آموزش فیزیک دبیرستان: مهندس سعید نمازی

#تلنگر اگر انسانی از ۳۰ هزار سال پیش به دنیای امروز منتقل شود، کدام رفتار ما برایش احمقانه‌تر و عجیب‌تر خواهد بود؟ شاید عجیب‌ترین رفتار ما برای او این باشد که چرا به‌جای زندگی در آغوش طبیعت، خودمان را در فضاهای بسته و محدود محصور کرده‌ایم؛ چرا ساعت‌ها در قوطی‌های بتنی زندگی می‌کنیم و چشم‌هایمان را به صفحات کوچک و نورانی نمایشگرها می‌دوزیم؛ گویی تمام جهان در همین قاب‌های مستطیلی خلاصه شده است! احتمالاً از اینکه می‌بیند انسان با وجود دسترسی به آسمان، جنگل، رودخانه، کوهستان و زیبایی‌های بی‌پایان طبیعت، بخش بزرگی از عمرش را صرف تماشای تصاویر مصنوعی آن‌ها می‌کند، شگفت‌زده خواهد شد. شاید برایش عجیب‌تر باشد که چگونه ارتباط مستقیم خود را با طبیعت، با خویشاوندان و حتی با خویشتن خویش کم‌رنگ کرده‌ایم؛ چگونه ساعت‌ها با آدم‌هایی که هرگز ندیده‌ایم ارتباط مجازی داریم، اما گاهی برای یک گفت‌وگوی عمیق با نزدیک‌ترین عزیزانمان وقت نداریم. ما برای آسایش بیشتر، جهانی پیچیده‌تر ساخته‌ایم؛ اما شاید در این مسیر، بخشی از ساده‌ترین و ارزشمندترین تجربه‌های انسانی را از دست داده‌ایم. شاید بزرگ‌ترین تناقض انسان مدرن این باشد: برای نزدیک‌تر شدن به جهان، ابزارهای ارتباطی بیشتری ساخته، اما گاهی از طبیعت، دیگران و حتی خودش دورتر شده است. و شاید اگر آن انسان با دیدن پیشرفت‌های شگفت‌انگیز ما، از هواپیما و اینترنت گرفته تا پزشکی و فناوری، به وجد بیاید، در نهایت با دیدن سبک زندگی‌مان پرسشی عمیق مطرح کند: «شما که این‌همه پیشرفت کرده‌اید، چرا کمتر زندگی می‌کنید؟» «ما جهان را به اندازه یک صفحه نمایش کوچک کرده‌ایم، در حالی که روزگاری تمام جهان، خانه ما بود.» @physic_school