Escapism

گاهی گفتن بعضی مسائل سخت‌تر از تحمل کردنشون می‌شه. حتی کلماتی که زمانی بی‌دردسر به زبون میان، حالا پشت سکوتی طولانی گیر می‌کنن. شاید مسئله فقط پیدا کردن کلمات مناسب نباشه؛ شاید ترسی وجود داره که اجازه نمی‌ده چیزی گفته بشه. شاید هم بعضی موضوعات اون‌قدر پیچیده و حساس می‌شن که آدم حتی نمی‌دونه از کجا باید شروع کنه. سخت‌ترین بخش ماجرا، نه خودِ حرف‌ها، بلکه پیدا کردن جرات گفتن اون‌هاست. حرف زدن از جرات برای کسی که واهمه‌ای از چیزی نداشته، می‌تونه شروع مرحله جدیدی از زندگی باشه.

زندگی بزرگسالی همینه؛ جایی که دیگه نمی‌تونی هر چیزی رو که توی دلت می‌گذره به زبون بیاری، چون باید حواست به هزار و یک چیز دیگه هم باشه.

‏اون‌ چیزی که تورو نمی‌کشه قطعا رو سلامت‌ روانت حساب باز کرده.

یه October دیگه هم گذشت، حالا دیگه همه‌چیز فرق داره.

دل که خونابهٔ غم بود و جگرگوشهٔ درد بر سر آتشِ جورِ تو کبابش کردم زندگی کردن من مردن تدریجی بود آنچه جان کَنْد تنم، عمر حسابش کردم #فرخی_یزدی

در این جهان، هیچ‌چیز به نرمی و انعطاف‌پذیری آب نیست؛ با این‌حال برای در هم شکستن سخت‌ترین‌ها، هیچ نیرویی یارای مقابله با آن را ندارد. نرمی همواره بر سختی چیره می‌شود و لطافت بر خشونت. حقیقتی که همه می‌دانند، اما کمتر کسی در زندگی به آن عمل می‌کند. آدمی نرم و لطیف زاده می‌شود و به هنگام مرگ، خشک و سخت می‌گردد. گیاهان نیز وقتی سر از خاک برمی‌آورند، تازه و منعطف‌اند و در زمان پژمردگی، خشک و شکننده. پس آن‌که سخت و انعطاف‌ناپذیر است، به خاموشی و نیستی نزدیک شده و آن‌که نرم و پذیرنده است، سرشار از جریان زندگیست. 🌊

نانت را می‌ دزدند سپس تکه ‌ای به تو می ‌دهند، آنگاه امر می‌کنند که برای این سخاوتشان از آن‌ ها تشکر کنی، امان از این وقاحتشان... #غسان_کفنانی

—یادم بمونه بی‌پناه بودن در معرض همه‌چیز، توانا بودن است به همه‌چیز.’

پیرمرد هر روز می‌رفت ایستگاه قطار و روی همون نیمکت همیشگی می‌نشست. یه روز، پسر جوونی که کنارش نشسته بود، پرسید: «منتظر کسی هستین؟» پیرمرد لبخندی زد و گفت: «نه، دیگه کسی قرار نیست بیاد.» پسر با تعجب پرسید: «پس چرا هر روز میاین اینجا؟» پیرمرد چند لحظه به ریل‌ها خیره موند و گفت: «چون یه زمانی، هر روز یکی بود که منتظرم بود برگردم. حالا که دیگه نیست، اومدم ببینم هنوزم می‌تونم منتظر کسی باشم یا نه.» قطار رسید. همه پیاده شدن، همه رفتن؛ جز پیرمرد که همچنان روی نیمکت نشسته بود. بعضی آدما وقتی کسی رو از دست می‌دن، فقط خودشون رو از دست نمی‌دن؛ بخشی از دنیایی رو هم گم می‌کنن که با اون آدم ساخته بودن. و شاید سخت‌ترین قسمتِ دلتنگی همینه؛ اینکه دنیا همچنان ادامه داره، حتی وقتی دنیای تو دیگه مثل قبل نیست. 🖤 @OurEscapismway

به‌قول عباس معروفی عزیز؛ عشق اگر ‘عشق’ باشد ریشه‌اش مثل درخت گردو چنان در جان زمین پنجه می‌گشاید که فرصت به گیاه دیگر نمی‌دهد.