Matt.

و چقدر این جمله ی بظاهر بچگانه عمیق و درسته

من یه مدت قابل توجهی به این جمله که : کسی که خودشو دوست نداشته باشه نمیتونه کسیو دوست داشته باشه - باور نداشتم امسال با گوشت و پوست باورش کردم فهمیدم این جمله از کجا میاد و چرا اینقدر دهن به دهن چرخیده

خیلی مهمه ما خلا ها و فقدان های خودمونو درک کنیم این باعث میشه شناخت بهتری از خودمون و در نهایت روابطتون‌ حتی ادمای دورمون پیدا کنیم

چه تجربه دردناکی بوده مشخصا اذیت شدی احساس ناراحتیت و حتی اون شرم هنوز مشخصه و متأسفم که کسی اون روز ها اونقدر امن نبوده که بخواد بهت احساس درک شدگی و پذیرفته شدن بده امیدوارم این روز ها خودت بتونی اونو به خودت هدیه بدی و حالِ بهتری داشته باشی 🫱🏻‍🫲🏽

https://t.me/MatinGraySoul/6383 دوره ی کلاس شیشم و هفتمم برای من عذاب بود طوری که حتی الانم فکر میکنم به اون تایم دلم برای خودم میسوزه اول از همه که داشتم تغییرات بدنمو میدیدم و اصلا با این موضوع "بزرگ شدن" نمیتونستم کنار بیام و برام یه چیز وحشتناک و تازه بود و از اون تغییرات جسمانی بدتر از نظر روحی و روانی بود میتونستم وارد شدن به یه مرحله ی جدید و حس کنم ولی هیچکس نبود که همراهیم کنه پرخاشگر بودم و احساسات خیلی خیلی زیادیو همزمان تجربه میکردم که حتی نمیدونستم چی هستن و خیلی شبا فقط مینوشتم و یا گریه میکردم و دوباره هی تکرار میشدن اون حس جدایی،درک نشدن،تنها بودن برای منی که هیچوقت تو همچین شرایطی قرار نگرفته بودم مثل کابوس بود و یه چیز عجیبتر این بود که هیچکس نمیگفت که شاید باید بهش حق بدیم و ببینیم این در اصل چی میگه

روبیکارو‌ مسخره کردیم

پاول این روزا خیلی کم کار‌ شده

چرا ری‌اکت ها و ویو مرد؟🤨

میدونی حقیقتا این قضیه بخاطر تفاوت سن و فاصله نسل هاست تو هزار ساله هم بشی اونا قراره یک نگاه بالا به پایین داشته باشن راهشم اینه که سعی نکنی خودتو بهشون ثابت کنی ، برا خودت و اطرافیانت الردی ثابت شده هستی

برای من این بود اون قسمتی ک بزرگ شدی، یه چیزایی خوبی حالیته، تو جمع بزرگا هم قرار میگیری ولی همه بچه حسابت میکنن و باید سرتو ب در و دیوار بزنی ک بفهمن توهم یه گوهی هستی.

فایده ای جز جا موندن از همون احساس گذرا و گرانقدر نداره زندگی قراره نیست تهش بهمون جایزه بده همش تو همین روز های خودمونه

دقیقا. دقیقا. طرز فکرت کاملا پخته‌س و کمیاب.. ادمای زیادی دیدم که یه جورایی با بی معنا نشون دادن خودشون و زندگیشون بیخیال چیزای دیگه ام شدن و من همیه اینطوری بودم که اره، باور کنین منم میدونم زندگی خیلی فاکداپه ولی همینه که هست؟ زندگی همیشه همین بوده ذات شادی همینه یک احساس گذرا و عمیقه عملا ما بین مشکلات و غم هامون گاهی هم شاد میشیم و زندگی می‌کنیم و این پوچی گرایی

اینکه باید قبول کنیم زندگی به خودی خودش معنایی نداره، ولی بازم نمی‌تونیم دست روی دست بذاریم و تلف شدنش رو تماشا کنیم. بعضیا از این میگن که اکه تا تهش جلو بری چقدر تجربه ارزشمندیه. معنای زندگی خود زندگیه. فکر کنم کل زندگی همینه که فرو می‌پاشیم و هی خودمونو از اول می‌سازیم تا اخرش.

سوال رو موقتا‌ پین کنم؟

دوما، مشخصه چقدر سخت بوده اما ما نباید یادمون بره که مسئولیت پذیری تحمیلی نیست، هر کسی مسئول خودش و کار های خودشه و اگه یک درصد ما برای کسی جز خودمون کاری میکنیم نوعی لطفه‌ نه وظیفه (نباید فراموشش کرد)

اولا که چقدر خوشحالم که بقیه چنل ها هم نظرشونو گفتن و فقط ممبرای خودم نبودن! (خوشحالی زیاد)

بنظر من مسئولیت داشتن کلا یعنی بزرگ شدن ،سخت سخت ترینش برام هندل کردن کارایی که برای من نیست و یکی سپرده به منه بنظر من این نشون دهنده اینه که به اندازه کافی بزرگ شدم که یکی دیگه بهم اعتماد میکنه

قبول کردن وظایف بزرگسالی که گاهی زودتر از حد تصور برات اتفاق میوفتن

من بهت افتخار میکنم که بالخره به این سطح رسیدی، این خیلی مهمه و البته سخت و باید خودت هم به خودت افتخار کنی که از پسش بر میای