اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

یه‌سری وقت‌ها باید دلتنگی رو خفه کنی، اسمش رو از صفحه پاک کنی و به خودت یادآوری کنی که هر چیزی که دلت براش تنگ می‌شه، لزوماً جایی برای برگشتن نداره. بعضی آدما رو بعد از سال‌ها پیدا می‌کنی و می‌بینی هنوز یادت دارن؛ هنوز اسمت یه گوشه‌ای از ذهنشون مونده، هنوز می‌تونن باهات حرف بزنن، انگار نه انگار هشت سال از اون روزها گذشته. ولی فقط تویی که با یه عالمه ذوق برگشتی. فقط تویی که تمام این سال‌ها، یه گوشه‌ی دلت رو برای اون خاطره دست‌نخورده نگه داشتی. و شاید دردناک‌ترین قسمت ماجرا همین باشه؛ اینکه بفهمی چیزی که برای تو هنوز یه تکه از قلبته، برای اون فقط یه خاطره‌ست. می‌گه «خوشحال شدم باهات حرف زدم» و تو به جای اینکه خوشحال بشی، یه جایی توی خودت فرو می‌ریزی؛ چون منتظر یه جمله‌ی دیگه بودی. منتظر همون شوقی که خودت داشتی. منتظر اینکه بفهمی این هشت سال برای اون هم به اندازه‌ی تو سنگین گذشته. ولی نگذشته بود. بعضی ارتباط‌ها وقتی از تاریخ انقضاشون می‌گذرن، دیگه با هیچ تلاشی به روز اول برنمی‌گردن. نه اینکه چیزی که بینتون بوده بی‌ارزش شده باشه؛ اتفاقاً شاید دقیقاً چون یه زمانی زیادی واقعی بوده، نمی‌شه دوباره همون رو ساخت. آدم‌ها عوض می‌شن. فاصله‌ها زیاد می‌شن. خاطره‌ها کمرنگ می‌شن. و یه روز می‌رسه که می‌فهمی دلت برای کسی تنگ نشده؛ دلت برای نسخه‌ای از خودت تنگ شده که کنار اون آدم وجود داشت. کاش دلتنگی همیشه آدم رو به جایی که دلش می‌خواد می‌رسوند. کاش هر برگشتنی، ادامه‌ای داشت. کاش وقتی بعد از هشت سال به کسی برمی‌گردی، اون هم هنوز یه جایی منتظر برگشتنت مونده باشه. ولی بعضی وقت‌ها فقط برمی‌گردی تا مطمئن بشی واقعاً تموم شده. و بعد باید با همون دلتنگی‌ای که تو رو تا اونجا کشونده بود، برگردی سمت خودت. تنها. با یه خاطره‌ی قدیمی، یه عالمه ذوقِ بی‌جواب، و این حقیقتِ لعنتی که بعضی آدم‌ها هنوز یادت دارن، اما دیگه جای تو توی زندگی‌شون نیست. .صاد.