اینجادیوانهایمینویسد!
Ir al canal en Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده.
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
6 248
Suscriptores
+924 horas
-1527 días
+2 03030 días
Archivo de publicaciones
https://t.me/TheCrrazyWritter/2698
سیسی جون بهت یاد ندادن به عقاید احترام بزاری.
اتفاقا من با حرف صاد خیلی موافقم.
داداش کوچه کنار خونمون آخوند میشینه یعنی ببینی با چه سر و وضعی هستن، بعد به ما میگن حجاب کن حجاب کن.
پن: امیدوارم منظورم رسونده باشم.
فکر میکنی چون بی حجابی یا با حجابی آدم خفنی هستی و اجازه داری تو زندگی بقیه دخالت کنی؟
تبریک میگم، تو یه عقدهای هستی.
Repost from دلباخته ی کتاب و قهوه🧣
درد منم همینه،الان اومدیم شهرستان،باید شال سرم کنم،درحالی که نمیخوام
میای منو امر به معروف میکنی فقط چون حجاب داری؟ ولم کن تروقرآن.
کی گفته هر کس حجاب داره آدم خوبیه، هر کی بی حجابه آدم بدیه؟ هر دو طرف استثنا داره.
از این توهم بیاید بیرون.
ذکر هر روز :
به من چه، به تو چه، به او چه، به ما چه، به شما چه، به آنها چه.
اگر به کسی توهین کردین یا تو زندگیش دخالت کردین یا حتی با حرفتون ناراحتش کردین، منتظر باشین سر خودتونم میاد.
دنیا همیشه رو یه پاشنه نمیچرخه.
این مشکل برا هر دو طرف هست.
اگه من بی حجابم، حق ندارم به چادری توهین کنم، چون عددی نیستم. اوکی؟
و بالعکس، عزیز چادری هم اجازهی دخالت تو حجاب من رو نداره.
با حجابی؟ واسه خودت.
بیحجابی؟ واسه خودت.
انتخابت هرچی که هست، تا وقتی به زندگی و حقِ آدم دیگهای آسیب نمیزنه، مال خودته؛ نه چیزی که من حق داشته باشم برات تعیین کنم. تو اجازه نداری کسی رو با زور، تهدید یا تحقیر مجبور کنی کاری رو انجام بده که فقط از نظر خودت درسته. اعتقاد، وقتی با اجبار همراه بشه، دیگه اسمش انتخاب نیست؛ تحمیله. آدمها صاحبِ زندگی و انتخابهای خودشونن؛ نه پروژهای برای اصلاح شدن طبق سلیقهی دیگران.
از دنیایی که معیارش برای سنجیدنِ آدمها یه چیز فرعیه متنفرم؛ از دنیایی که یه نفر هنوز حتی فرصت نکرده حرف بزنه، اما فقط بهخاطر ظاهرش، از قبل طرد و محکوم شده. چه تلخه که بعضیا قبل از شنیدنِ یک جمله ازت، دربارهی تمام شخصیتت تصمیم میگیرن؛ فقط چون ظاهرت با تصویری که توی ذهنشون ساختن جور نیست. انگار ظاهر، شناسنامهی آدمه؛ انگار چند تار مو، مدل لباس، رنگ پوست یا شکلِ صورت، میتونه جای اخلاق، شعور، قلب و انسانیت یه نفر تصمیم بگیره. من از این حجم از قضاوتِ سطحی متنفرم؛ از اینکه آدمها رو قبل از شناختن، دستهبندی میکنیم و بعد اسم این عجله برای محکوم کردن رو میذاریم معیار.
بعضی اتفاقا، هرچقدر هم تلخ و ناعادلانه باشن، باید اتفاق بیفتن؛ بعضی آدما باید برن، بعضی حقیقتا باید رو بشن و بعضی چیزا باید از دست برن، تا بفهمی چی واقعاً ارزش موندن داشته. من دیگه برای چیزایی که از دست دادم حسرت نمیخورم؛ چون بعدِ هر فقدان، یه چیزی توی من پیدا شد که قبلش وجود نداشت. آدمای واقعیتری اومدن، خودمو بیشتر شناختم و فهمیدم هر رفتنی قرار نیست نابودت کنه؛ بعضی رفتنا فقط دارن جا رو برای بهتر شدن زندگیت خالی میکنن. پس اگه چیزی رو از دست دادی، شاید لازم نیست همیشه بپرسی چرا من؟، گاهی باید به خودت بگی: شاید قرار بود اینو از دست بدم، تا چیزایی رو به دست بیارم که ارزششون از هزار بار موندن بیشتره.
.صاد.
