نعنایِ ژنرال/ rest

جایی که آبی، آخرین رنگِ باقی‌مانده بود.

+ من نمیخواستم دوستت باشم.

چشمانش دیگر به آسمان دوخته نبود، بلکه در سیاهی مطلقِ پیش رویش می‌سوخت. بال‌هایش، نه از جنس نور، که از جنس تاریکیِ کهنه و فراموش‌شده، بر پشتش سنگینی می‌کردند. دیگر نه نوری بود و نه شکوهی؛ تنها شعله‌ای سرد از خشم و نفرتی که از اعماق وجودش زبانه می‌کشید. “فرشته؟” پوزخندی تلخ بر لبانش نشست. “من دیگر جایی در آن آسمانِ دروغین ندارم.” صدای خش‌دار و عمیقی که گویی از دلِ جهنم برمی‌خاست، اتاق را پر کرد: “اما اینجا، در این تاریکی، قلمروِ من است. قلمروِ کسانی که زیباییِ واقعی را در تباهی یافته‌اند.” ناگهان، سایه‌ها شروع به رقصیدن کردند. نه سایه‌های معمولی، که موجوداتی با شاخ‌های پیچ‌خورده و نگاه‌های آتشین. آن‌ها دور تا دورش حلقه زدند، گویی او خودِ مرکزِ جاذبه‌ی تاریکی بود. “تو دیگر فرشته نیستی،” سایه‌ها هم‌صدا گفتند، “تو حالا یکی از ما هستی. شاهزاده‌ی شیاطین.” و او، با لبخندی که ترکیبی از درد و قدرت بود، سرش را بالا گرفت. دیگر نه اثری از آسمان در چشمانش بود، نه خاطره‌ای از نور. تنها وعده‌ی نابودی و تسلط بر تاریکی.