es
Feedback

¡No caigas en manos de tramposos! Telemetrio encuentra y marca estos canales 👉 Si quieres ver la etiqueta, suscríbete

بوفِ شور

بوفِ شور

Ir al canal en Telegram

نوشته های کاذب هدایت @vangogh_buf_bot

Mostrar más
El país no está especificadoLa categoría no está especificada
512
Suscriptores
+124 horas
-67 días
+4830 días

Cargando datos

Canales Similares
Sin datos
¿Algún problema? Por favor, actualice la página o contacte a nuestro gerente de soporte.
Nube de Etiquetas
Sin datos
¿Algún problema? Por favor, actualice la página o contacte a nuestro gerente de soporte.
Menciones Entrantes y Salientes
---
---
---
---
---
---
Atraer Suscriptores
nov '26
noviembre '26
+38
en 7 canales
octubre '26
+127
en 14 canales
Get PRO
septiembre '26
+422
en 27 canales
Get PRO
agosto '260
en 39 canales
Get PRO
julio '26
+4
en 1 canales
Fecha
Crecimiento de Suscriptores
Menciones
Canales
19 noviembre+2
18 noviembre+3
17 noviembre0
16 noviembre0
15 noviembre0
14 noviembre0
13 noviembre+2
12 noviembre+2
11 noviembre+6
10 noviembre+2
09 noviembre+3
08 noviembre0
07 noviembre+1
06 noviembre+4
05 noviembre+2
04 noviembre+2
03 noviembre+7
02 noviembre0
01 noviembre+2
Publicaciones del Canal
2
سوار بر اسب رویا، با آیینه‌هایی که آن‌سویش وجه اشتراکت با آهو نهفته بود... بر این قلب بیچاره تازیدی و به آتش کشاندی، هر ملک و املاکی که از پیش، پیش‌کش چشم تو شده بود. آتش به مالت زده‌ای جانا، من که چیزی نداشتم، این‌ها همه برای تو بود... و تو پیش‌تر بهایش را داده بودی، با یک نگاه.
100
3
در یک شب سرد، کز کرده گوشهٔ تخت،از چشمِ پنجره به آسمان می‌نگریست... پرسیدم: «شیشه کثیف است، می‌خواهی دستمال بکشم که بهتر ببینی؟» سر تکان داد و گفت: «تفاوتی نمی‌کند... آسمان شهر ما از پیش چشم پاک‌ترین نگاه هم نیز کثیف است... غبار از پنجره یا آسمان نیست... از نگاه ماست..» بعد گویی که در دنیایی دیگر به سر می‌برد گفت: «می‌دانی بزرگ‌ترین اشتباه خدا چه بود؟» گاهش می‌کنم و منتظر می‌مانم تا خودش پاسخ خودش را بدهد. «آفرینش آدم»
101
4
https://t.me/khialehkhosh/2365 https://t.me/Anashoome/35854 سپاسگزارم
40
5
در دیار من مهر مرده. این‌ها را ببین، تنها نگاه‌اند. نگاه و نگاه و نگاه. دختری می‌میرد و تنها نگاهش می‌کنند که ببینند چگونه می‌میرد... جنایتی را چنان خاموش می‌کنند که انگار هیچ‌گاه آتشش گریبان‌گیر نشده و جگر کسی را نسوزانده... کاش کسی این حوالی نعره می‌کشید که ای نگاه‌ها... این خون، خون یک نوجو است. چون نرفت آن راهی را که پدر رفت، سزایش مرگ بود؟... نبود... به اهورامزدا قسم که نبود. ای نگاه‌ها... نیمکت‌ها خالی می‌ماند اگر تا ابد نگاه بمانید... و دختری نمی‌ماند دیگر، اگر ندانید که با قدیسی چون زن، چگونه باید رفتار کرد.
155
6
وای بر شما که قداست زن را به زیر پا افکندید، وای بر شما که ندانستید با دختران خود چگونه رفتار کنید، وای بر شما که ندانستید و ندانستید و این ندانستن... به بهای خاک ریختن روی امواج دریای گیسوان، روی لاک و رژ و عطرِ بهشت قلبشان تمام شد.
154
7
.
96
8
_می‌دانی چیست؟ این روزها مردم ما گریه‌کن کم دارند... کسی که چون پیش‌ترها، برایشان دل بسوزاند، نه از این دروغ و نیرنگ‌ها، نه... از آن حقیقی‌ها... از آن دسته دلسوزهایی که جگر آتش‌گرفته‌شان مشهود بود _چون پیش‌تر؟ مگر قبلاً کسی به حال‌ما دل می‌سوزاند؟ نگاهش به کتابخانه تلاقی می‌کند... روی قسمتی ثابت می‌ماند... «نام تمام مردگان یحیاست»، «سال بلوا»، «سمفونی مردگان»، «پیکر فرهاد»، «فریدون سه پسر داشت»...سپس به من نگاه می‌کند، با چشمانی خسته: ادبیات داستانی قهرمان ندارد، شخصیت دارد. من نمی‌خواهم قهرمان بشوم... می‌خواهم شخصیت داشته باشم. و دیگر نیازی نبود تا اسمی بگوید، خود فهمیدم ایران چه کسی را امروز بیش از همیشه کم دارد.
151
9
...
131
10
https://t.me/petr1lcho0r/3370 متشکرم
60
11
_یک ماهی دیگر مرد. ناخدا بهت‌زده نگاهم می‌کند: ماهی‌ها می‌میرند دیگر پسر، یعنی چی یک ماهی دیگر مرد... _مرگ برایتان عادی شده ناخدا... ماهی‌ها به این زیبایی، آخر... چرا باید بمیرند. ناخدا بی‌حوصله نگاهم می‌کند: چرا ندارد، این چرخهٔ طبیعت است... ماهی صید می‌شود، بعد هم می‌میرد و خوراک ما آدم‌ها می‌شود. _حق نداشتیم ماهی‌ها را بکشیم. _پس چه می‌کردیم؟ ماهی سرنوشتش مردن است. انقدر بیهوده حرف نزن ستوان... کمی فکر کن. آهی می‌کشم: همیشه همین بوده است... زیبایی‌ها در بطن یک زشتی بی‌پایان، یک پلیدی، ابتدا اسیر و سپس کشته می‌شوند. و این «همیشه»، آن‌قدر به طول و تکرار انجامیده که دیگر این جنایت برایمان عادی جلوه می‌کند. ناخدا دستی به چشمانش می‌کشد و می‌گوید: باز شب شد و تو شروع کردی به نوحه‌خوانی... بگو می‌خواهم به حال کسی گریه کنم، این‌همه گزافه‌گویی ندارد که.
198
12
تمام ما، پژمرد. اگر قرار است جوانه‌ای بروید، به او بگویید تا بداند خاک را برای چه جهنمی کنار می‌زند. به او بگویید که علفزاری در کار نیست. به او بگویید که شعرها، همه از غم سراییده شدند و شاعران همه از غم زاده. به او بگویید تا او، تا لااقل او غمگین نشود. ما همه ریشه‌ایم... و اگر کسی در این حوالی سبز شد، به پای پژمردگی ما، او نیز خشکید.
202
13
می‌دانم خوب نیستی... اگر می‌پرسم «خوبی؟» نمی‌خواهم برایم سر تکان دهی یا دروغی سرهم کنی... بگو که چه چیزی اذیتت کرده... زره ندارم با آن بجنگم اما، گمان کنم این‌گونه‌ها مشکلی نداشته باشند تا یک سیلاب دیگر را کنار تو تحمل کنند.
206
14
در طول زمان، هر بار که آرزویی از او، کشته می‌شد... کلمه‌ای را نیز با جسد آرزو خاک می‌کرد... سال‌ها بعد وقتی از او می‌پرسیدی: «چرا انقدر کم‌حرف شدی؟» چشمان غمگینش در جواب دادن پیش‌دستی می‌کردند.
232
15
چه بر سرت آمد که دیگر، میان حرف زدن، میان قانع کردن، هنگام دعوا، ساکت می‌شوی. چه کردند با تو، که حال هنگام توضیح... به خود تشر می‌زنی که «چی رو برای کی توضیح می‌دم؟»..
252
16
هر آدمی که می‌رود، جای خود، گلی به جا می‌گذارد. و من به این باور دارم... چرا که نمی‌شود عطر یاس‌های باغچه، آن‌قدر به عطر تو نزدیک باشد.
323
17
خیلی برات خوشحالم... امیدوارم از کتابت طوری حمایت بشه که ارزش تمام سختی‌هایی که تا امروز برای نوشتنش کشیدی رو داشته باشه. منتظر می‌مونم بخونمش✨
78
18
بخت‌برگشته‌تر از زنانی که به خانهٔ شوهر فرار کردند، زنانی بودند که گمان می‌کردند ازدواج انسان را خوشبخت می‌کند... در آن آشپزخانهٔ نمور، گیسو سپید کردی و دل به برق‌انداختن قابلمه و قاشق خوش کردی. پس کو خبر از آرزوهایت، مظهر قداست؟ کو خبر از آن تب تند شاعری، از آن کوه بلند رویا و از آن پروازهای بی‌هراس در دل داستان‌های بی‌انتها؟ کیسهٔ برنج نبودی که با شماری سکهٔ مهریه‌ات، در خانه محبوسَت کنند... خورشید از کسی اجازه نمی‌گیرد تا طلوع کند. یا فراموش کردی خورشیدی، یا آینه را ندیدی که برای دمی با دوستان بودن، برای دمی آزادی، منت این و آن می‌کشی.
321
19
از وقتی این متن و نوشتم تا همین الان بارون اومد.. به غرور ابرها برخورد
125
20
بله، نباید محو دموکراسی ظاهری غرب شد، اما بیایید قبول کنیم...اگر در غرب به دنیا می‌آمدیم، غم کمتری داشتیم. ای شرقی غمگین، تو ناچار به زیستن در کشوری زیبا با غمی بسیار بودی...
280