شب‌های عربی

به عكس بالا دقت کنید. ۴ پادشاه هاشمی اردن! داستان از شریف حسین شروع می‌شود که حاکم مکه بود. شریف حسین انقلاب بزرگ عربی ضد عثمانی را رهبری کرد. این خاندان در ۴ منطقه حکومت ایجاد کرد. در عربستان، که توسط آل سعود برچیده شد. در سوریه، که یکی دو سال عمر داشت. در عراق، که توسط حزب بعث منقرض شد. و در اردن که تا امروز باقی مانده است. اولین شاه هاشمی اردن، «عبدالله بن حسین» (سمت راست تصویر) در مسجد الاقصی توسط یک فلسطینی ترور شد؛ زیرا قصد صلح با اسرائیل داشت. نوه‌ا‌ش حسین (سمت چپ بالا) در صحنه ترور حضور داشت و کودکی بیش نبود. سپس طلال شاه شد. ولی بخاطر بیماری اعصاب و روان پس از مدت کوتاهی خلع شد و پسرش حسین (نوه شاه موسس) به سلطنت رسید. همین ملک حسین پسرعموی فیصل دوم، آخرین پادشاه عراق بود. ملک حسین نزدیک ۴۷ سال، تا زمان مرگش در ۱۹۹۹، بر کشوری حکومت کرد که در مرکز تقریبا تمام بحران‌های خاورمیانه قرار داشت. یکی از مهم‌ترین نقاط عطف حکومت او جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ بود؛ که در اتحاد با جمال عبدالناصر علیه اسرائیل جنگید ولی نتیجه جنگ از دست دادن کرانه باختری و بیت المقدس شرقی بود. با این حال، حسین بعد از جنگ خیلی زود به سمت مذاکره با اسرائیل رفت. نقطه عطف دیگر در تاریخ پادشاهی ملک حسین، ماجرای شبه نظامیان فلسطینی و سپتامبر سیاه اردن بود که در این پست توضیح داده‌ام. در همین دوره، ایران پهلوی به یکی از شرکای مهم اردن تبدیل شد. تهران و اَمان (با عمان در جنوب خلیج فارس اشتباه نشود) روابط نظامی و سیاسی نزدیکی داشتند و ایران به اردن تسلیحات و کمک‌های نظامی می‌داد. در ۱۹۷۸، هنگامی که حکومت پهلوی در حال سقوط بود، ملک حسین از معدود رهبران عربی بود که آشکارا از او حمایت کرد و در همان سال سه بار به تهران رفت تا از حکومت پهلوی پشتیبانی کند. اما انقلاب ۱۳۵۷ این رابطه را کاملاً تغییر داد. چند سال بعد، در جنگ ایران و عراق، حسین در کنار صدام قرار گرفت و اردن از مهم‌ترین حامیان بغداد شد. ملک حسین بارها به دنبال توافقی با اسرائیل بود که سرزمین‌های از دست‌رفته اردن را برگرداند. مذاکرات اردن و اسرائیل چند بار به بن‌بست رسید. اما سرانجام در اکتبر ۱۹۹۴، در وادی عربه، در نزدیکی مرز اردن و اسرائیل، معاهده صلح اردن و اسرائیل امضا شد. اسحاق رابین، نخست‌وزیر اسرائیل، و عبدالسلام المجالی، نخست‌وزیر اردن، قرارداد را امضا کردند و بیل کلینتون، رئیس‌جمهور آمریکا، شاهد آن بود. به این ترتیب اردن بعد از مصر، دومین کشور عربی شد که با اسرائیل معاهده صلح رسمی امضا می‌کرد. این معاهده فقط درباره پایان جنگ نبود و موضوعاتی مثل مرز، امنیت، آب، محیط زیست، مبارزه با قاچاق و مواد مخدر، گذرگاه‌های مرزی، و روابط دیپلماتیک را پوشش می‌داد. دو کشور متعهد شدند روابط دیپلماتیک و کنسولی کامل برقرار کنند و سفیر مبادله کنند. همچنین استفاده از خاک هر کشور برای حمله نظامی علیه دیگری ممنوع شد. البته این معاهده در داخل اردن با استقبال یکدست مواجه نشد و جریان‌های اسلام‌گرا، به شدت ناراضی بودند. در همان سال‌ها، در ماجرایی دیگر، یک سرباز اردنی به گروهی از دانش‌آموزان اسرائیلی تیراندازی کرد و هفت نفر را کشت. ملک حسین همراه بنیامین نتانیاهو به اسرائیل رفت و از خانواده‌های قربانیان عذرخواهی کرد. دادگاه نظامی اردن نیز آن سرباز را به ۲۰ سال زندان محکوم کرد. ملک حسین در دوره‌ای حتی از نامزدی نتانیاهو در انتخابات اسرائیل حمایت کرده بود. حسین در ۷ فوریه ۱۹۹۹ و تنها چند هفته پیش از ورود به چهل‌وهفتمین سال سلطنتش، به علت سرطان خون درگذشت. پسرش عبدالله که مدت کوتاهی پیش از مرگ پدر به ولیعهدی منصوب شده بود، همان روز پادشاه شد. تشییع جنازه حسین با حضور شمار بزرگی از رهبران جهان برگزار شد و سازمان ملل نیز جلسه ویژه‌ای برای یادبود او تشکیل داد. ملک حسین در طول زندگی سیاسی‌اش چند بار جای خود را در نقشه خاورمیانه عوض کرد: در ۱۹۶۷ در کنار مصر علیه اسرائیل جنگید، بلافاصله بعد از جنگ به مذاکره با اسرائیل روی آورد؛ در ۱۹۷۸ برای حفظ حکومت شاه به تهران رفت و پس از انقلاب ایران در کنار عراق قرار گرفت؛ و در پایان، همان پادشاهی که دهه‌ها در جنگ با اسرائیل بود، معاهده صلح با آن امضا کرد. این تغییر مواضع مکرر نشان می‌دهد که سیاست خارجی اردن برای ملک حسین یک انتخاب ایدئولوژیک کور نبود و بیشتر درباره بقا، حفظ سرزمین و تامین منافع کشورش بود. اگرچه در این میان خطاهایی نیز کرد؛ اما روسفید تاریخ و محبوب مردمش باقی ماند. یکی از سیاه‌بختی‌های خاورمیانه این بود که راهی که انور سادات و ملک حسین (و پدربزرگش) در صلح با اسرائیل گشودند، توسط باقی دولت‌ها ادامه داده نشد؛ وگرنه این منطقه امروز وضعیت دیگری داشت. #اردن #اسرائیل #ملك_الأردن #الملك_عبدالله_الثاني #المملكة_الأردنية_الهاشمية @arabian_nights_101

این یادداشت رو بخونید تا با یه موضوع تاریخی برگردم.

کشورهای عربی دو بحران مهم دارند که جلوی توسعه و تمدن را گرفته و باید به صورت دوفوریتی حل شوند: نخست، روحیه قبیله‌گرایی نژادی و مذهبی! دوم، شبه‌نظامیان خارج از کنترل دولت مرکزی! درباره خصوص عراق، مواضع دیگری هم دارم که فعلا نمی‌گویم.

در مطالب مربوط به هشتگ حد الجسر، من هر متنی بیاد رو منتشر می‌کنم تا نظر‌گاه‌های مختلف رو بخونید. طبیعتا با همه ادعاهای یک نوشته هم‌عقیده نیستم. برای مثال، این ادعا که سوریه در همه تاریخش صلح‌جو و با محبت بوده رو، باید از مسیحیانی که چند سده قبل کشتار و سرکوب میشدن هم بپرسیم و بعد تصدیق کنیم.

#حد_الجسر «۷» السلامُ عليكم ورحمةُ اللهِ وبركاته، أمَّا بعدُ... أُخاطِبُ الشعبَ الإيرانيَّ كافَّةً وقاطبةً بكلِّ طوائفِهِ وقومياتِهِ. نحنُ شعبُ سوريا لم نكنْ في يومٍ من الأيامِ إلا شعباً مُسالِماً نُحبُّ السلامَ، ونُحبُّ جيرانَنا وأصدقاءَنا من الشعوبِ والدولِ والطوائفِ؛

فسوريا بلدٌ غنيٌّ بجميعِ الطوائفِ، وكُنّا نعيشُ معاً بسلامٍ، ومن لم يعرفِ الشعبَ السوريَّ وعن حُبِّهِ لبعضِهِ فليقرأِ التاريخَ جيّداً، فنحنُ كشعبِ سوريا كاملاً لا نُحبُّ الأذيةَ لأيِّ شخصٍ. وكأهلِ السُّنَّةِ خاصّةً يُحَرَّمُ علينا في دينِنا الحنيفِ أن نعتديَ على أحدٍ أو نُقاتِلَ أحداً إلا من قاتَلَنا، وكُنّا نعيشُ كجميعِ الطوائفِ بسلامٍ من أهلِ السُّنَّةِ والشيعةِ والمسيحيينَ والعلويينَ وغيرِهِم من القومياتِ والشرائعِ. حتّى أتى طفلُ إسرائيلَ المدلَّلُ وخادمُها الوفيُّ وحامي حدودِها حافظ سليمان الوحش المُلَقَّبُ بـ"الأسد"، وبدأَ يَفْتَعِلُ المشاكلَ والنعراتِ الطائفيةَ، ويُفَجِّرُ الكنائسَ ويقولُ المسلمونَ من فَجَّرَها، ويَتَّهِمُ الناسَ بالانتماءِ لتيارِ الإخوانِ المسلمينَ وغيرِهِم حتّى قضى على جميعِ خبراءِ وعلماءِ سوريا جميعاً، ولا ننسى أنّهُ من باعَ الجولانَ السوريَّ المُحْتَلَّ الآنَ إلى إسرائيلَ، وأنّهُ منذُ استلامِهِ إلى الآنَ لم يُلْقِ عليها حَجَراً، ولا ننسى حربَ تشرينَ التخريبيةَ التي سلَّمَ ما تبقّى منها للعدوِّ المُحْتَلِّ، ودَمَّرَ منظومةَ الدفاعِ للجيشِ السوريِّ ودَمَّرَ طائراتِهِ، حتّى أتى اليومُ الذي ماتَ فيهِ واستَلَمَ ابنُهُ بشارٌ بخيانةٍ واضحةٍ من ضُبّاطِ الجيشِ العلويينَ وبعضِ أهلِ السُّنَّةِ وسَلَّموا الحكمَ لبشارَ الذي دَمَّرَ سوريا وقَتَلَ الجميعَ بدونِ استثناءٍ. خرجنا نُطالِبُ بحقوقِنا وأنّنا مُضْطَهَدونَ، ولم نُرِدْ لا إسقاطَ النظامِ ولا أيَّ شيءٍ، فَأَبَى واستعلى وقالَ: "أنا ربُّكُمُ الأعلى"، وبدأَ يُسَوِّفُ ويَكْذِبُ بآلةِ الإعلامِ لديهِ ويُزَوِّرُ الحقائقَ حتّى يُظْهِرَ من قامَ بهذهِ الثورةِ المباركةِ بأنّهم شياطينُ ومُرْتَزَقَةٌ ومن الخارجِ لِكَي يَتَسَنَّى لهُ القَتْلُ بكيفِهِ ومن دونِ رادِعٍ، واستجْلَبَ طغاةَ إيرانَ وروسيا أعوانَ الدجّالِ والميليشياتِ الشيعيةَ بحجّةِ أنَّ أهلَ السُّنَّةِ يُدَمِّرونَ المراقدَ. وملاحظةٌ: المراقدُ موجودةٌ منذُ الأزلِ وتحتَ حُكْمِ أهلِ السُّنَّةِ وبينَهُم غريبٌ لم تَلْقَ أذىً وكانت محميةً إلى الوقتِ الذي انتَفَضَ الشعبُ السوريُّ ضدَّ هؤلاءِ الطواغيتِ. لم يَطْلُبوا شيئاً، كانوا يُريدونَ أن يَعيشوا بسلامٍ ويَنْعَموا بحقوقِهِم، وكانَ يُوهِمُ الطائفةَ العلويةَ بأنَّ أهلَ السُّنَّةِ سَيَقْتُلونَكُم وما إلى ذلكَ، ونجحَ بأن يَزُجَّهُم في صراعٍ دمويٍّ ويَزُجَّهُم بِمَحْرَقَةٍ قاضيةٍ. والآنَ لقد انتَصَرْنا، وها هُمُ العلويونَ والشيعةُ والمسيحيونَ وغيرُهُم لم يُؤْذِهِم أحدٌ، بل يَتَمَتَّعونَ بميزاتٍ أكثرَ من أهلِ السُّنَّةِ. ولقد استجْلَبوا ميليشياتِهِم العِراقيةَ واللبنانيةَ والأفغانيةَ وغيرَهُم بَنَفَسٍ طائفيٍّ بَحْتٍ لِقَتْلِنا، وكُلُّنا نَعْلَمُ من أَدْخَلَ أمريكا إلى العراقِ ومن أَدْخَلَ إسرائيلَ إلى لبنانَ ودَمَّرَها واليمنَ أيضاً. كانت أهدافُ ثورتِنا الحريةَ والعدالةَ والمساواةَ وكُلَّ شيءٍ جميلٍ؛ خرجنا بادئَ الأمرِ بأغصانِ الزيتونِ على أنّها دولتُنا وهذا الجيشُ جيشُنا، فَقُوبِلَتْ أغصانُ الزيتونِ بالرصاصِ والحممِ والقَتْلِ والاعتقالاتِ. وبعدَ نضالِ 14 عاماً، وللهِ الحمدُ، انتَصَرْنا وسَقَطَ الباطلُ. ونتمنّى للشعبِ الإيرانيِّ أيضاً أن يَنْعَمَ بالسلامِ وأن يَتَخَلَّصَ من هؤلاءِ الطواغيتِ، فلقد عاثوا فساداً في البلادِ، ونحنُ نَعْلَمُ أنَّ شعبَ إيرانَ شعبٌ مُضْطَهَدٌ ومظلومٌ. نتمنّى الحريةَ لشعبِ إيرانَ ونتمنّى السلامَ لهم. أخوكُم من سوريا مِمَّنْ عاشَ هذهِ الثورةَ وكانَ ضمنَ صفوفِها. عاشَ السلامُ وعاشَ الحبُّ ولْتَسْقُطِ الطواغيتُ.»🖤🤍💚

✍️ محمد، سوريه سلام و رحمت و برکات خدا بر شما باد. اما بعد... خطابم به همه مردم ایران، با تمام طوایف و قومیت‌هایشان است. ما مردم سوریه هیچ‌گاه جز مردمی صلح‌جو نبوده‌ایم. ما صلح را دوست داریم و همسایگان و دوستانمان را، از همه ملت‌ها و دولت‌ها و طوایف. سوریه کشوری است که به همه طوایفش غنی است و ما در کنار یکدیگر در صلح زندگی می‌کردیم. هر کس مردم سوریه و محبت میانشان را نمی‌شناسد، تاریخ را خوب بخواند. ما مردم سوریه، به‌عنوان یک ملت، هرگز خواهان آسیب رساندن به هیچ انسانی نبوده‌ایم. به‌ویژه ما اهل‌سنت، در دین حنیفمان اجازه نداریم به کسی تعدی کنیم یا با کسی بجنگیم، مگر با کسی که با ما می‌جنگد. ما در کنار همه طوایف، از اهل‌سنت و شیعیان گرفته تا مسیحیان و علویان و دیگر قومیت‌ها و پیروان ادیان و آیین‌ها، در صلح زندگی می‌کردیم. تا اینکه آن بچه نازپرورده اسرائیل و خدمتگزار وفادار و محافظ مرزهایش، حافظ سلیمانِ هیولا، معروف به «اسد»، آمد و شروع به ایجاد مشکلات و دامن زدن به تعصبات طایفه‌ای کرد؛ کلیساها را منفجر می‌کرد و می‌گفت مسلمانان این کار را کرده‌اند. مردم را به عضویت در جریان اخوان‌المسلمین و دیگر گروه‌ها متهم می‌کرد، تا جایی که تمام کارشناسان و دانشمندان سوریه را از میان برد. و فراموش نمی‌کنیم که او جولان سوریِ اشغال‌شده را به اسرائیل فروخت؛ و از زمانی که به قدرت رسید تا امروز حتی سنگی هم به سوی آن نینداخت. جنگ اکتبرِ ویرانگر را نیز فراموش نمی‌کنیم که باقی‌مانده آن را به دشمن اشغالگر تسلیم کرد و سامانه دفاعی ارتش سوریه و هواپیماهایش را نابود کرد. تا اینکه روزی فرا رسید که او مرد و پسرش بشار، با خیانتی آشکار از سوی افسران علوی ارتش و برخی اهل‌سنت، به قدرت رسید؛ آنها حکومت را به بشار سپردند، کسی که سوریه را ویران کرد و همه را، بدون استثنا، کشت. ما برای مطالبه حقوقمان به خیابان آمدیم و گفتیم که تحت ستم و سرکوب هستیم. ما نه خواهان سرنگونی نظام بودیم و نه چیز دیگری. اما او سر باز زد و تکبر ورزید و گفت: «من پروردگار برتر شما هستم.» سپس وقت‌کشی و دروغ‌گویی را آغاز کرد و با ماشین رسانه‌ای خود واقعیت‌ها را تحریف کرد تا کسانی را که این انقلاب مبارک را به راه انداخته بودند، شیطان، مزدور و وابسته به خارج نشان دهد؛ تا بتواند آزادانه و بدون هیچ مانعی آنها را بکشد. او مستبدان ایران و روسیه، و شبه‌نظامیان شیعه را با این بهانه به سوریه کشاند که اهل‌سنت می‌خواهند اماکن مقدس را ویران کنند. و یک نکته: این اماکن مقدس از اول وجود داشته‌اند و تحت حکومت اهل‌سنت قرار داشته‌اند و در میان آنان غریب نبوده‌اند؛ هیچ آسیبی هم به آنها نرسیده و تا زمانی که مردم سوریه علیه این طاغوت‌ها قیام کردند، از آنها محافظت می‌شد. مردم سوریه هیچ چیز نمی‌خواستند؛ فقط می‌خواستند در صلح زندگی کنند و از حقوقشان برخوردار باشند. اما او مدام به طایفه علوی القا می‌کرد که اهل‌سنت شما را خواهند کشت و از این دست حرف‌ها. و موفق شد آنها را وارد یک درگیری خونین کند و به کام یک فاجعه مرگبار بکشاند. و اکنون ما پیروز شده‌ایم. و اینک علویان و شیعیان و مسیحیان و دیگران، هیچ‌کس به آنان آسیبی نرسانده است؛ بلکه از امتیازاتی بیش از اهل‌سنت برخوردارند. آنها شبه‌نظامیان عراقی، لبنانی، افغان و دیگران را با رویکردی کاملاً طایفه‌گرایانه برای کشتن ما به سوریه آوردند. و همه ما می‌دانیم چه کسی آمریکا را وارد عراق کرد، چه کسی اسرائیل را وارد لبنان کرد و آن را ویران کرد، و چه کسی یمن را نیز به این وضعیت کشاند. هدف‌های انقلاب ما آزادی، عدالت، برابری و هر چیز زیبایی بود. در آغاز، با شاخه‌های زیتون بیرون آمدیم، با این باور که این کشور، کشور ماست و این ارتش، ارتش ماست. اما در پاسخ، شاخه‌های زیتون ما با گلوله و آتش و کشتار و بازداشت مواجه شد. پس از ۱۴ سال مبارزه، به لطف خدا پیروز شدیم و باطل سقوط کرد. ما برای مردم ایران نیز آرزو می‌کنیم که از صلح برخوردار شوند و از دست این طاغوت‌ها رهایی پیدا کنند؛ آنها در کشور فساد و تباهی به بار آورده‌اند و ما می‌دانیم که مردم ایران مردمی تحت ستم و مظلوم‌اند. برای مردم ایران آزادی آرزو می‌کنیم و برایشان صلح می‌خواهیم. زنده باد صلح، زنده باد عشق، و طاغوت‌ سرنگون باد. برادر شما از سوریه؛ کسی که این انقلاب را از نزدیک تجربه کرده و در صفوف آن حضور داشته است. @arabian_nights_101

یکی از آزادمردان سوری پیامی برای شما دوستان ایرانی فرستاده. به زودی براتون میفرستم

الهام چرخنده رو بدیم فایا یونان رو بگیریم؟!

داستان یک گروگان بی‌نام پاییز ۲۰۱۱، سوریه هنوز در نخستین ماه‌های انقلاب بود. جنگ تمام‌عیار هنوز آغاز نشده بود، اما حمص دیگر شباهتی به یک شهر عادی نداشت. در محله‌هایی از حمص که کانون اعتراضات شده بودند، نیروهای امنیتی و شبه‌نظامیان حامی بشار اسد فشار سنگینی وارد می‌کردند. یکی از تاکتیک‌های جنگی بسیار شرافتمندانه کفتارهای بشار اسد، گروگان‌گرفتن زنان بود. وقتی زنی به گروگان گرفته می‌شود به این معناست که در خطر تجاوز هم قرار دارد و این ننگ بزرگی برای گروه مقابل است. آدم‌ربایی زنان در آن شرایط فقط مسئله ناپدیدشدن یک انسان نبود. در جامعه‌ای که «آبرو» و تعرض جنسی، بار سنگین اجتماعی دارد، ربودن یک زن می‌تواند خانواده و کل جامعه‌ای را که زن به آن تعلق دارد تحقیر کند. ربودن زنان اهل سنت توسط وحوش بشار اسد به قدری ادامه یافت که طرف دیگر نیز چاره را در مقابله به مثل و ربودن زنان علوی (برای تبادل گروگان) دید. و خودتان تصور کنید چه وضعیت وحشتناکی خلق می‌شود! در این میان، گزارشی وجود دارد از زنی علوی که نه نامش را می‌دانیم و نه از سرنوشتش خبر داریم. او وقتی فهمید گروهی از زنان اهل سنت توسط کفتارهای بشار اسد ربوده شده‌اند، شبانه و قاچاقی خودش را به مناطق تحت کنترل نیروهای ضد حکومتی رساند و خودش را گروگان آن‌ها کرد؛ تا با استفاده از او، زنان گروگان اهل سنت آزاد شوند. آن زن علوی، زنانی که قرار بود آزاد شوند را نمی‌شناخت. نمی‌دانستند او کیست. هیچ رابطه خانوادگی یا دوستی میان آن‌ها وجود نداشت. چیزی که میان‌شان مشترک بود، فقط زن‌بودن و ملیت سوری بود.

پانوشت: اهمیت دیگر این گزارش در این است که بدانیم علوی‌های سوریه بر خلاف بعضی تصورات، همگی همسو و حامی بشار اسد نبودند؛ و ملیت سوری و شرافت انسانی خود را فدای هم‌طایفگی با یک جنایت‌کار روسیاه نکردند.

#سوریه #بشار_اسد #حمص #شبيحة #جرائم_الحرب @arabian_nights_101

یه مقدار از سوریه بشنوید تا با یه داستان واقعی برگردم.

خدا رحمتش کنه، خیلی پرخرج بود. لپ‌تاپم رو میگم.

#حد_الجسر «۶» منذ اسبوع احيت اصالة حفلا في دمشق بعد غياب طويل ، على الرغم من اختلاف الاراء حولها و لكن انا هنا لست بصدد مدحها ولا نقدها، اريد ان اوضح صورة سوريا التي نشطت في ظل هذا الحفل.

توسطت اصالة ملعب الفيحاء و غنّت. غنّت لعرب الجزيرة و سهل حوران، غنّت لكرد سوريا و ساحلها، غنّت لحلب و للشام، و غنت للسويداء الحزينة المقهورة. علا صوت الفن و الحب و التراث السوري كل النزاعات، و فرح السوريون لدرجة البكاء شاهدين على هذه الحدث الجميل برمزيته. غنت اصالة ل ١٤ محافظة سوريا فرقتهم الحرب و الفقر و السياسة، غنت لكل المدن و الاعراق و اللغات و اللهجات السورية، غنت و ادهشت السوريين انفسهم بتراث مناطق مختلفة كان بعضنا لم يسمع به، غنت لتثبت ان الامل بتشكيل هوية سورية جامعة لاول مرة في التاريخ موجود، فهي تظهر من الرماد حتى لو كان ظهورها بطيئاً يضني قلوبنا، و انه مع اختلافنا يمكن للقلب السوري ان يلم شتاته وينبض من جديد. و بعد اختلافات حول الموقف الديني من الحفل و موقف اصالة الداعم للاسد سابقاً و المعارض بشدة لاحقا بطلوع الثورة، و ما حمله الشارع من صراعات حول هذه الافكار و الحفل سواء على الميديا ام في الواقع، اثبت هذا الحفل شيئاً واحداً، لعله ما اريد ايصاله من فكرة: ان سوريا ليست السلطة الحالية او السابقة، و ليست المعارضة، و ليست السلفية، و ليست وزارة الثقافة، و ليست أصالة، و ليست حتى المحافظات ال14 التي حاولت أن تغنّيها. سوريا هي هذه الأصوات المتناقضة، والمتعبة، والمتصارعة، والمختلفة. المشكلة فقط أنّ هذه الأصوات لم تتعلم بعد كيف تغنّي معاً، لكنها صعدت المسرح كمحاولة اولى للئم الجرح السوري. ان سئلت يوما عن بلدي و اردت قول الحقيقة دون تجميل: نحن شعب محكومون بجغرافيا و تاريخ، لا نشترك بشيء منهما ونختلف على ابسط الاشياء من لغة و عادات و تقاليد و سرديات كثيرة، ولكن هناك حنين قديم في نفس كل سوري، حنين لشيء لم نمتلكه من قبل و لا ادري ان كان هذا ممكناً، حنين لسوريا التي تحتضننا باختلافنا و تمثلنا جميعاً، و ان جمع شملنا في حفل موسيقي، فانا ارى سوريا في الموسيقا. امس غنت سوريا لشعبها.

 ✍ خانم مرام، سوريه هفته پیش، اصالة (خواننده مشهور) پس از غیبتی طولانی، در دمشق کنسرت برگزار کرد. با وجود اختلاف‌نظرها درباره او، قصد ندارم او را بستایم یا نقد کنم. می‌خواهم تصویری از سوریه را روشن کنم که در سایه این کنسرت جان گرفت. اصاله در میان ورزشگاه الفیحاء ایستاد و آواز خواند؛ برای عرب‌های الجزیره و دشت حوران، برای کردهای سوریه و سواحلش، برای حلب و شام، و برای سویدای غمگین و ستمدیده. صدای هنر و عشق و میراث سوری بر همه کشمکش‌ها چیره شد، و سوری‌ها تا حد گریه شاد شدند، در حالی که شاهد این رویداد زیبا و نمادین بودند. اصاله برای ۱۴ استان سوریه خواند؛ استان‌هایی که جنگ و فقر و سیاست از هم پراکنده‌شان کرده. برای همه شهرها و اقوام و زبان‌ها و گویش‌های سوری خواند. خواند و خود سوری‌ها را با میراث مناطق گوناگونی شگفت‌زده کرد، میراثی که برخی از ما هرگز نامش را هم نشنیده بودیم. خواند تا ثابت کند امید به شکل‌گیری هویت فراگیر سوری، برای نخستین بار در تاریخ، امکان وجود یافته؛ هویتی که حتی از میان خاکستر سر برمی‌آورد، هرچند ظهورش کند باشد و قلب‌هایمان را فرسوده کند. و اینکه با همه تفاوت‌مان، قلب سوری می‌تواند پراکندگی‌اش را جمع کند و دوباره بتپد. فارغ از اختلاف‌ها بر سر موضع دینی نسبت به کنسرت، و موضع اصاله که پیش‌تر حامی اسد بود و بعدها با آغاز انقلاب به شدت مخالف شد، و کشمکش‌هایی که این کنسرت در میان مردم پدید آورد (چه در رسانه‌ها و چه در واقعیت) این کنسرت یک چیز را ثابت کرد؛ شاید همان چیزی که می‌خواهم بگویم:

«سوریه» نه دولت کنونی آن است و نه دولت پیشینش، نه اپوزیسیونش است، نه سلفی‌گری‌اش، نه وزارت فرهنگش، و نه اصاله، و نه حتی آن ۱۴ استانی که کوشید برایشان بخواند. سوریه همین صداهای متناقض و خسته و درگیر و متفاوت است.

تنها مشکل این است که این صداها هنوز نیاموخته‌اند چگونه با هم بخوانند. اما به عنوان نخستین تلاش برای التیام زخم سوریه، به صحنه رفتند. اگر روزی از کشورم پرسیدند و خواستی حقیقت را بدون تعارف و آرایش بگویی: ما مردمی هستیم که جغرافیا و تاریخ بر ما فرمان می‌راند؛ و در هیچ‌یک از این دو، خود را شریک دیگری نمی‌دانیم و بر سر ساده‌ترین چیزها (زبان و آداب و رسوم و...) اختلاف داریم.

اما حسرتی کهن در جان هر سوری هست؛ حسرتی برای چیزی که هرگز نداشته‌ایم و نمی‌دانم آیا ممکن خواهد شد یا نه: حسرتی برای سوریه‌ای که با همه تفاوت‌مان در آغوشمان بگیرد و نماینده همه‌مان باشد.

و اگر گرد هم آمدن ما در یک کنسرت موسیقی رخ داده باشد، من سوریه را در موسیقی می‌بینم. هفته پیش سوریه برای مردمش آواز خواند. @arabian_nights_101

پیامی از یکی از مخاطبان سوری چنل به دوستان ایرانی👇