سن‌پترزبورگ؛

I will meet you at the graveyard Where you lay down, where you stay now Faced up, cold heart, no longer by my side now Wish we were together, now I don't know when I will see you I, I will meet you at the graveyard Where you lay down, where you stay now Faced up, cold heart, no longer by my side now Wish we were together, now I don't know when I will see you You were undecided Between life and past tense You lost your battle, life was hell But I was always beside, how can't you tell? Oh, I thought we'd be together 'til life was over But you left too soon, now I'm no longer sober My rock, my friend, we always said We'd live this life until we made it to the end So why aren't you right here, right next to me? You took your life, like fuck, you left me bleeding I will meet you at the graveyard Where you lay down, where you stay now Faced up, cold heart, no longer by my side now Wish we were together, now I don't know when I will see you I, I will meet you at the graveyard Where you lay down, where you stay now Faced up, cold heart, no longer by my side now Wish we were together, now I don't know when I will see you It doesn't make sense to me You're gone, no, I can't believe They say you live inside me but to me, you're still gone You see, this can't be real life, you were only like 23 I'm asking questions to my God like, "Will we ever meet again?" Left me in pain, was all our plans in vain? Our memories to make, I can see them slowly fading You basically erased me So how do you expect me to ever be happy? My rock, my friend, we always said We'd live this life, until we made it to the end So why aren't you right here, right next to me? You took your life, like fuck, you left me bleeding I will meet you at the graveyard Where you lay down, where you stay now Faced up, cold heart, no longer by my side now Wish we were together, now I don't know when I will see you

بعضی وقتا دلم می‌خواد برگردم به بچگیم و به اون بچه‌ای که بودم بگم: «انقدر برای بزرگ شدن عجله نکن... نمی‌دونی قراره چقدر دلت برای همین روزا تنگ بشه.» ما اون موقع واقعا قدر بچه بودنمون رو نمی‌دونستیم. فکر می‌کردیم بزرگ شدن قشنگ‌ترین اتفاق دنیاست. فکر می‌کردیم وقتی بزرگ بشیم دیگه هیچ‌کس نمی‌تونه بهمون بگه چی کار کنیم، خودمون تصمیم می‌گیریم، به همه‌ی آرزوهامون می‌رسیم و بالاخره اون زندگی‌ای که توی ذهنمون ساختیم شروع میشه.هزار تا رویا داشتیم...یکی می‌خواست دکتر بشه، یکی معلم، یکی فوتبالیست، یکی فقط دلش می‌خواست یه خونه‌ی بزرگ داشته باشه و هرچی دوست داره بخره. برای آینده‌ای که حتی نمی‌دونستیم دقیقا چیه، کلی ذوق داشتیم. روزامون رو با خیال‌پردازی می‌گذروندیم و فکر می‌کردیم بزرگ که بشیم، همه‌چی همون‌طوری میشه که توی ذهنمون تصور کردیم.ولی هیچ‌کس بهمون نگفت بزرگ شدن فقط رسیدن به آرزوها نیست... گاهی یعنی دلت برای روزایی تنگ بشه که هیچ مسئولیتی روی دوشت نبود. یعنی شب که سرت رو روی بالش می‌ذاری، به جای فکر کردن به فردا و آینده و هزار تا «اگه» و «نکنه»، فقط به این فکر کنی که فردا صبح کی قراره بیاد دنبالت بازی.دلم برای همون غصه‌های کوچیک تنگ شده.برای وقتی که یه اسباب‌بازی خراب می‌شد و فکر می‌کردیم دنیا تموم شده. برای ذوق بستنی خوردن بعد از ظهرهای گرم. برای کارتون‌هایی که هرچقدر هم تکراری می‌شدن باز نگاهشون می‌کردیم. برای کوچه‌هایی که انگار انتها نداشتن، برای بازی‌هایی که قرار بود «فقط پنج دقیقه» باشن ولی تا وقتی یکی از مامان‌ها از پنجره صدامون می‌کرد ادامه داشتن و تهشم با دست و پای زخمی شاد و خندان میرفتیم خونه.دلم برای اون نسخه‌ی کوچیک خودم تنگ شده؛ همونی که هنوز نمی‌دونست بعضی آدما میرن، بعضی رویاها عوض میشن، بعضی چیزا اون‌طوری که می‌خوای پیش نمیرن و بزرگ شدن گاهی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی خستت می‌کنه. اون موقع تنها چیزی که می‌خواستیم این بود که زودتر بزرگ شیم.الان تنها چیزی که می‌خوایم، اینه که فقط یه روز، فقط یه روز برگردیم همون بچه‌ای باشیم که هیچ‌چی نمی‌فهمید.کاش می‌شد برگردیم،نه برای اینکه چیزی رو تغییر بدیم؛ فقط برای اینکه این بار بیشتر حواسمون باشه.این بار بیشتر بخندیم، بیشتر بازی کنیم، بیشتر بغل کنیم، بیشتر توی همون خونه‌ی قدیمی بچرخیم و کمتر آرزوی فردایی رو داشته باشیم که نمی‌دونستیم قراره چقدر دلمون رو برای امروز تنگ کنه. ما خیلی زود بزرگ شدیم... و شاید تلخ‌ترین قسمت بزرگ شدن اینه که تازه وقتی می‌فهمی بچگی چقدر قشنگ بود که دیگه نمی‌تونی برگردی بهش.کاش اون بچه‌ای که یه روز آرزو می‌کرد بزرگ بشه، فقط برای یه لحظه می‌فهمید که بزرگ‌ترین آرزوی سال‌های بعدش، برگشتن به همین روزهاست.به همون روزایی که فکر می‌کردیم هیچی نداریم... ولی در واقع، همه‌چی داشتیم