♪ܝِ݅ܝܦ̇ܝ̇ߺߊ
Ir al canal en Telegram
عـمقِ تـاریکِ یـک نویسـنده..... @parabox00bot
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
209
Suscriptores
Sin datos24 horas
Sin datos7 días
-1530 días
Archivo de publicaciones
☥ متن از کتاب سمفونی مردگان ⸙ گفتم: وقتی آدم یک نفر را دوست داشته باشد بیشتر تنهاست، چون نمی‌تواند به هیچکس جز به همان آدم بگوید که چه احساسی دارد و اگر آن آدم کسی باشد که تو را به سکوت تشویق می‌کند، تنهایی تو کامل می‌شود.
ببین من نمیگم دوستم داشته باش فقط میگم چشمات رو باز کن ببین چقدر برات تلاش کردم، ببین قید چه چیزهایی رو برات زدم، ببین چقد از خودم گذشتم، نگو نبودی، من بودم، من همیشه همونجایی که ولم کردی بودم، تو ندیدی، تو نخواستی ببینی.
امروز نشسته بودم و به تو می‌اندیشیدم؛ به تو که حضورِ پررنگت در زندگیِ من، شبیه به هیچ‌چیزِ معمولی نیست. میخواستم برایت بنویسم، اما واژه‌ها در برابرِ تو کم می‌آورند. تویی که تبلورِ تمامِ زیبایی‌هایِ جهان در یک قامتِ انسانی هستی.
وجودِ تو، برای من درست مثلِ نت‌هایِ پیانو است؛ همان‌قدر دقیق، همان‌قدر موزون و همان‌قدر جادویی. گاهی که با تو سخن می‌گویم، انگار تک‌تکِ کلماتت بر تارهای صوتیِ روحم دست می‌کشند و ملودی‌ای می‌سازند که تا ابد در حافظه‌ی جانم باقی می‌ماند. تو، آن قطعه‌ی کلاسیکِ نابی هستی که شنیدنش، خستگیِ تمامِ روزگار را از تنِ آدم می‌شوید و به روحت آرامشی می‌دهد که هیچ‌کجا یافت نمی‌شود.
تو برایِ من، تداعی‌گرِ همان نیلوفرهایِ آبیِ آرام‌بخشی هستی که در دلِ برکه‌ای دورافتاده و زلال، با وقار و آرامش به سمتِ نور قد می‌کشند. چقدر زیباییِ تو شبیه به آن‌هاست؛ رها، نجیب و پُر از رمز و راز. همان‌قدر که نیلوفر در تلاطمِ آب هم آرامشِ خود را حفظ می‌کند، تو نیز در طوفانِ روزگار، لنگرگاهِ امنِ منی.
و اما لطافتت… تو به‌سانِ لیلیوم‌هایِ صورتی هستی؛ که وقتی در کنارشان قدم می‌زنی، عطرشان تا عمقِ جانت نفوذ می‌کند. آنقدر ظریف، آنقدر دلفریب و آنقدر بی‌تکرار که گویی عطرِ بهشت را با خود به زمین آورده‌اند. هر نگاهِ تو، لمسِ گلبرگِ نازکِ همین لیلیوم‌هاست که روحم را نوازش می‌کند.
گاهی که در خیالت غرق می‌شوم، تو را در میانِ یک دشتِ بی‌کرانِ گلِ بابونه می‌بینم؛ ساده، صمیمی، سرشار از صداقت و لبریز از نور. مثلِ بابونه‌هایی که با اولین پرتوِ خورشید می‌خندند، تو نیز دلیلِ تابشِ آفتابِ زندگیِ منی. در کنارِ تو، دنیا به سادگی و زلالیِ همین گل‌هایِ وحشی می‌شود؛ بی‌تکلف و دوست‌داشتنی.
و در نهایت، تو برایِ من همان جنگلِ رویایی هستی؛ سرسبز، پیچیده، اسرارآمیز و پُر از کشف‌هایِ تازه. من حاضرم در هزارتویِ مه گرفته‌یِ این جنگل گم شوم و عمری را به تماشایِ رقصِ نور میانِ شاخ‌وبرگ‌هایت بگذرانم. تو دنیایی هستی که هر لحظه‌اش، تجربه‌ای نو و کشفیِ دوباره‌ست.
، تو تنها یک نفر نیستی؛ تو ترکیبی از تمامِ زیبایی‌هایِ طبیعت و هنرِ موسیقی هستی. دوستت دارم، نه فقط به خاطرِ بودنت، که به خاطرِ این همه زیبایی که با حضورت به جهانِ من بخشیدی.
_غـزل
میخواستم به تو بگویم که
به جز تو از همه ناامید گشته‌ام و میترسم از همه
اما پیش از آن که به تو بگویم، تو نیز ناامیدم کردی.
ـ دوست داشتن تو مانند گرفتن تیغه‌ی شمشیر بود، شمشیری صیقلی و تیز که تصویرم را، همان‌طور که میخواستم به من نشان می‌داد.
