اینجادیوانهایمینویسد!
Ir al canal en Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده. @Thecrrazyhearbot
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
6 250
Suscriptores
-324 horas
-1167 días
+2 06630 días
Archivo de publicaciones
بیگناهِ بیدار، بیدار است. اینجا همهچیز معکوسوار عمل میکند؛ نه آنطور که باید باشد، بلکه آنطور که حقیقت، وقتی بیش از حد دوام بیاورد، در نهایت مجبور میشود باشد. در این شهر، ساعتها زمان را نشان نمیدهند؛ زمان است که ساعتها را میبلعد. مردهها هر صبح از خواب بیدار میشوند و زندهها، شبها یکییکی به خاطر میآورند
که سالهاست مردهاند. آدمها در آینه پیر نمیشوند؛ آینهها پیر میشوند و آدمها را جوانتر نشان میدهند، تا کسی متوجه نشود چه چیزی واقعاً در حال پوسیدن است. اینجا اگر کسی گریه کند، دیگران برایش دست میزنند؛ چون همه میدانند اشک، آخرین مرحلهی خوشبختیست و لبخند، اولین نشانهی فروپاشی. اینجا حقیقت را دفن میکنند و دروغ را هر صبح آبیاری، تا روزی که درختی از آن سبز شود و سایهاش روی تمام شهر بیفتد. هیچکس نمیپرسد «چه اتفاقی افتاده؟» چون در این دنیا، اتفاقها قبل از آنکه رخ بدهند، خاطره میشوند. و من، هر شب در اتاقی که وجود ندارد از پنجرهای که رو به داخل باز میشود، به خیابانی نگاه میکنم که هرگز بیرون از من ساخته نشده. دیشب کسی در زد. سه بار. در را باز کردم؛ هیچکس آنجا نبود. فقط صدای خودم را شنیدم که از انتهایِ راهرو میآمد: «دیر رسیدی.» پرسیدم: «برای چی؟» صدایم جواب داد: «برای بیدار شدن.» بعد چراغها خاموش شدند. و درست همان لحظه فهمیدم تمام این مدت، من کسی نبودم که در تاریکی زندگی میکرد؛ من خودِ تاریکیای بودم که خیال میکرد هنوز زنده است.
.صاد.
10 ago, 05:16
10 ago, ~05:17
ته وراجی ذهنم رو اونجایی فهمیدم که خواب دیدم یه متن نوشتم، بیدار شدم کلمه ها تو ذهنم بودن. /=
10 ago, 05:01
10 ago, ~05:17
Girl to Girl:خودتو با جملهی «میخواست انجامش بده، ولی نتونست» گول نزن. وقتی آدم واقعاً کسی رو بخواد، «نشد» براش پایان ماجرا نیست؛ دنبال یه راه دیگه میگرده. سربازا وسط جنگ برای عشقشون نامه نوشتن، آدمایی بودن که صدها کیلومتر راه رفتن فقط برای چند دقیقه دیدنِ کسی، یه پسری با دوچرخه راه افتاد تا خودش رو به عشقش برسونه؛ نه چون راه آسون بود، چون آدمی که اون طرفِ راه منتظرش بود، ارزشِ رفتن داشت. پس «نتونستن» رو با «نخواستن» اشتباه نگیر. کسی که بخوادت، برای دیدنت راه پیدا میکنه، برای شنیدن صدات وقت میذاره و برای نگه داشتنت، از خیلی چیزا میگذره. حتی اگه واقعاً نتونه کاری برات انجام بده، حداقل کاری میکنه که بفهمی تلاشش رو کرده؛ نه اینکه فقط یه «نشد» تحویلت بده و بره. آدمها همیشه به خاطر بسته بودنِ راه نمیمونن؛ گاهی فقط مقصد دیگه اونقدر براشون مهم نیست که بخوان برای رسیدن بهش بجنگن. و شاید تلخترین حقیقت همین باشه: همهی آدمها میتونن، فقط برای همه نمیخوان. بعضیا برای رسیدن به یه نفر، از فاصله، ترس، غرور و حتی سختیهای دنیا عبور میکنن؛ بعضیا اما برای همون آدم، حاضر نیستن حتی یه قدم بردارن. پس خودتو با «کاش میشد»، «شرایطم اجازه نداد» و «خیلی دوست داشتم، ولی نشد» آروم نکن. گاهی حقیقت خیلی سادهتر و دردناکتر از این حرفاست: آدمی که واقعاً تورو میخواست، بالاخره یه راهی برای رسیدن بهت پیدا میکرد.
.صاد.
10 ago, 01:16
Girl to Girl:خودتو با جملهی «میخواست انجامش بده، ولی نتونست» گول نزن. وقتی آدم واقعاً کسی رو بخواد، «نشد» براش پایان ماجرا نیست؛ دنبال یه راه دیگه میگرده. سربازا وسط جنگ برای عشقشون نامه نوشتن، آدمایی بودن که صدها کیلومتر راه رفتن فقط برای چند دقیقه دیدنِ کسی، یه پسری با دوچرخه راه افتاد تا خودش رو به عشقش برسونه؛ نه چون راه آسون بود، چون آدمی که اون طرفِ راه منتظرش بود، ارزشِ رفتن داشت. پس «نتونستن» رو با «نخواستن» اشتباه نگیر. کسی که بخوادت، برای دیدنت راه پیدا میکنه، برای شنیدن صدات وقت میذاره و برای نگه داشتنت، از خیلی چیزا میگذره. حتی اگه واقعاً نتونه کاری برات انجام بده، حداقل کاری میکنه که بفهمی تلاشش رو کرده؛ نه اینکه فقط یه «نشد» تحویلت بده و بره. آدمها همیشه به خاطر بسته بودنِ راه نمیمونن؛ گاهی فقط مقصد دیگه اونقدر براشون مهم نیست که بخوان برای رسیدن بهش بجنگن. و شاید تلخترین حقیقت همین باشه: همهی آدمها میتونن، فقط برای همه نمیخوان. بعضیا برای رسیدن به یه نفر، از فاصله، ترس، غرور و حتی سختیهای دنیا عبور میکنن؛ بعضیا اما برای همون آدم، حاضر نیستن حتی یه قدم بردارن. پس خودتو با «کاش میشد»، «شرایطم اجازه نداد» و «خیلی دوست داشتم، ولی نشد» آروم نکن. گاهی حقیقت خیلی سادهتر و دردناکتر از این حرفاست: آدمی که واقعاً تورو میخواست، بالاخره یه راهی برای رسیدن بهت پیدا میکرد.
.صاد.
10 ago, 01:15
10 ago, ~01:16
نمیدونم به موهات دقت کنم یا متنت :))
کاش استارز داشتم😭😭
09 ago, 16:55
09 ago, ~17:04
بیشترِ اوقات، ما برای چیزهایی رنج میکشیم که هرگز اتفاق نیفتادهاند؛ برای مرگِ رابطهای که هنوز زنده است، برای رفتنی که هنوز رخ نداده، برای خیانتی که شاید فقط در ذهنمان اتفاق افتاده، و برای آیندهای که شاید اصلاً قرار نبوده به آن برسیم. ما گاهی آنقدر یک سناریوی خیالی را در ذهنمان تکرار میکنیم که مغزمان دیگر تفاوتی میان «اتفاق افتاده» و «فقط تصور شده» قائل نمیشود. یک بار تصورش میکنیم، بار دوم باورش میکنیم، و بار هزارم برایش عزاداری میکنیم. و این، یکی از تاریکترین ویژگیهای ذهن انسان است؛ اینکه میتواند چیزی را که وجود خارجی ندارد، آنقدر واقعی بسازد که نبودنش هم درد داشته باشد. گاهی حتی قبل از آنکه کسی ترکت کند، هزار بار رفتنش را تجربه میکنی. قبل از آنکه خیانتی رخ دهد، صد بار خیانت را در ذهنت میبینی. قبل از آنکه چیزی تمام شود، برای پایانش سوگواری میکنی. و وقتی واقعیت بالاخره میرسد، شاید دیگر چیزی برای شکستن باقی نمانده باشد؛ چون تو مدتهاست در ذهن خودت، تمام این مرگها را زندگی کردهای. شاید انسان همیشه از آنچه اتفاق افتاده نمیشکند؛ گاهی از تمام چیزهایی میشکند که میتوانست اتفاق بیفتد و هرگز نیفتاد. و چه طنز سیاهیست که گاهی بزرگترین تراژدی زندگیمان، در جهانی رخ میدهد که فقط یک نفر در آن زندگی میکند: خودِ ما.
.صاد.
09 ago, 16:48
بیشترِ اوقات، ما برای چیزهایی رنج میکشیم که هرگز اتفاق نیفتادهاند؛ برای مرگِ رابطهای که هنوز زنده است، برای رفتنی که هنوز رخ نداده، برای خیانتی که شاید فقط در ذهنمان اتفاق افتاده، و برای آیندهای که شاید اصلاً قرار نبوده به آن برسیم. ما گاهی آنقدر یک سناریوی خیالی را در ذهنمان تکرار میکنیم که مغزمان دیگر تفاوتی میان «اتفاق افتاده» و «فقط تصور شده» قائل نمیشود. یک بار تصورش میکنیم، بار دوم باورش میکنیم، و بار هزارم برایش عزاداری میکنیم. و این، یکی از تاریکترین ویژگیهای ذهن انسان است؛ اینکه میتواند چیزی را که وجود خارجی ندارد، آنقدر واقعی بسازد که نبودنش هم درد داشته باشد. گاهی حتی قبل از آنکه کسی ترکت کند، هزار بار رفتنش را تجربه میکنی. قبل از آنکه خیانتی رخ دهد، صد بار خیانت را در ذهنت میبینی. قبل از آنکه چیزی تمام شود، برای پایانش سوگواری میکنی. و وقتی واقعیت بالاخره میرسد، شاید دیگر چیزی برای شکستن باقی نمانده باشد؛ چون تو مدتهاست در ذهن خودت، تمام این مرگها را زندگی کردهای. شاید انسان همیشه از آنچه اتفاق افتاده نمیشکند؛ گاهی از تمام چیزهایی میشکند که میتوانست اتفاق بیفتد و هرگز نیفتاد. و چه طنز سیاهیست که گاهی بزرگترین تراژدی زندگیمان، در جهانی رخ میدهد که فقط یک نفر در آن زندگی میکند: خودِ ما.
.صاد.
09 ago, 16:47
09 ago, ~16:49
بیشترِ اوقات، ما برای چیزهایی رنج میکشیم که هرگز اتفاق نیفتادهاند؛ برای مرگِ رابطهای که هنوز زنده است، برای رفتنی که هنوز رخ نداده، برای خیانتی که شاید فقط در ذهنمان اتفاق افتاده، و برای آیندهای که شاید اصلاً قرار نبوده به آن برسیم. ما گاهی آنقدر یک سناریوی خیالی را در ذهنمان تکرار میکنیم که مغزمان دیگر تفاوتی میان «اتفاق افتاده» و «فقط تصور شده» قائل نمیشود.
یک بار تصورش میکنیم، بار دوم باورش میکنیم، و بار هزارم برایش عزاداری میکنیم. و این، یکی از تاریکترین ویژگیهای ذهن انسان است؛ اینکه میتواند چیزی را که وجود خارجی ندارد، آنقدر واقعی بسازد که نبودنش هم درد داشته باشد. گاهی حتی قبل از آنکه کسی ترکت کند، هزار بار رفتنش را تجربه میکنی. قبل از آنکه خیانتی رخ دهد، صد بار خیانت را در ذهنت میبینی.
قبل از آنکه چیزی تمام شود، برای پایانش سوگواری میکنی. و وقتی واقعیت بالاخره میرسد، شاید دیگر چیزی برای شکستن باقی نمانده باشد؛ چون تو مدتهاست در ذهن خودت، تمام این مرگها را زندگی کردهای. شاید انسان همیشه از آنچه اتفاق افتاده نمیشکند؛ گاهی از تمام چیزهایی میشکند که میتوانست اتفاق بیفتد و هرگز نیفتاد. و چه طنز سیاهیست که گاهی بزرگترین تراژدی زندگیمان، در جهانی رخ میدهد که فقط یک نفر در آن زندگی میکند: خودِ ما.
.صاد.
09 ago, 16:47
09 ago, ~16:48
انقدر نگید تا وقتی با کفشای کسی راه نرفتید فلان نکنید، بیسار نکنید. انسانِ درست، چه با کفشاش راه بری، چه نری، اصیله. اونی ام که مشکل داره، قرار نیست راهشو تجربه کنی تا بدبخت شی و به بدبخت بودنش پی ببری. انسان از حس کنجکاویت بکاه.
09 ago, 15:53
09 ago, ~16:35
Repost from N/a
به: صاد
از: هیوا
صاد، بعضی آدمها را نمیشود فقط با یک صفت معرفی کرد. مثلاً اگر بخواهم تو را معرفی کنم، بگویم کاریزماتیکی؟ نویسندهای؟ رفیقی؟ یا همان آدمی که حضورش حتی وقتی ساکت است، باز هم یک جور خاصی به چشم میآید؟ فکر میکنم هیچکدام به تنهایی کافی نیست. کاریزما داری، از آن مدلش که لازم نیست برای دیده شدن صدایت را بلند کنی. قلم داری، از آن مدلش که وقتی چیزی مینویسی، آدم دلش میخواهد چند خط بیشتر بماند؛ نه فقط برای اینکه بداند آخرش چه میشود، برای اینکه ببیند این بار کدام تکه از دل تو قرار است روی کاغذ جا بماند. و عجیبتر از همه، اینکه تقریباً همه قلمت را دوست دارند. اما من، قبل از اینکه طرفدار نوشتههایت باشم، رفیقتم. و شاید این مهمترین چیزی باشد که میخواهم در این نامه بگویم. تو برای من فقط «صادِ آن چنل» نیستی؛ یکی از آدمهایی هستی که بخشی از روزها، خندهها، حرفها و خاطراتم با اسمش گره خورده. دوست صمیمی منی، و این چیزی نیست که بشود با چند جملهی قشنگ از کنارش رد شد. چون بعضی رفاقتها کمکم ساخته میشوند؛ از هزاران گفتوگوی بیاهمیت، از خندههای بیدلیل، از غر زدنها، از سکوتها، از «ببین اینو»های نصفهشب و از لحظههایی که شاید همان موقع نفهمیم چقدر مهماند. اما بعدها که برمیگردیم، میبینیم یک نفر در خیلی از خاطراتمان حضور داشته. برای من، آن آدم تویی. و شاید اگر بخواهم فقط یک جمله دربارهات بگویم، این باشد: صاد از آن آدمهاییست که هم میشود قلمش را دوست داشت، هم شخصیتش را، اما از همه مهمتر، میشود رفاقتش را غنیمت دانست. پس اگر روزی همه از نوشتههایت تعریف کردند، اگر قلمت بیشتر دیده شد، اگر اسم صاد برای خیلیها شد یادآور یک نوشتهی خوب، فقط یادت باشد یک نفر از مدتها قبلتر تو را نه به خاطر قلمت، که به خاطر خودت دوست داشته. رفیقِ صمیمی من، همین برای من از تمام تعریفهای دنیا باارزشتر است.با تمام رفاقتی که در چند خط جا نمیشود، هیوا
09 ago, 15:47
09 ago, ~16:35
