es
Feedback

¡No caigas en manos de tramposos! Telemetrio encuentra y marca estos canales 👉 Si quieres ver la etiqueta, suscríbete

اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

Ir al canal en Telegram

من؟ شاید هیچ‌کاره، شاید هم نیم‌چه نویسنده. @Thecrrazyhearbot

Mostrar más
El país no está especificadoLa categoría no está especificada
6 254
Suscriptores
+924 horas
-1527 días
+2 03030 días
Archivo de publicaciones
Repost from N/a
باز این کولاک کرد...

:)) یه چیزی فراتر از وراجیه بخدا.

Repost from دآ
تا باشه از این وراجی ها( و .صاد. که به متن هایی زندگیشون میکنیم میگه وراجی🫠)

Repost from دآ
...:))

دوباره صاد اومده با وراجی های شبانه‌ش، امیدوارم خوشتون بیاد. ممنونم که ریکت می‌دید.🩶

شاید وحشتناک‌ترین حقیقتِ زندگی این نیست که روزی می‌میریم؛ این است که ممکن است پیش از مرگ، آن‌قدر از خودمان فاصله بگیریم که وقتی پایان از راه می‌رسد، دیگر کسی برای نجات دادن باقی نمانده باشد. ما به دنیا می‌آییم بی‌آنکه خواسته باشیم، زندگی می‌کنیم بی‌آنکه دقیقاً بدانیم برای چه، و تمام عمر دنبال معنایی می‌گردیم که شاید از ابتدا وجود نداشته. اسمش را می‌گذاریم عشق، خانواده، آینده، موفقیت، آرزو. چیزهایی می‌سازیم تا نپذیریم که در نهایت، همه‌چیز به یک مشت خاطره تبدیل خواهد شد. و چه مضحک است انسان؛ موجودی که از فانی بودن خودش خبر دارد اما هر صبح طوری بیدار می‌شود انگار قرار است برای همیشه بماند. ما آدم‌ها را دوست داریم با این توهم که «داشتن» ممکن است. در حالی که هیچ‌کس مال ما نیست. نه آن دستی که می‌گیریم، نه صدایی که شب‌ها آراممان می‌کند، نه چشمانی که به آن‌ها پناه می‌بریم، حتی خودمان هم برای خودمان چیز ثابتی نیستیم. هر روز کمی از کسی که دیروز بودیم می‌میرد و ما اسم این مرگ‌های کوچک را می‌گذاریم «بزرگ شدن». تا یک روز می‌فهمیم چقدر از خودمان را در راهِ تبدیل شدن به آدمی که دیگران می‌خواستند، دفن کرده‌ایم. بعد می‌رسد شبی که هیچ اتفاق خاصی نیفتاده؛ نه کسی رفته، نه کسی مرده، نه دنیا فرو ریخته. فقط ناگهان وسط سکوت اتاق می‌فهمی دیگر چیزی درونت برای فردا ذوق نمی‌کند. و این، شاید شکل واقعیِ فروپاشی باشد. نه اشک، نه فریاد، نه شکستن. فقط خاموش شدنِ تدریجیِ چیزی که زمانی با کوچک‌ترین امیدی روشن می‌شد. از آن لحظه به بعد آدم دیگر از تنهایی نمی‌ترسد؛ از این می‌ترسد که در میان هزار نفر باشد و هیچ‌کس نتواند به آن جایی از وجودش برسد که سال‌هاست خودش هم راهش را گم کرده. و بدتر از آن، یک روز کسی پیدا می‌شود که فکر می‌کنی می‌تواند نجاتت دهد. به او دل می‌بندی، به صدایش، به بودنش، به وعده‌هایی که شاید حتی خودش هم باورشان کرده. بعد می‌رود. و تو تازه می‌فهمی چقدر احمقانه تمام امیدت را به موجودی فانی سپرده بودی. از آن‌جا به بعد، دیگر هیچ رفتنی فقط «رفتن» نیست. هر خداحافظی یادآوریِ تمام خداحافظی‌های آینده‌ست. هر آغوش پیش‌درآمدِ فقدان. هر دوست داشتن نوعی پذیرفتنِ شکست از پیش نوشته‌شده. و با این حال، باز هم دوست می‌داریم. شاید چون انسان تنها موجودی‌ست که می‌داند پایان نزدیک است و باز هم برای چند لحظه‌ی کوتاه، جرئت می‌کند چیزی را ابدی صدا بزند، اما هیچ‌چیز ابدی نیست. نه تو. نه من. نه این شب. نه این نوشته. نه حتی اندوهی که الآن فکر می‌کنی تا ابد با تو خواهد ماند. همه‌چیز می‌گذرد. و شاید جهنم همین باشد: اینکه یک روز تمام چیزهایی که برایشان گریه کردی دیگر یادت نیاید؛ آدم‌هایی که زمانی جهان تو بودند تبدیل شوند به چند تصویر مبهم؛ و حتی چهره‌ی خودت را در آینه‌ای که سال‌ها مقابلش ایستاده‌ای غریبه ببینی. آن‌وقت می‌فهمی هیچ‌کس واقعاً نمی‌ماند. نه در جهان، نه در حافظه، نه حتی در خودش. ما فقط برای مدتی کوتاه در تاریکیِ بی‌کران شکل می‌گیریم، همدیگر را پیدا می‌کنیم، به هم معنا می‌دهیم، همدیگر را از دست می‌دهیم، و بعد... دوباره به همان سکوتی برمی‌گردیم که پیش از تمام این‌ها منتظرمان بود. .صاد.

شاید خودت ندونی، اما یه جاهایی از زندگی من، حضورت بیشتر از چیزی بود که فکر می‌کردی. تو شاید فقط یه پیام فرستادی. فقط یه بار پرسیدی «خوبی؟» فقط یه شب موندی و گوش دادی. اما من همون روزها به یه دلیل کوچک برای ادامه دادن احتیاج داشتم. و تو شدی همون دلیل کوچک. نه اینکه تمام مشکلاتم رو حل کرده باشی. نه. تو فقط کاری کردی یادم نره هنوز آدم‌هایی هستن که براشون مهمم. گاهی نجات دادن یک نفر، به کارهای بزرگ احتیاج نداره. گاهی فقط باید وقتی همه رفتن، بمونی. باید وقتی طرف مقابل حرفی برای گفتن نداره، باز هم کنارش باشی. باید بفهمی پشت «خوبم» گاهی هزار تا «کمکم کن» پنهان شده. تو شاید هیچ‌وقت ندونی چه تأثیری روی من گذاشتی. شاید فکر کنی فقط یه آدم معمولی بودی که یه مدت کنارم بود. اما برای من، تو بخشی از روزهایی بودی که اگر نبودی، شاید خیلی چیزها جور دیگری پیش می‌رفت. ممنون که موندی. ممنون که دیدی. ممنون که باعث شدی یک نفر، حتی برای یک شب، احساس نکنه کاملاً تنهاست. .صاد.
https://t.me/sayeh_marz

وقتی برگشتی، من هنوز دوستت داشتم. اما دیگه منتظرت نبودم. فرق این دوتا رو شاید فقط کسی بفهمه که یه عمر برای برگشتن یه نفر صبر کرده باشه. من یه زمانی هر شب با خودم فکر می‌کردم شاید فردا برگردی. شاید پیام بدی. شاید بگی اشتباه کردی. شاید بگی دلت تنگ شده. اما تو برنگشتی. من هم کم‌کم یاد گرفتم صبح‌ها بدون منتظر بودن بیدار شم. یاد گرفتم حرف‌هایی که می‌خواستم برات تعریف کنم رو برای خودم نگه دارم. یاد گرفتم وقتی اتفاق خوبی میفته، اولین آدمی که دلم می‌خواد باهاش قسمت کنم، تو نباشی. و بعد، درست وقتی که دیگه داشتم به نبودنت عادت می‌کردم، برگشتی. اما مشکل اینجا بود: من هنوز همون آدمی نبودم که ترکم کرده بودی. تو منو در اوج دلبستگی گذاشتی و رفتی. وقتی برگشتی، من از دلبستگی گذشته بودم و به آرامش رسیده بودم. من هنوز دوستت داشتم. ولی دیگه حاضر نبودم آرامشم رو به قیمت داشتن تو از دست بدم. گاهی آدم‌ها دیر برمی‌گردن. اون‌قدر دیر که حتی اگر هنوز دوستت داشته باشن، دیگه جایی برای برگشتنت توی زندگیشون باقی نمونده. .صاد.
https://t.me/rrromina

کاش دروغ نمی‌گفتی. نه برای اینکه حقیقت کمتر درد داشت؛ اتفاقاً شاید حقیقت منو می‌شکست، اما دروغت باعث شد به تمام خاطراتمون شک کنم. بعد از فهمیدن حقیقت، برگشتم عقب و تک‌تک حرف‌هات رو دوباره مرور کردم. اون شبی که گفتی دوستم داری. اون روزی که گفتی خیالم راحت باشه. اون لحظه‌ای که دستم رو گرفتی و گفتی هیچ‌وقت نمی‌ذاری تنها بمونم. همه‌شون دوباره از جلوی چشمم رد شدن و من فقط یه سؤال داشتم: کدومش واقعی بود؟ می‌دونی، آدم با حقیقت کنار میاد. با دروغ سخت‌تر. چون حقیقت یه درد مشخصه؛ می‌دونی کجاست و چرا به وجود اومده. اما دروغ همه‌چیز رو آلوده می‌کنه. حتی خاطرات خوب رو. من از تو فقط بابت کاری که کردی ناراحت نیستم؛ بابت این ناراحتم که کاری کردی به چیزهایی شک کنم که یه زمانی با تمام وجودم باورشون داشتم. کاش راست می‌گفتی. شاید می‌شکستم. اما حداقل می‌دونستم چه چیزی رو از دست دادم. حالا نمی‌دونم اصلاً چیزی که دوستش داشتم، از اول وجود داشت یا نه. .صاد.
https://t.me/Benim_yaram_4_18

تو هیچ‌وقت نفهمیدی چقدر دوستت داشتم. نه اون دوست داشتنی که آدم با چندتا «دوستت دارم» می‌تونه توضیحش بده؛ یه چیزی عمیق‌تر از این حرف‌ها بود. تو توی جزئی‌ترین قسمت‌های روز من جا گرفته بودی. توی آهنگ‌هایی که گوش می‌دادم، توی خیابون‌هایی که ازشون رد می‌شدم، توی ساعت‌هایی که بی‌دلیل به صفحه‌ی گوشی نگاه می‌کردم، حتی توی برنامه‌هایی که برای آینده‌ام می‌چیدم. من خیلی جاها چیزی نگفتم، چون می‌ترسیدم اگر بفهمی چقدر دوستت دارم، دیگه اون آدم قبلی نباشی. می‌ترسیدم سنگینی این احساس، تو رو از من دور کنه. برای همین خیلی وقت‌ها دوست داشتنت رو قایم کردم پشت شوخی، پشت سکوت، پشت «چیزی نیست»، پشت همون لبخندی که هر وقت دلم می‌خواست بغلت کنم، تحویلت می‌دادم. شاید فکر کردی برام عادی بودی. نبودی. تو یکی از مهم‌ترین آدم‌هایی بودی که وارد زندگی من شد. و شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا اینه که آدم گاهی تمام قلبش رو برای کسی می‌ذاره که حتی نمی‌فهمه چه گنجی دستش بوده. من هیچ‌وقت ازت نمی‌خوام بفهمی. فقط گاهی آرزو می‌کنم قبل از اینکه دیر بشه، آدم‌ها بدونن چقدر برای یک نفر مهم بودن. کاش می‌دونستی. همین. .صاد.
https://t.me/eykashham00

بعضی آدم‌ها نمی‌رن. حتی وقتی دیگه کنارمون نیستن. می‌مونن توی یه اتاق مخفی از قلبمون؛ جایی که درش رو به روی هیچ‌کس باز نمی‌کنیم. تو هم همونجایی. نه هر روز بهت فکر می‌کنم، نه هر شب گریه می‌کنم. زندگی کردم. خندیدم. آدم‌های جدید دیدم. روزهای جدید ساختم. اما یه قسمت کوچیک از قلبم هنوز اسم تو رو بلده. شاید چون بعضی آدم‌ها قرار نیست فراموش بشن. قرار نیست دوباره برگردن هم. فقط باید یاد بگیریم با نبودنشون زندگی کنیم. تو بخشی از گذشته‌ی منی. اما بعضی گذشته‌ها آن‌قدر عمیقن که تا آخر عمر، یه گوشه از آدم رو با خودشون نگه می‌دارن. .صاد.
https://t.me/azfanduk

همه فکر می‌کنن من قوی‌ام. چون گریه‌هام رو ندیدن. چون خیلی وقت‌ها گفتم «چیزی نیست». چون وقتی شکستم، باز هم بلند شدم. ولی کاش می‌فهمیدی قوی بودن همیشه به معنی نشکستنه. گاهی قوی‌ترین آدم اتاق هم وقتی تنها میشه، می‌شکنه. فقط کسی نمی‌بینه. من هم خسته میشم. من هم دلم می‌خواد یه نفر یه شب بیاد و بگه: «دیگه لازم نیست خودت همه‌چی رو درست کنی. این دفعه من هستم.» من همیشه بلد بودم خودم رو جمع کنم. اما گاهی دلم می‌خواد یکی باشه که مجبور نباشم جلویش جمع‌وجور باشم. یکی که اجازه بده خراب باشم. ساکت باشم. گریه کنم. و باز هم دوستم داشته باشه. .صاد.
https://t.me/ArtLanders

خداحافظ. نه از اون خداحافظ‌هایی که تهش منتظر یه «برگرد» می‌مونن. این یکی واقعیه. شاید یکی از سخت‌ترین کلمه‌هایی باشه که تا حالا گفتم. چون من هنوز خیلی چیزها برای گفتن دارم. هنوز حرف‌های نگفته دارم. هنوز سؤال دارم. هنوز بعضی شب‌ها دلم می‌خواد همه‌چیز رو برگردونم به روزی که خراب شد. اما نمی‌تونم. بعضی داستان‌ها رو نمی‌شه دوباره نوشت. فقط میشه کتابشون رو بست. من هم امروز دارم کتاب ما رو می‌بندم. نه چون هیچ‌چیزش قشنگ نبود. اتفاقاً چون قشنگ بود، نمی‌خوام آخرش تبدیل به چیزی بشه که فقط ازش درد یادم بمونه. پس خداحافظ. ممنون برای تمام روزهایی که باعث شدی احساس کنم دوست داشته می‌شم. و ببخش برای تمام جاهایی که نتونستم آن آدمی باشم که باید. امیدوارم زندگی با تو مهربون‌تر از من باشه. .صاد.
https://t.me/Isunshinel

خب. تموم شد. همه‌ی اون چیزهایی که فکر می‌کردی بدونشون نمی‌تونی زندگی کنی، بالاخره تموم شدن. و تو هنوز اینجایی. هنوز نفس می‌کشی. هنوز صبح میشه. هنوز آهنگ هست. هنوز چای گرم هست. هنوز خیابون‌ها همون خیابون‌ها هستن. فقط تو دیگه آدم قبلی نیستی. چیزهایی رو از دست دادی، ولی چیزهایی هم به دست آوردی. فهمیدی هر کسی که دوستش داری، لزوماً آدمی نیست که باید تا آخر مسیر کنارت بمونه. فهمیدی بعضی رفتن‌ها لازم‌اند. فهمیدی «دوستت دارم» همیشه برای نجات یک رابطه کافی نیست. و مهم‌تر از همه، فهمیدی خودت رو نباید برای هیچ‌کس از دست بدی. پس بلند شو. نه برای اینکه همه‌چیز رو فراموش کنی. برای اینکه دوباره زندگی کنی. این بار نه برای کسی. برای خودت. .صاد.
https://t.me/finora0766

اگر این نامه رو می‌خونی، یعنی بالاخره تصمیم گرفتم چیزهایی رو بگم که سال‌ها توی خودم نگه داشتم. من دلم برای خیلی‌ها تنگ شده. برای آدم‌هایی که رفتن. برای آدم‌هایی که موندن ولی دیگه شبیه قبل نیستن. برای خودم در سال‌هایی که هنوز این‌همه فکر و درد نداشتم. دلم برای روزهایی تنگ شده که خوشحال بودن احتیاج به دلیل نداشت. برای خنده‌هایی که از ته دل بود. برای آدم‌هایی که وقتی می‌گفتن «هستم»، واقعاً بودن. من از خیلی چیزها گذشتم، ولی همه‌چیز رو فراموش نکردم. بعضی زخم‌ها خوب میشن، اما جاشون می‌مونه. بعضی آدم‌ها بخشیده میشن، اما دوباره وارد زندگی نمی‌شن. بعضی عشق‌ها تموم میشن، اما یه قسمت کوچیک از قلب آدم همیشه با اسم اون‌ها می‌تپه. و شاید زندگی همین باشه. یاد بگیری همه‌چیز رو با خودت حمل نکنی. بعضی خاطره‌ها رو بذاری جایی از ذهنت که فقط گاهی سر بزنی. بعضی آدم‌ها رو ببخشی و راهت رو ادامه بدی. بعضی «کاش»ها رو برای همیشه بی‌جواب بذاری. و یه روز، وسط یه زندگی معمولی، ناگهان بفهمی: تو از تمام چیزهایی که فکر می‌کردی نابودت می‌کنن، عبور کردی. نه بی‌زخم. نه بی‌خاطره. نه مثل آدم قبلی. اما زنده. و شاید همین کافی باشه. شاید بعد از تمام این سال‌ها، بزرگ‌ترین نامه‌ای که باید برای خودم بنویسم همین باشه: «دیدی؟ آخرش تموم شد. و تو موندی.» .صاد.
https://t.me/Dandelion_Worlld

سلام کوچولوی من. می‌دونم هنوز فکر می‌کنی بزرگ شدن یعنی آزادی. فکر می‌کنی وقتی بزرگ بشی، هر کاری بخوای می‌کنی و هیچ‌کس نمی‌تونه جلوت رو بگیره. کاش می‌تونستم برگردم و یه چیزهایی بهت بگم. بگم بزرگ شدن همیشه قشنگ نیست. بگم بعضی آدم‌هایی که امروز دوستشون داری، یه روز تبدیل به خاطره میشن. بگم بعضی رویاها عوض میشن. بگم بعضی شب‌ها گریه می‌کنی و نمی‌دونی چرا. ولی یه چیز مهم‌تر هم می‌گفتم: از بزرگ شدن نترس. تو از چیزی که فکر می‌کنی قوی‌تری. یه روز می‌فهمی لازم نیست همه دوستت داشته باشن. لازم نیست برای موندن کسی خودت رو کوچک کنی. لازم نیست همیشه خوب باشی. گاهی می‌تونی خسته باشی. گاهی می‌تونی نه بگی. گاهی می‌تونی فقط خودت باشی. کاش می‌تونستم بغلت کنم و بگم: «نگران نباش. با همه‌ی سختی‌ها، بالاخره می‌رسی به من.» .صاد.
https://t.me/Shahname_violin

بالاخره رسید. اون روزی که اسمش رو می‌شنوم و قلبم فرو نمی‌ریزه. اون روزی که آهنگمون پخش میشه و لازم نیست عوضش کنم. اون روزی که عکس‌هات رو می‌بینم و به جای بغض، فقط میگم: «چه روزهایی بود.» بالاخره رسید روزی که دیگه نمی‌خوام برگردی. نه از روی غرور. نه از روی لجبازی. واقعاً نمی‌خوام. چون فهمیدم دلتنگی همیشه نشونه‌ی عشق نیست. گاهی فقط نشونه‌ی عادت کردنه. من به بودنت عادت کرده بودم. به اینکه هر چیزی رو با تو قسمت کنم. به اینکه آخر شب کسی باشه. ولی حالا یاد گرفتم تنهایی هم می‌تونه امن باشه. و چه حس عجیبیه وقتی یه روز می‌فهمی آدمی که فکر می‌کردی بدونش نمی‌تونی زندگی کنی، تبدیل شده به کسی که فقط یه زمانی خیلی دوستش داشتی. .صاد.
https://t.me/ar_archive