- تکـہ راـہ๛

اسممو زده*

نرگس صنوبری

"خاله پیرزن"

کلمات کالبد سنگین فکرند و راستش را بخواهی من دیگر حوصله‌ ی وزن‌ کشی ندارم. کلمه خیانت است؛ کلمه، تلاش برای تکه‌ تکه کردن حقیقتی است که در یک آغوش خلاصه می‌شود! اگر بودی، سکوت می‌ کردم... آنقدر نگاهت می‌ کردم که مرز بینمان در حدقه‌ ی چشم‌ هایم ذوب شود. می دانی؟ من به سایه‌ ای از تو که در من رسوب کرده، باج می‌ دهم؛ هر شب در تاریکی، بخشی از هستی‌ ام را به فضا پرتاب می‌ کنم تا شاید در فضای خالی دورت چیزی از آرامشم رسوخ کند. عجیب است که این‌ گونه حل شدن در روح کسی که بیش از همه ویرانه‌ ام کرده، تنها راه من برای زنده ماندن است؛ گویی من از آن دسته آدم‌ هایی هستم که برای کامل شدن، باید در آتش همان کسی بسوزند که شعله را برافروخته! و این تاریک‌ ترین حقیقت وجود من است که دیگر نه می‌ خواهم چیزی بگویم، نه می‌ خواهم چیزی بشنوم، فقط می‌ خواهم آن‌ قدر در یاد تو بمانم تا خاکستری باشم که در هر دم و بازدم تو، دوباره جان می‌ گیرد... "خاله پیرزن" - نرگس صنوبری•