می‌خواهم زنده بمانم

و تو دوام می‌آوری، بی‌آنکه کسی بفهمد در خاموشی‌ات، نبردی بی‌پایان میان رنج و بی‌اعتنایی جریان دارد.

شاید همه چیز جور دیگری پیش می‌رفت اگر کنار میز مانده بودی یا از من خواسته بودی تا با تو بیرون بیایم تا ماه را تماشا کنیم.

_ریچارد براتیگان

درست همون موقع که تو داری خودت رو با دیگری مقایسه می‌کنی و دستاوردهات رو می‌بری زیر سوال، آدم‌های دیگه‌ای هم هستن که با نگاه کردن به زندگیِ تو از دور، همین بلا رو به سر تلاش‌هاشون میارن. به اندازه‌ی همه ی آدم‌های روی زمین، مسیر برای زندگی هست. تو برای هرچی که داری و به چشمت نمیاد از جونت مایه گذاشتی رفیق! با مقایسه‌ی بی‌جا ارزششون رو پایین نیار.

_ می خوام اون مسیر سخت رو امتحان کنم. قبلا نمی‌دونستم که گل ها روی آسفالت صاف شکوفه نمیدن. اما روی خاک ناهموار، چرا...

📽 "the sound of magic"

به عنوان کسی که از بدو تولد، باید همه‌چیز رو اثبات می‌کرده؛ زیادی اثبات‌نشدنی هستی عزیزم.

ترجیح داده شدن یه مرحله‌ی ویژه‌ از توجه کردنه. اینکه جایگاهت برای کسی انقدر ارزشمند باشه که جزو اولویت‌هاش باشی؛ برای ملاقات کردن، پاسخ دادن به پیام و تماست، حرف زدن باهات و... نه صرفا یه گزینه که می‌تونه تو صف انتظار قرار بگیره که یا رد بشه یا تایید.

بعضی آدما از دور شبیهِ اقیانوسن؛ نزدیک که می‌شی، می‌بینی عمقشون فقط تا مچ پاست.

به قولِ جنابِ سایه: نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم، غمی در استخوانم می‌گدازد‌. ✨

_{زندگی؟ اسم این را می‌گذاری زندگی؟} +{بله، رلی، بله. هیچکس همیشه بدبخت نیست‌. هیچکس فقط در سیاهی زندگی نمی‌کند. حتی در اردوگاه اجباری هم گاهی می‌خندیم‌. حتی در وسط سیل بزرگ هم آدم گاهی گرسنه است‌، عشق می‌ورزد و بچه تولید می‌کند. در عمق تاریکی کشف می‌کند که هر بدنی نور خود را دارد. احساس بدبختی، از تجملات خوشبخت‌هاست، مایهء تجمل زندگی معمولی است‌. زندگی ما دیگر هیچ ویژگی خاصی ندارد: تا سال‌های آینده فقط زندگی خشک و خالی مطرح خواهد بود که هم هدف است و هم اسلحه.}

[قطره اشکی در اقیانوس، مانس اشپربر، روشنک داریوش]

نمی‌دونم عزیزم، شاید باید تاریکی رو دوست داشته باشیم، چون بدون اون، ارزش نور رو هیچوقت نمی‌فهمیدیم.

حق با شماست آقای بمرانی، شاید بهترین روزمون گذشته.

در نامه‌های آخرش. نه از خودش می‌نوشت، نه از جنگ، نه از انسان‌ها. از بوی خاک می‌نوشت، از درختی که معجزه آسا بین سنگرهای دشمن بر جای مانده بود. درباره‌ی یک برگ می‌نوشت، تک‌برگی که به شاخه وصل بود. هر وقت که باد تندی می‌وزید، برای برگ بیمناک می‌شد و صبح که آن را بر شاخه می‌دید خوشحال می‌شد. گویا الاغ هم داشتند.چه عرعری می‌کردند‌. نمی‌دانست که تقلید آن صدای عرعر احمقانه می‌تواند اینقدر تکان‌دهنده باشد. نمی‌دانست باران‌های صبحگاهی، توده ابرهای از هم گسسته‌ء شامگاهی، چه غم‌انگیزند. به این مطالب و هزاران چیز دیگر پی‌ برد و قهرمانانه مُرد. هرگز زنی را نبوسیده بود.

[قطره اشکی در اقیانوس؛ مانس اشپربر؛ روشنک داریوش]