اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

کنارت می‌شینم و دستتو می‌گیرم. + دستات چرا انقدر سرده؟ جوابمو نمی‌دی. با دوتا دستام دستتو می‌گیرم، میارمش نزدیک دهنم و آروم روش ها می‌کنم؛ شاید گرم بشه، شاید این سرما از تنت بره، شاید هنوز بشه کاری کرد...ولی دستتو از دستام می‌کشی بیرون. نگات می‌کنم. یه قطره اشک از گوشه‌ی چشمت میاد پایین. قبل از اینکه بیفته، با انگشتم می‌گیرمش. سرده. لبخندم محو می‌شه. + چرا انقدر بدنت سرده؟ این بار برمی‌گردی سمتم. نگام می‌کنی؛ یه جوری که انگار داری برای آخرین بار نگام می‌کنی و می‌خوای همه‌چیزو یادت بمونه. بعد خیلی آروم می‌گی: _ باید بری. چند ثانیه فقط نگات می‌کنم. + کجا برم؟ جواب نمی‌دی. نگاتو ازم می‌گیری و خیره می‌شی به برفایی که دارن زمینو سفید می‌کنن. برف سنگین‌تر می‌شه و روی شونه‌هام می‌شینه. باز می‌پرسم: + کجا برم؟ این بار آروم‌تر می‌گی: _ چشماتو ببند. می‌خوام بگم نه. می‌خوام بگم نمی‌رم. می‌خوام دستتو بگیرم و محکم نگهت دارم و نذارم این لحظه تموم بشه. ولی فقط چشمامو می‌بندم. چند ثانیه سکوت... بعد حس می‌کنم دستت میاد روی شونه‌م. لبخند می‌زنم. صداتو می‌شنوم: _ مراقب خودت باش... یه مکث می‌کنی. بعد خیلی آروم می‌گی: _ فراموشت نمی‌کنم. چشمامو باز می‌کنم. نیستی. اولش فکر می‌کنم شوخیه. سمتت رو نگاه می‌کنم. هیچی نیست. دوباره نگاه می‌کنم. بازم نیستی. اسمِتو صدا می‌کنم... جوابی نمیاد. فقط صدای برفه که می‌خوره به زمین. دستم هنوز روی شونه‌مه؛ همون‌جایی که دستت بود، گرمه. دستم رو میارم جلو. انگار هنوز گرمای دستت توی دستمه. آروم ها می‌کنم... یک بار. دو بار. چند بار. اما دستام گرم نمی‌شن. سرمو بالا می‌گیرم. برف میاد. همون برفی که چند دقیقه پیش بینمون بود، حالا داره همه‌چیزو ازم می‌گیره. به صندلی کناری نگاه می‌کنم. خالیه. همیشه خالی بوده. آروم دست می‌کشم روی جای خالی کنارت. سرده... خیلی سرده. اون‌قدر سرده که تازه می‌فهمم چرا دستات گرم نمی‌شدن. چرا اشکت سرد بود. چرا گفتی باید برم. چرا حتی یه ردپا هم ازت روی برفا نیست. من از اول تنها روی این صندلی نشسته بودم. و بدترین قسمتِ ماجرا این نیست که رفتی... بدترینش اینه که من هنوز، هر شب، همون‌جا می‌شینم. دستامو به هم می‌مالم، آروم ها می‌کنم، و جای خالیِ کنارت رو نگاه می‌کنم... شاید یه روز برگردی. شاید دوباره دستت رو بگیرم. شاید دوباره بپرسم: + دستات چرا انقدر سرده؟ و تو این بار جوابم رو بدی. .صاد.

کنارت می‌شینم و دستتو می‌گیرم. + دستات چرا انقدر سرده؟ جوابمو نمی‌دی. با دوتا دستام دستتو می‌گیرم، میارمش نزدیک دهنم و آروم روش ها می‌کنم؛ شاید گرم بشه، شاید این سرما از تنت بره، شاید هنوز بشه کاری کرد...ولی دستتو از دستام می‌کشی بیرون. نگات می‌کنم. یه قطره اشک از گوشه‌ی چشمت میاد پایین. قبل از اینکه بیفته، با انگشتم می‌گیرمش. سرده. لبخندم محو می‌شه. + چرا انقدر بدنت سرده؟ این بار برمی‌گردی سمتم. نگام می‌کنی؛ یه جوری که انگار داری برای آخرین بار نگام می‌کنی و می‌خوای همه‌چیزو یادت بمونه. بعد خیلی آروم می‌گی: _ باید بری. چند ثانیه فقط نگات می‌کنم. + کجا برم؟ جواب نمی‌دی. نگاتو ازم می‌گیری و خیره می‌شی به برفایی که دارن زمینو سفید می‌کنن. برف سنگین‌تر می‌شه و روی شونه‌هام می‌شینه. باز می‌پرسم: + کجا برم؟ این بار آروم‌تر می‌گی: _ چشماتو ببند. می‌خوام بگم نه. می‌خوام بگم نمی‌رم. می‌خوام دستتو بگیرم و محکم نگهت دارم و نذارم این لحظه تموم بشه. ولی فقط چشمامو می‌بندم. چند ثانیه سکوت... بعد حس می‌کنم دستت میاد روی شونه‌م. لبخند می‌زنم. صداتو می‌شنوم: _ مراقب خودت باش... یه مکث می‌کنی. بعد خیلی آروم می‌گی: _ فراموشت نمی‌کنم. چشمامو باز می‌کنم. نیستی. اولش فکر می‌کنم شوخیه. سمتت رو نگاه می‌کنم. هیچی نیست. دوباره نگاه می‌کنم. بازم نیستی. اسمِتو صدا می‌کنم... جوابی نمیاد. فقط صدای برفه که می‌خوره به زمین. دستم هنوز روی شونه‌مه؛ همون‌جایی که دستت بود، گرمه. دستم رو میارم جلو. انگار هنوز گرمای دستت توی دستمه. آروم ها می‌کنم... یک بار. دو بار. چند بار. اما دستام گرم نمی‌شن. سرمو بالا می‌گیرم. برف میاد. همون برفی که چند دقیقه پیش بینمون بود، حالا داره همه‌چیزو ازم می‌گیره. به صندلی کناری نگاه می‌کنم. خالیه. همیشه خالی بوده. آروم دست می‌کشم روی جای خالی کنارت. سرده... خیلی سرده. اون‌قدر سرده که تازه می‌فهمم چرا دستات گرم نمی‌شدن. چرا اشکت سرد بود. چرا گفتی باید برم. چرا حتی یه ردپا هم ازت روی برفا نیست. من از اول تنها روی این صندلی نشسته بودم. و بدترین قسمتِ ماجرا این نیست که رفتی... بدترینش اینه که من هنوز، هر شب، همون‌جا می‌شینم. دستامو به هم می‌مالم، آروم ها می‌کنم، و جای خالیِ کنارت رو نگاه می‌کنم... شاید یه روز برگردی. شاید دوباره دستت رو بگیرم. شاید دوباره بپرسم: + دستات چرا انقدر سرده؟ و تو این بار جوابم رو بدی. .صاد.

درباره‌ی‌معنی‌زندگی| ویل دورانت.