خانوم شیرین

دیر کن اما بیا...فقط وقتی که آمدی مرا بردار ببر؛من از نرسیدن ها لبریزم.

امیر وجود

زندگی روزبه‌روز تلخ‌تر می‌شود و من روزبه‌روز بیشتر در رویاهایم غرق می‌شوم؛ جایی که تو در اعماقش خانه داری. تمام روز را دوام می‌آورم تا آخر شب، تمام خستگی‌هایم را به خانه‌ی خیال تو بیاورم؛ با هم چای بنوشیم، من شعر بخوانم و تو لبخند بزنی... وای از آن لبخند! باور کن، من با لبخندت از گور برمی‌خیزم.

شیرین

سحرم روی چو ماهت شب من زلف سیاهت به خدا بی‌رخ و زلفت نه بخسبم نه بخیزم

مولانا

گلایه‌هایت از بی‌خوابیِ من بی‌فایده است، وقتی خودت دلیل شب‌بیداری‌هایم هستی. آخر، زیر ستاره‌باران نگاهت، با آن ستاره‌های بازیگوش که در چشمانت خانه کرده‌اند و هر لحظه برایم چشمک می‌زنند، چگونه بخوابم؟

شیرین

به گمانم شب را وقتی که خدا دلتنگ بود، آفرید

لیلا مقربی

خوشا به بختِ بلندم که در کنارِ مني تو هم قرارِ مني هم تو بيقرارِ مني گذشت فصلِ زمستان، گذشت سردي و سوز بيا ورق بزن اين فصل را، بهارِ مني به روزهاي جدايي دو حالت است فقط در انتظارِ تواَم يا در انتظارِ مني “خوش است خلوت اگر يار يارِ من باشد” خوش است چون که شب و روز در کنارِ مني بمان که عشق به حالِ من و تو غبطه خورَد بمان که يار تواَم، عشق کن که يارِ مني بمان که مثلِ غزل هاي عاشقانه­ي من پر از لطافتِ محضي و گوشوارِ مني من “ابتهاج”­ترين شاعرِ زمانِ تواَم تو عاشقانه­ ترين شعر روزگار مني :)

“هوشنگ ابتهاج”

خوشا به بختِ بلندم که در کنارِ مني تو هم قرارِ مني هم تو بيقرارِ مني

هوشنگ ابتهاج

بوسیدمش دیگر هراس نداشتم جهان پایان یابد من از جهان سهمم را گرفته بودم.

احمدرضا_احمدی

گفتی دوستت دارم و من به خیابان رفتم! فضای اتاق برای پرواز کافی نبود

گروس عبدالملکیان

سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات

حافظ

صبح است و گل در آینه بیدار می شود خورشید در نگاه تو، تکرار می شود

حسین منزوی