امیدگاه

از هفته ها قبل توی گروه پیرمردهای همکلاسی بر سر حمایت یا عدم حمایت از تیم فوتبال بگو مگو بود.از همان بگومگوهای دیگر جاهای فضای مجازی.گیرم با غلظت و شدت کمتر و آرام‌تر.سال‌ها دوستی و فرتوتی مانع از به هم پریدن‌های فحش آلود مرسوم این روزها می‌شد. تا آخرهای بازی با مصر هم همین بود اما درست بعد از آن گل آفساید جو عوض شد.اولش شادمانی بود و بق بقو و بعد حسرت شد و فحش به داور و دوربین وار… شبیه آن مسلمان نومسیحی که تا روشن شدن دوباره‌ی چراغ‌ها را دید صلواتی از ته دل فرستاد… قصه همان است.آخوندی که رای به حرام بودن قند داد و بعد به مصلحتی و به غسلی در چای حلالش کرد هنوز هم همان است.تنها جامه دیگر کرده است… کاش نیوزیلند را برده بودیم. کاش این دوربین وار این‌قدر نامهربان نبود با ما کاش تیر دروازه‌ی حریف این‌طور مقاومت نمی‌کرد… حیف شد… @rAheomid