اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

همون‌طور که قبلا گفتم، زندگی هیچ‌وقت منتظر تو نمی‌مونه عزیزکم.

و در ادامه زندگی اونقدر صبر نمیکنه که تو بخوای جبرانش کنی، جانِ‌من.

بالاخره مهاجرت کردم. (از لیوانِ چای به لیوانِ چایِ دیگر.)

بالاخره مهاجرت کردم. (از لیوان چای به چایِ دیگر.)

بالاخره مهاجرت کردم. (از غمی به غمِ دیگر.)

من؟ شاید یه کلمه‌ی جامونده از یه نویسنده‌‌. شاید هم جنازه‌ی افکار تو‌.

پاییز، تابستونیه که قصد تموم شدن نداره.

نور به قلب شما.

https://t.me/TheCrrazyWritter/12268 نه به زیبایی شما و نگاهتون... مچکرم

قلم زیبایی دارید.

او؟ چون جنگلی متروک، مسکوت بود. در این سکوت شیرین، نگاهش با ستاره های خموش تسکین دهنده بود. گویی هم‌زمان با حضور او در سکوتِ جنگل، باران نیز باریده بود. بوی خیز برداشته خاک، بر اثر لمس باران بر مشامم بود. او برایم طبیعت بکر بود و صدایش باد های لرزان در لا به لای برگ های گریزان ِبهار بود. چشمانش ستاره شب بود. بارها گفته ام که او چون ستاره بود. گاهی زخمی، گاهی کامل بر دیده بود. حتی نبودش هم برای منِ آسمان پرست، بوسیدنی بود.

گاهی‌وقت‌ها، سنگین‌ترین وزنه‌ای که می‌تونیم بلد کنیم، خودمونیم.

قشنگهه‌.

:))))

ای‌وای. :)) یه‌حسی هست.

بزرگترین مانع من، خودمم. با تمام وجود، وجودش رو میخوام اما باور کردن حضورش برام غیر ممکنه. میخوامش اما ذهنم با گزاره "اون نمیخوادت" داره باعث می‌شه خودم رو توی زندگیش کم رنگ کنم. مشکل خودمم که بیش از حد به هرچیزی اهمیت میدم و توجه میکنم.

من لاله صورتی و آفتابگردون 🙂‍↔️

روزگاریست در این پژمرده هوا هر نشاطی مرده است:))) هشت کتاب، سهراب سپهری

یه ماهه کات کردیم امشب ۱۲ و نیم تولدشو تبریک گفتم گفت مرسی زیاد منتظرم نزاشتی.. ممنونم ازت.. بعد پرسیدم منتظر تبریک بودی؟! فکر کنم خوابید اخه سابقه نداشت اصلا بیدار بمونه و اینکه اصلا اعتقادی به پیام تبریک ۱۲ شب نداشت.. ولی منتظر من مونده بود الان من موندم و کلی فکر و خیال..

گوش می‌دم بهتون. عاشق اوریانتال، نرگس و رز ام. شدیدا خوشم می‌آد.