نبضِ لحظه

به وقت حال خوب خواهرانه😍❤️

دیروز استادی که خیلی دوسش دارم و براش احترام قائلم بهم تو اینستا در مورد معایب کاشت مژه پیام داده. از دیروز دارم تو آینه خودمو نگاه میکنم.قیافم شبیه اونایی نیست که کاشت مژه کردن به خدا😅 ولی چون خیلی دوسش دارم... از اونجا بهش قول دادم به همه بگم دیگه کاشت مژه انجام ندن نکنین خانوماااا

برنامه کاراموزی این ترممون هم اومد... هفته اول شروع دو شیفتی با درمانگاه... فقط امیدوارم شیفتای صبح و شب اورژانس رو سالم بمونم😶

نه بر شانه پدر گریستیم نه درد دل با مادر کردیم تا مبادا غصه‌دار شوند، ما خودمان‌، خودمان را بزرگ کردیم از بیرون گل و بلبلیم، از درون ویران...

امروز اینو خوندم و خیلی حقه به نظرم: کاش عروس دریایی بودم، خوشگل، نرم، بدون قلب، بدون مغز و تا حد مناسبی سمی :)

این روزها هم می گذرن و ما یه روزی تمام رویاهای دورمونو زندگی می کنیم🍂🍁

همیشه یه چیزایی هست که هیچوقت نمی تونی به بقیه بگی...هیچوقت حل نمیشن...جای دردودل کردن هم ندارن...ولی همیشه باقی میمونن...یه گوشه تاریک تو قلب میمونن و یه دفعه دوباره ظاهر میشن

دلم که شکست و به پهنای صورت که گریستم و شب‌ها را که تاصبح با رنج و اندوه بیدار ماندم گفتم؛ کاش در مسیرم تا به امروز دلی را نشکسته‌باشم، کاش حتی یک‌بار هم باعث نشده‌باشم کسی سخت بخوابد، کاش باعث نشده‌باشم کسی در خلوتش احساس نا کافی بودن کند، اعتماد بنفسش را ببازد و از هیچ چیز جهانش لذت نبرد. چقدر سخت است زیستن در جهانی که مهربان باشی، خودت له می‌شوی و سرسخت که شوی و مهربان که نباشی، دیگران را له می‌کنی... #نرگس_صرافیان_طوفان

+از قدیم گفتن هیچ سختی موندگار نیست... _هیچ سختی؟ +همشون یه روزی تموم میشن... _حتی این روزامون؟ +حتی این روزامون...فرقی نداره که... _باشه اما...خودمون چی؟چیزی از ما میمونه یا خودمونم باهاشون تموم میشیم؟ +خودمون؟...🥀

فارغ از چیزای بدیهی... یه سری چیزا بو دارن... بوی تهدید،بوی نفرت،بوی حسادت،بوی کمبود... من وقتی نگاهت میکنم... وقتی باهات صحبت میکنم... تمام این بوها رو حس میکنم... حتی زمانیکه سعی میکنی خودت رو پشت نقاب بی تفاوتی استتار کنی...

متن یک نامه خودکشی به جا مانده از دهه 1970: به سمت پل میروم؛ اگر در مسیر حتی یک نفر به من لبخند بزند نخواهم پرید پ.ن: به آدمها لبخند بزنید؛ شاید با يک لبخند فرشته‌ی نجات كسى شدید!

یه جاهایی هم آدم تو تمام روابطی که برای خودش ساخته بود و فکر می کرد هیچوقت رو دستشون نمیاد،شکست می خوره.

یه چیز جالبی که اکثرا تو خونواده ها می بینم اینه که پدر و مادری که یادنگرفتن اشتباهشونو قبول کنن، یاد نگرفتن معذرت خواهی کنن و هنوز این دیدگاه رو ندارن که شان ادم با معذرت خواستن نه تنها پایین نمیاد که خیلی بالاترم میره، کودکانی درست مشابه خودشون رو تحویل جامعه میدن. مطمئنا هر آدمی اشتباه می کنه و هیچکس صد مطلق نیست.پدر و مادرها هم از این قاعده مستثنا نیستن. بچه ای که توی خانوادش یه بار ازش عذرخواهی نشده،هیچوقت ابراز پشیمونی رو یاد نمی گیره... همین بچه در آینده تبدیل میشه به آدمی که اگر بدونه اشتباه هم کرده باز به صورت خودکار از اشتباهش دفاع می کنه... و واقعا برای من جالبه که این موضوع در عین سادگی خیلی از مشکلات روابط انسانی رو پوشش میده‌‌‌... واقعا چندتامون فرهنگ پشیمون شدن و جبران کردنش رو بلدیم؟

از ته قلبم برای تموم آدمایی که زندگی نکرده از این دنیا میرن ناراحت میشم... واقعا اگر قرار نیست از این دنیا بهره ای ببریم چرا باید پا توش بزاریم؟

حال خوب؟؟ آرزوی قشنگ اما محالی که همه دنبالش میدویم و باز به آن نمی رسیم💔

بعضیا رو باید بخشید نه برای کلیشه هایی تکراری که تو ذهنمون ریختن برای اینکه حتی بعد مرگ هم برای تصفیه حساب این دنیا مجبور نباشی دوباره باهاش طرف بشی

بهمن سال ۹۳ ترم دو پزشکی بودم خانم دکتر عسکری استاد روانمون بود سر کلاس گفت: بدترین بیماری افسردگیه بچه ها خندیدم. زدم به شونه بغل دستیم گفتم: خیر سرش دکتره. از ایدز و سرطان چی میدونه این؟؟ ده سال بعد زمستان ۱۴۰۳ سال اخر رریدنتی جوری بودم که بخوام‌ توصیفش کنم فقط میتونم بگم که وقتی تو بیمارستان منتصریه شیفت بودم زنگ میزدم به ی نفر از دوستام که بیاد و تو پاویون پیشم بشینه تا من یه وقت خودکشی نکنم بعدش که یکم استیبل تر شدم دیگه هیچوقت نتونستم منتصریه شیفت بدم چون اون پاویون و اون در و دیوار آوار میشد سرم کسی هیچوقت نمی‌دونه این چاهی که فرد در معرض خودکشی توشه، چقدر عمیقه چون از دل آدم، کسی خبر نداره کاری که ازتون برمیاد فقط اینه که کنارشون باشین کنکاش مسئله و چسبیدن به جزئیات و پیدا کردن دلیل تو اون حالِ نزدیک به خودکشی فقط وضعیت رو بدتر میکنه تو اون وضعیت من رو رفیق، دارودرمانی و ورزش نجات داد مقاومت نکنین تو دارو درمانی و روان درمانی بچسبین به ورزش در بدترین حالات روحیتون هم تنها نباشین یا حداقل به نزدیکترین فردتون، اطلاع بدین اره خلاصه اون روزام گذشت و دورِ زندگی جوری چرخید که منم بگم آره خانم دکتر عسکری حق با تو بود هیچ مرضی بدتر از افسردگی نیست... #وقایع_اتفاقیه

چقدر مفت،چه جوون هایی ها رو داریم از دست میدیم... واقعا حرفی برای گفتن ندارم... از ته قلبم ناراحت شدم...روحت شاد