_ترانه‌یِ بارون‌ زده

_داریوش🎶

اونجا که شاملو میگه: از هیاهوی بسیار این روزگار پناه میبرم به خلوت خویش، که آدمیان بی رحم وترسناک اند...

:)

زخم هایمان چه می شود؟!! چاووشی ازمحل آن وارد می شود...!

خدایا تو میدانی آنچه را که من نمیدانم در دانستن تو آرامشیست و در ندانستن من تلاطمها.. تو خود با آرامشت تلاطمم را آرام ساز

وضعیتم:

00:00

ما را هیچ گاه همرنگ جماعت نمی بینی آموخته ایم دراصل خود باشیم،نه تشبیه دیگران...

رشد کن شاخه به شاخه، تا جائیکه خودت سایه‌سار خود بشوی.

دیگه‌ خیلی وقته که خوش نمیگذره، فقط میگذره.

قلب کوچک من؛ سال‌هاست که از رنج لبریز است..

انقد مواظب بودم بقیه ناراحت نشن همه‌اش خودم ناراحتم.

‏یادآوری امشب : با ورژنِ غمگین و خسته‌ی خودتون مهربون باشید، اون جز شما کسی رو نداره.

گر چه رنج به جان میرسد،امید دواست...

نَخ کِش شُد هر آنچه در خیال بافتیم.‌‌..

آروم باش به دنیا اجازه نده، تو رو خشن کنه! به درد اجازه نده، درونت تنفر ایجاد کنه! به خستگی اجازه نده، ناامیدت کنه! به تلخی اجازه نده، خنده های قشنگتو بدودزده! به سختی اجازه نده، آرزوهاتو فراموش کنی! به غم اجازه نده، حال خوبتو رها کنی! و به آینده اجازه نده شیرینی لحظه رو ازت بگیره

یه وقتایی به خودم میام و می بینم چقدر بی صدا تغییر کردم..‌. همون آدمم، ولی دیگه باهمون چیزا خوشحال نمیشم باهمون حرفا ناراحت نمیشم نمی دونم این اسمش بزرگ شدنه، یافقط خسته شدنه...💔