغضم که ترکید، انگشت‌هاش را نرم و آرام بکشد زیر چشم‌هام و بگوید، من به قربان چشم‌هات، هیچ وقت برای یک آدم اشتباهی اشک نریز. دارم زیادی رؤیا می‌بافم. اصلن نمی‌خواهم که یکی باشد، که این همه حال داشته باشد، که بماند پای دردهای دل من. من فقط یکی را می‌خواهم که وقتی زیادی شل کرده‌ام و دارم فرت و فرت خوبیِ بی‌حساب و کتاب می‌کنم، یکی بخواباند زیر گوشم و بگوید هوی! حواست هست داری چه غلطی می‌کنی؟ #مصطفی_سلیمانی #آدم_اشتباهی https://instagram.com/_u/soleymani63 ❤️🍀 @The_meaningoflife

دوست‌داشتنت از هزاره‌های دور با من بوده. پیش از آفریده شدنت، پیش از آفریده شدنم. تو ریشه داری در من، آن‌چنان که بند است به تو نفسم. دوست‌داشتنت امن است، آرام است، تمامی ندارد و من هر چه از تو می‌نوشم باز تشنه‌ترم. آزادم کرده‌ای از قید هر چه که هست و بندم کرده‌ای به چشم‌هات! که بود که می‌گفت عشق ویران می‌کند، اسیر می‌کند، دیوانه می‌کند و بر جای می‌گذارد و می‌رود؟ آن‌که می‌گفت حتمن تو را ندیده که از همان سمت که ویرانم می‌کنی، می‌سازی مرا. از همان سو که پیرم می‌کنی جوانم می‌کنی. و از همان دست که می‌کشی‌ام، می‌رویانی‌ام. دوست‌داشتنت از هزاره‌های دور بوده با من... #مصطفی_سلیمانی #عشق . فیلم پل چوبی ❤️🍀 @The_meaningoflife

همه باید بریم چند واحد دلجویى كردن پیش سعدى پاس كنیم، اونجا که میگه: اى سرو خوش‌بالاى من، اى دلبر رعناى من لعل لبت حلواى من، از من چرا رنجیده‌اى؟ طَبیبِ دِل ❤️🍀 @filsofak

هوش هیجانی هوش هیجانی یا بلوغ عاطفی؛ تمایل فرد به رفتار مسئولانه و تعهد در قبال نگرش‌ها، احساسات و اعمال است. به عبارت دیگر داشتن آگاهی از انتخاب‌های فردی و اثرات آن انتخاب‌ها بر شیوه زندگی، افزایش شناخت، پذیرش آن چیزی که در مورد خود و رفتارمان نمی‌پذیریم یا انکار می‌کنیم معنای هوش هیجانی است. با رسیدن به یک سن معین یا با پایان مدرسه، کسب شغل، ازدواج یا موقعیت سیاسی، بلوغ عاطفی در فرد رخ نمی‌دهد؛ بلکه این بلوغ در نتیجه انتخاب آگاهانه افراد برای مسئول‌بودن در برابر اعمال‌شان رخ می‌دهد. https://goo.gl/4BMsTK لینک یوتیوب: https://goo.gl/NZQwR2 نسخه نوشتاری: https://goo.gl/3dnTEx #اسلایدشو #هوش_هیجانی #روانشناسی 🍀❤️ @filsofak

🔸️آدمی‌زاد موجودِ مفلوکی است؛ یعنی مثل نفس کشیدن که اقتضای زنده بودن است، فلاکت، ذاتیِ وجودش است. بی‌آنکه درخواست داده باشد نطفه وجودش بسته می‌شود و دِ برو که رفتی، می‌افتد توی یک دورِ طولانی و طاقت‌فرسا به نام زندگی. رشدِ زوری. گُنده شدن توی یک وجب جا، زوری. به دنیا آمدن، زوری. زندگی کردن توی دنیا هم زوری. مفلوک است چون هیچ‌وقت راهِ پس و پیش ندارد؛ ولی باید به پیش برود. تا می‌آید جایش توی شکم‌ مادرش گرم ‌شود و عادت بکند به لَمیدن و خوردن و خوابیدن، عرصه بَرَش تنگ می‌شود. آن‌قدر تنگ که دادَش می‌رود به آسمان و آرزوی جای دنج‌تر و باصفاتر می‌افتد توی کله‌اش. آدمی‌زادِ بی‌چاره، آرزوهاش هم زوری است. آرزو نکند، باید بماند و فاسد بشود، آرزو هم بکند باید برود و درد بکشد. دردِ دل کندن. ترسِ رفتن. آدمی‌زاد مفلوک است. انگاری همیشه لای منگنه است. تا می‌آید دل ببندد، باید دل بکَنَد و برود. اصلن انگاری افتاده توی راهِ یک‌طرفه‌ای که کفَش مثل تردمیل، متحرک است. پا به پاش حرکت بکند می‌بردَش به جلو، وگرنه آن‌قدر عقب عقب می‌بردَش که بکوبدش به زمین. آدمی‌زاد مفلوک است، لای منگنه است، راه پس و پیش ندارد، همیشه هم باید دل بکَنَد و دوست‌داشتنی‌هاش را جا بگذارد و برود؛ اما باید قبول کند که اگر یک دستی نیاید به زور بزند پسِ کله‌‌اش، تا ابد مثل یک بُزدل می‌چسبد به آن‌چه که خیال می‌کند براش کافی‌ست و هیچ وقت جرئت نمی‌کند دلش را بزند به دریا. آدمی‌زادی که من می‌شناسم اگر جاش تنگ نمی‌شد، دوست داشت تا ابد بماند توی رحم مادرش. توی همان یک وجب جا. توی همان تاریکی و تنهایی. و دلش خوش بود برای خودش. اصلن چقدر خوب است که آدمی‌زاد مفلوک است. چقدر خوب است که لای منگنه است. چقدر خوب است که همیشه یک دستی هست که می‌زند پسِ کله‌اش و می‌گوید دل بکَن. وگرنه آدمی‌زادی که من می‌شناسم... #مصطفی_سلیمانی #دلبستگی پانویس: ♦️به من بگو چطور بروم وقتی هنوز دلبسته‌ام؟♦️ https://instagram.com/_u/soleymani63 ❤️🍀 @The_meaningoflife

⛱مراقب باشیم گاه نگاه و برداشت ما از حقیقت می‌تواند به همین سادگی تغییر کند! ❤️🍀 @filsofak

‍ ‍ ‍ ■ تعاریف گوناگون فیلسوفان از #فلسفه ■ #افلاطون: فلسفه، لذتی گرامی است؛ خاستگاه فلسفه، شگفتی در برابر جهان است. ■ #ارسطو: فلسفه، علم به موجودات است از آن سو که وجود دارند. ■ #ویتگنشتاین: فلسفه، نبردی است علیه ذهن افسون زده شده، توسط زبان. ■ #ایمانوئل_کانت: فلسفه، شناسایی عقلانی است که از راه مفاهیم حاصل شده باشد. ■ #فیشته: فلسفه، علمِ علم یا علم معرفت است. ■ #یوهان_فریدریش_هربارت: فلسفه، تحلیلِ معانی عقلی است. ■ #ابن_سینا: فلسفه؛ آگاهی بر حقایق تمام اشیا است؛ به قدری که برای انسان ممکن است بر آن‌ها آگاهی یابد. ■ #سیسرون: فلسفه، عبارت است از: علم پیدا کردن، به شریف‌ترین امور و توانایی استفاده از آن به هر وسیله ای که ممکن شود. ■ #ملاصدرا: فلسفه، استکمال نفس انسان، از طریق معرفت یافتن به حقایق موجودات است؛ همان گونه که در خارج هستند و نیز؛ حکم حقیقی به وجود آن‌ها با برهان و نه با ظن و گمان و تقلید، به قدر توانایی انسانی است. ■ #فردریش_هگل: فلسفه، بحث در امر مطلق است. ■ #فردریش_نیچه: فلسفه به معنای پوشاندن لباس استدلال عقلی بر قامت امیال، کشف و شهود ها و باور های اخلاقی است. ■ #توماس_هابز: فلسفه، علم به روابط علت و معلولی میان اشیاست. ■ #وونت: کار اساسی فلسفه متحد ساختن تمام معرفت‌هایی است که از راه علوم مختلف بدست می‌آیند تا به این ترتیب مجموعه ای واحد و پیوسته ایجاد شود. ■ #کریستیان_وولف: فلسفه، علم به موجودات ممکن است؛ یعنی بر هر چه ممکن است، بالفعل حالت تحقق پیدا کند. ❤️🍀 @filsofak

■ انسان چیزی نیست جز انتخاب‌هایش. همه ما مسئول کارهای خویش هستیم. 👤 #ژان_پل_سارتر ❤️🍀 @filsofak

■ با مردم زمانه معاشر باش ولی مانند آنان مباش. برای معاصرین خود مطالبی بنویس که به آن محتاجند، نه مطالبی که می‌پسندند. 👤 #فردریش_شیلر ❤️🍀 @filsofak

■ «رفتار آدمی، آینه‌ای است که در آن، تصویر هرکسی انعکاس می‌یابد». 👤 #یوهان_ولفگانگ_فون_گوته ❤️🍀 @filsofak

"را" مفعولی درست بنویسیم از به‌کاربردن نشانه "را" (مفعول بی‌واسطه) در غیر موضع اصلی‌اش پرهیز کنید. نادرست: پزشک باید داروهایی که باعث سقط جنین می‌شود را تجویز نکند. درست: پزشک باید داروهایی را که باعث سقط جنین می‌شود تجویز نکند. نادرست: همه کتاب‌هایی که تازه خریده بودم را فروختم. درست: همه کتاب‌هایی را که تازه خریده بودم فروختم. نادرست: ارتقای شایسته‌ی شما از مرتبه دانشیاری به استادی را تبریک می‌گویم. درست: ارتقای شایسته‌ی شما را از مرتبه دانشیاری به استادی تبریک می‌گویم. ❤️🍀 @filsofak

دوست‌داشتنت از هزاره‌های دور با من بوده. پیش از آفریده شدنت، پیش از آفریده شدنم. تو ریشه داری در من، آن‌چنان که بند است به تو نفسم. دوست‌داشتنت امن است، آرام است، تمامی ندارد و من هر چه از تو می‌نوشم باز تشنه‌ترم. آزادم کرده‌ای از قید هر چه که هست و بندم کرده‌ای به چشم‌هات! که بود که می‌گفت عشق ویران می‌کند، اسیر می‌کند، دیوانه می‌کند و بر جای می‌گذارد و می‌رود؟ آن‌که می‌گفت حتمن تو را ندیده که از همان سمت که ویرانم می‌کنی، می‌سازی مرا. از همان سو که پیرم می‌کنی جوانم می‌کنی. و از همان دست که می‌کشی‌ام، می‌رویانی‌ام. دوست‌داشتنت از هزاره‌های دور بوده با من... #مصطفی_سلیمانی #عشق https://instagram.com/_u/soleymani63 ❤️🍀 @The_meaningofli

روز روان‌شناس و مشاور . 🔸️دروغ چرا، من هم یواشکی می‌روم مشاوره. هر روز. روزی چند بار. آن هم با چند تا مشاور مختلف. که خودشان با پای خودشان می‌آیند سراغم. ویزیت هم نمی‌گیرند ازم که هیچ، تازه پول هم می‌دهند بهم. 🔸️مشاورهای من، وقت می‌گیرند و می‌آیند توی دفتر مشاوره. می‌نشینند روی کاناپه روبه‌روم و از زندگی‌شان برایم می‌گویند و از دردی که طاقتشان را طاق کرده. از بن‌بستی حرف می‌زنند که گیر کرده‌اند توش. و چشم‌هاشان را می‌دوزند به دهان من. که راه بگذارم پیش روی‌شان. که دری باز کنم به بیرون از تاریکی‌ای که حبس شده‌اند توش. 🔸️مشاورهای من حواسشان نیست. همه‌شان خیال می‌کنند مراجع منند. حواسشان نیست که من هم با همه دردهام نشسته‌ام روبه‌روشان. نشسته‌ام و یواشکی مشاوره می‌گیرم از لابه‌لای زندگی‌ای که توی یک ساعت تعریفش می‌کنند برام. 🔸️من با همه دردهای کهنه خودم و با همه دردهایی که از شنیدن رنج و اندوه این و آن، هر روز آوار می‌شوند روی سرم، ویران می‌شوم اگر یواشکی نروم مشاوره. مشاورهای من اما حواسشان نیست؛ همه‌شان خیال می‌کنند مراجع منند. #مصطفی_سلیمانی #روز_مشاور #روز_روانشناس ❤️🍀 @The_meaningofli

عشق بزرگترین راز آفرینش است. عشق آزاد کننده است. عشق تمرکز میدهد با حزن هم قرین نیست، هر چند دلبستگی گزندهای خود را به همراه داشته باشد. ✍🏽 #سیمین_دانشور 📕 جزیره‌ی سرگردانی ❤️🍀 @filsofak

🔸️لطفن یکی بیاید محکم بزند توی گوش من. من حواسم هی از خودم پرت می‌شود و دلِ بی‌صاحاب مانده‌ام تند و تند از کفم می‌سُرد پایین. لطفن یکی بیاید و به هر زبانی که می‌داند به من حالی کند که این‌قدر این دلِ وامانده‌ام را آویزانِ این و آن نکنم. من حواسم نیست. خیلی وقت است که خیلی از ضرب‌المثل‌ها توی کله‌ام به بن‌بست خورده‌اند... آخر کی فکرش را می‌کرد که دل به دل راه ندارد؟ من از همه دنیا و مافیها دلم به همین یک چیز خوش بود. به اینکه ترکیبِ ضرب‌المثلِ «تو نیکی می‌کن و در دجله انداز، که ایزد در بیابانت دهد باز» با «از محبت خارها گل می‌شود، از محبت سرکه‌ها مُل می‌شود»، آخرش بادا بادا مبارک بادا است! وگرنه من این قدرها هم خل و چل نیستم که صبح تا شب، شیلنگِ دوستت دارم را بگیرم پای آن کس که به خیالم افتاده معنیِ دوستت دارم‌هایم را می‌فهمد؛ که ماندن بلد است؛ که پای رفتن ندارد. لطفن یکی بیاید و در کمال احترام و دلسوزی، مثل این فیلم‌‌های هندی، چند تا چَکِ آبدار حواله گوشم بکند و بعد سفت بغلم کند، جوری که دردِ این همه ندیدنِ خودم از یادم برود. و بعد صداش را دمِ گوشم نرم و آرام کند و بگوید آهای عزیز دلم! دورت بگردم، حواست کجاست؟ حواست هست داری با خودت چکار می‌کنی؟ چرا شیش دانگِ خودت را وقف یکی می‌کنی که شیش دانگِ خودش را حراجت نکرده؟ چرا هی دوستت دارم‌هایت را شُرّه می‌کنی به پر و پاچه کسی که لِنگَش را تا زانو فرو کرده توی حلقِ غرورت؟ خودت را مفتی خرج نکن. یاد بگیر کمی پرتوقع باشی. بگوید چرا مراقب خودت نیستی؟ چرا آدم‌ها را بدعادت می‌کنی؟ بگوید ضرب‌المثل از محبت خارها گل می‌شود اشتباه است. بگوید شاعرِ این شعر حواسش نبوده که پشت‌بندِ حرفش بگوید که همه خارها آن خاری نیستند که به تور او خورده بوده. بگوید بعضی خارها خارترند و بعضی‌هاشان هم به آبِ محبت ما گل نمی‌دهند. بگوید دست‌هات را بده به من، و بعد دست‌هام را سفت بگیرد توی دست‌هاش. و بعدترش بگوید این همه دست و پا نزن برای اینکه دلِ آن‌کس که دلت گیر کرده پیش‌اش، وصله بخورد به دل‌ات. و بعد، بغضم که ترکید، انگشت‌هاش را نرم و آرام بکشد زیر چشم‌هام و بگوید، من به قربان چشم‌هات، هیچ وقت برای یک آدم اشتباهی اشک نریز. دارم زیادی رؤیا می‌بافم. اصلن نمی‌خواهم که یکی باشد، که این همه حال داشته باشد، که بماند پای دردهای دل من. من فقط یکی را می‌خواهم که وقتی زیادی شل کرده‌ام و دارم فرت و فرت خوبیِ بی‌حساب و کتاب می‌کنم، یکی بخواباند زیر گوشم و بگوید هوی! حواست هست داری چه غلطی می‌کنی؟ #مصطفی_سلیمانی #آدم_اشتباهی https://instagram.com/_u/soleymani63 ❤️🍀 @The_meaningofli