اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

چه رشته ای انتخاب کردی بخونی؟

درود خدمت شما، امروز قراره جواب هر دو چالش رو بذارم. عذر می‌خوام بابت تاخیر، این روزها مسئله‌ی انتخاب رشته‌ی دانشگاه، بدجوری روزهام رو درگیر کرده. براتون امروز می‌ذارم همه‌رو.💙

کلا 12 نفر ظرفیت داره.

پیام چالش رو پاک نکنید، یکم باگ خوردم. دارم جوین می‌دم.❤️

حس می‌کنم یه چیزی تو گلوم گیر کرده که با هیچ‌چیز رد نمی‌شه. نه بالا می‌آد، نه پایین می‌ره. گیر می‌کنه و تموم وجودت رو به درد می‌کشونه.

مغز هم چیز عجیبیه‌ها. در طولِ روز هر وقت دلش می‌خواد می‌آد سمتت، فکرت رو درگیر می‌کنه، شب هم می‌آد دیگه نمی‌ره. می‌مونه، همه‌چیز رو از اول بهت یادآوری می‌کنه، زخم‌هات رو باز می‌کنه، پرونده‌ی آدم‌هایی که رفتن رو دوباره باز می‌کنه، بعد وقتی مطمعن شد دیگه نمی‌تونی بخوابی، لبخند ملیحی می‌زنه و سکوت می‌کنه.

آره. درسته نمی‌شه پایان یه کتاب رو عوض کرد، اما می‌شه چندین و چندبار همون کتاب رو خوند تا احساساتِ بیشتری رو درونش جا گذاشت.

سین چه باگه.

بچه‌ها کسی دانشجوی پزشکی هست ترم بالا؟

آره. من واقعا دلم برات تنگ شده اما تو هیچ‌وقت قرار نیست متوجه این موضوع بشی.

یه‌وقتایی می‌شینم به این فکر می‌کنم شاید واقعی زندگی یه آهنگی داره که همه بلدن باهاش برقصن اما من نه. من می‌شینم یه گوشه، به مهمونا نگاه می‌کنم و تو سرم به این فکر می‌کنم اگه جای هر کدومشون بودم، چطوری می‌رقصیدم؟ به جوابی هم نمی‌رسم. راستش هیچ‌وقت خودم رو جای کسی تصور نکردم و همین باعث شده نتونم برای بقیه اون چیزی باشم که دلم می‌خواسته. نقاب زیاد زدم، نقش زیاد بازی کردم، اما از یه‌جایی به بعد، بیخیال همه‌چیز شدم و فقط سعی کردم مهمونی رو بگذرونم.

چشم‌هایم را نگاه می‌کنی؟ نه؛ فکر می‌کنم مدت‌هاست فقط مرا می‌بینی. و میانِ «نگاه کردن» و «دیدن»، فاصله‌ای‌ست به اندازه‌ی تمامِ چیزهایی که هیچ‌وقت از من نفهمیدی. فکر نمی‌کنی وقتش رسیده کمی هم مرا زندگی کنی؟ اندوهم را، نه فقط وقتی که از صورتم می‌خوانی؛ آن قسمتِ پنهانش را، جایی که حتی خودم هم دیگر بلد نیستم پیدایش کنم. شادی‌ام را، نه فقط خنده‌هایم را؛ آن چند لحظه‌ی کوتاهی را که دنیا برایم سبک می‌شود. سکوتم را، که هیچ‌وقت فقط سکوت نبود؛ حرف‌هایی بود که آن‌قدر گفته نشدند تا بالاخره درونم پوسیدند. مرا فقط وقتی که شکسته‌ام زندگی نکن؛ من تمامِ این ترک‌ها نیستم. گاهی خوبم، گاهی می‌خندم، گاهی از تهِ دل چیزی را دوست دارم، و گاهی فقط دلم می‌خواهد یک نفر بفهمد پشت تمامِ این «خوبم» چه چیزهایی دفن شده. من از تو نخواستم نجاتم بدهی. نجات دادن، آخرین چیزی بود که می‌خواستم. فقط می‌خواستم یک‌بار از خودت بیرون بیایی و جهان را از چشم‌های من ببینی؛ شاید آن‌وقت می‌فهمیدی آدم‌ها همیشه با رفتن نمی‌روند. گاهی آن‌قدر دیده نمی‌شوند که آرام‌آرام از خودشان هم محو می‌شوند. کاش کمی مرا زندگی می‌کردی. چون من یک‌باره ناپدید نشدم؛ تو هر روز، کمی از من را ندیدی تا سرانجام چیزی برای دیدن نماند. و حالا اگر یک روز دلت برای من تنگ شد، به خودت نگاه کن؛ من همان آدمی‌ام که می‌توانستی نگهش داری، اما ترجیح دادی فقط تماشایش کنی. بعضی فقدان‌ها اتفاق نمی‌افتند؛ ساخته می‌شوند. و تو، مرا ساختی برای نبودن.

برم بشینم یکم به کارام برسم، بلکه تونستم بخوابم. متشکرم مقداری از وقت‌تون رو به صحبت با من اختصاص دادیدن. شب‌بخیر.

اشکالی‌نداره. چیزی نگفت که.

https://t.me/TheCrrazyWritter/8082 من جواب اینو میدم نشونه از احترامش ب علامت هایه نگارشیه کیری الان گیر دادی ب نقطه گذاشتنش وقتی حالش خوب نیست ؟

دقیقا. مدام با خودم سر این موضوع می‌جنگم. و خب بقیه فکر می‌کنن خودم رو می‌گیرم یا سردم، در صورتی‌که‌ من همیشه همین‌جوری تایپ می‌کنم.

نقطه نشونه باکلاسی نیست نشونه ذهن دقیقه که دوست نداره هیچی تهش باز بمونه از بلاتکلیفی اینکه جمله تموم شده یا ادامه داره بدش میاد

تیک من می‌زنه به ریه‌هام و خب تموم وجودم فلج می‌شه. متشکرم از شما، همچین امیدوارم بتونید باهاش کنار بیاید.