شب‌های عربی

صباحكن رواق✨☕️ #صباح #فيروز #لبنان

بحبّك قدّ الموت بیحبّ البشر @arabian_nights_101

عزیزان درباره موضوع کانال هر سوالی بود در خدمتم. درباره چیزهای متفرقه مثل موضع سیاسی خودم و موضوعات داخلی ایران سوال نپرسید. اولاً من کارشناس سیاسی نیستم. دوماً به اکانت بی‌نام و بی‌تصویر نیز اعتماد ندارم که وارد گفتگوی واقعی شوم. از آداب اولیه تعامل در مجازی، این است که اکانت شما اسم و تصویر داشته باشد، تا مخاطب حس نکند دارد با ماشین تورینگ مکالمه می‌کند. از توجه شما به این موضوع سپاسگزارم.

یک نویسنده و تحلیلگر سیاسی عرب هست به نام احمد قدور. مقاله کوتاهی داشت به نام «حسادت متقابل لبنانی و سوری»؛ درباره‌ی یک پارادوکس جالب در نگاه سوری‌ها و لبنانی‌ها به یکدیگر پس از سقوط اسد. به گفته قدور: بخشی از لبنانی‌ها بعد از سقوط اسد به سوری‌ها غبطه می‌خورند؛ چون سوریه از نفوذ ایران و «محور مقاومت» فاصله گرفته، در حالی که لبنان هنوز مبتلا به حزب‌الله است. از نگاه این دسته از لبنانی‌ها، دمشق اکنون در تعامل با آمریکا و اسرائیل انعطاف بیشتری دارد و می‌تواند سریع‌تر پیشرفت کند؛ در حالی که بیروت گرفتار کشمکش‌های داخلی است. اما از سوی دیگر، سوری‌ها هم سال‌ها به لبنانی‌ها حسادت می‌کردند. آن‌ها لبنان را کشوری با رفاه بیشتر، آزادی‌های اجتماعی و سیاسی بیشتر و امکان زندگی خارج از کنترل مستقیم دستگاه امنیتی می‌دیدند. از نگاه بسیاری از سوری‌ها، لبنان حتی در دوره جنگ داخلی، زیست‌پذیرتر از سوریه بود. یکی از نکات مهم مقاله این است که نویسنده یعنی آقای قدور (که این‌ها را دارم از او نقل قول می‌کنم و اصلا به من چه که چه کسی به چه کسی سر چه چیزی حسادت می‌کند؟) میان «دولت قوی» و «دولت آزاد» تفاوت می‌گذارد. بعضی لبنانی‌ها به ساختار دولتی قدرتمند سوریه در دوران اسد غبطه می‌خوردند، چون خدمات دولتی مثل آموزش و درمان را بهتر از لبنان می‌دیدند؛ اما همین دولت قدرتمند در سوریه، ابزار کنترل، ممنوعیت سفر، محرومیت از مدارک و سرکوب سیاسی هم بود. بنابراین نویسنده هشدار می‌دهد که نباید «قدرت دولت» را با کیفیت دولت یکی گرفت. جالب‌تر اینکه حالا جهت حسادت در بعضی حوزه‌ها عوض شده است: مثلاً بخشی از سوری‌ها به نظام سیاسی لبنان، به عنوان شکلی از «محاصصه و تقسیم قدرت» نگاه می‌کنند؛ که در شرایط سوریه پس از اسد، می‌تواند پناهی در برابر حذف و ناامنی باشد. نویسنده می‌گوید: این «حسادت متقابل» بیشتر از آن‌که درباره برتری یکی بر دیگری باشد، نشان می‌دهد که هر دو جامعه چیزهایی را در دیگری می‌بینند که خودشان فاقد آن‌اند. #سوریه #لبنان @arabian_nights_101

اگر پوزیشن شغلی مرتبط با زبان عربی سراغ داشتید به آیدی زیر پیام بدید: @IRAJ_SHARIF

بعد از انقلاب وقتی خانه اش مصادره و تبدیل به یکی از ادارات بنیاد گردید؛ هفته‌ای یکبار به آنجا مراجعه و مستقیم به حیاط خانه رفته و شروع به آب دادن گل‌های باغچه می‌کرد. کارکنان بنیاد هم از ترس گزارش دادن حراست بنیاد به او نزدیک نمی‌شدند. روزی یکی از کارکنان جلو رفته و بعد از سلام می‌گوید: خانم فروزان من اینجا نماز می‌خوانم آیا شما راضی هستید؟ فروزان در پاسخ می‌گوید: اگر از قبل انقلاب نماز خوان بوده ای بله؛ ولی اگر بعد از انقلاب نماز خوان شده ای، هرگز...! **** پروین خیربخش با نام هنری #فروزان زاده ۴ شهریور ۱۳۱۶ در بندرانزلی #گیلان درگذشت ۴ بهمن ۱۳۹۴ در تهران بازیگر مشهور سینما و دوبلور جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن برای فیلم « #تنگه_اژدها در سال ۱۳۴۸ در نخستین جشنواره سپاس جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن برای فیلم #بابا_شمل در سال ۱۳۵۱ در چهارمین جشنواره سپاس فیلم دایره مینا (۱۳۵۷) به کارگردانی داریوش مهرجویی تنها فیلم فروزان در سینمای موسوم به موج نو است. https://t.me/parsomad

روابط سینمایی ایران با جهان عرب، منحصر به دوره بعد انقلاب نیست. این روابط و همکاری‌ها در دوره پهلوی شروع شدند و بخشی از یک چشم‌انداز وسیع فرهنگی برای منطقه بودند. به جز مواردی که ایران صرفا مشارکت مالی در ساخت‌شان کرده، حداقل پنج فیلم که تصاویرشان در بالاست، تولید مشترک ایران با لبنان و اردن هستند.

1. وداعاً یا فقر (۱۹۶۸) نام فارسی: بازی عشق. محصول: ایران، لبنان و اردن. 2. عاصفة على البتراء (۱۹۶۸) نام فارسی: طوفان بر فراز پترا. محصول: لبنان، ایران، اردن و ایتالیا. 3. لعبة الحظ (۱۹۶۹) نام فارسی: بازی شانس. محصول: لبنان، ایران و اردن. 4. وادی الموت (۱۹۶۷) نام فارسی: مردی از تهران. محصول: لبنان، ایران و اردن. 5. طریق الخطایا (۱۹۶۹) نام فارسی: خطاکاران. محصول: لبنان، ایران و اردن.

از مشارکت سینمایی ایران با دیگر کشورهای عربی اطلاعی ندارم. ولی همکاری با لبنان و اردن بنظر می‌رسد انتخابی آگاهانه بوده باشد؛ شاید هم تنها گزینه ممکن! در دوره‌ای که این فیلم‌ها ساخته می‌شد، کشورهای عربی خلیج فارس که بیرون گود بوده‌اند. عراق و سوریه بخاطر تسلط حزب بعث بر آن‌ها بعید بنظر می‌رسید که علاقمند به چنین همکاری‌هایی باشند. مصر نیز تا زمان مرگ جمال عبدالناصر در ۱۹۷۰ بعید بود بخواهد ویترین پان‌عربی خود را با چنین کاری خراب کند. (بعد ناصر را اطلاع ندارم. هنوز) تنها گزینه‌های باقی‌مانده لبنان و اردن بودند. خصوصاً برای سلطنت هاشمی اردن، داشتن روابط دوستانه با یک پادشاهی قدرتمند دیگر در منطقه، حرکتی دوراندیشانه بود. (روح ملک حسین شاد و یادش گرامی) نکته جالب برای من این است که: علیرغم این ادعای پرتکرار، که در دوره پهلوی، تعصبات نژادی و ایران‌گرایانه و عرب‌ستیزانه اوج گرفتند، به وضوح می‌بینیم سیاست‌های کلان در جهت دیگری بوده‌اند. این چه ایدئولوژی قوم‌گرایانه و عرب‌ستیزانه‌ای بوده که با خیلی کشورهای عربی منطقه روابط دوستانه/محترمانه داشته، در بحران‌های سیاسی به دولت‌هایشان کمک می‌کرده، همکاری هنری و دادوستد فرهنگی با آن‌ها داشته و...؟! لازمه ایران‌دوستی، عرب‌ستیزی نیست! #فردین #فروزان #پهلوی #لبنان #اردن #سینمای_عربی @arabian_nights_101

بخاطر جو اسلامی و نفوذ فرهنگی وهابیت، کشورهای خلیج بستر مناسبی برای پرورش خواننده و هنرمند محلی نبودن. بسیار کم‌شمار. دو دهه برید عقب‌تر عربستان سینما نداره حتی. معمولاً اینطور بوده که خوانندگان از باقی کشورهای عربی میومدن و در کشورهای خلیج کنسرت برگزار می‌کردند. برای اعراب خلیج، هنر به طور عام و آواز به طور خاص، کالاهای وارداتی محسوب میشن. اما مشکل اصلی رشد نیافتگی هنر در کشورهای خلیج، رویکردشون به زن هست. «زن»، گذشته و آینده، و جوهره و شاکله هنره. بدون زن هنری نیست. وقتی هنوز توی عمیق‌ترین نقاط مغزشون کانسپت زن رو «عورت» میدونن و فقط به صورت یک حجم پوشیده در پارچه سیاه اجازه حضورش در اجتماع رو میدن، معلومه از این فضا هنر در نمیاد. توی اون زمانی که اسمهان در مصر بازیگری و خوانندگی می‌کرد، اگر دختری در عربستان موقع یه توک پا دم در خونه رفتن برقع نمیذاشت، حتما تنبیه و سرزنش می‌شد. البته مصر هم... ولی خب. بازم از خلیج بهتره. خلاصه که اینطور. نمیشه از این فضا هنر دربیاد. چهارتا خواننده مرد داشتن، اسمش هنرپروری نیست.

این دو دقیقه هیچوقت تکراری نمیشه

خلیج در مقایسه با شام، در مرحله پیشا موسیقی و پیشا شعر هست. قضاوت من اینه. دیگران میتونن هر نظر غلطی داشته باشن.

خوش بحالتان آن‌قدر آزادی دارید که صریح و بدون ترس بگویید چه کسانی را هم‌وطن حقیقی خود می‌دانید. هم‌سنگر شدن اسلام و چپ، از خطرناک‌ترین و شرم‌آورترین رخدادهای تاریخ اسلام بود که باید فقیهان را نگران می‌کرد. اما...

در این تقریبا ۶ دهه که از اعدام چگوارا می‌گذرد، او نه تنها میان جوانان خام‌سر ایرانی که در میان چپ‌های جهان عرب نیز شهرت و محبوبیت گسترده داشت. در حالی که بسیاری از چپ‌ها اعم از وطنی و عربی، از چپ بودن فقط استایل پوشش و بعضی توهمات ایدئولوژیکش را بلدند، بعضی‌شان نیز سعی می‌کردند مانند چگوارا مبارز باشند. در دو دهه اخیر، چپ‌های ذوق‌زده جهان عرب، به حسن نصرالله و یحیی سنوار نیز لقب «چگوارای عرب» می‌دادند، اما این لقب پیش از آن‌ها به کسان دیگری نیز داده شده. ☠️ خالد زکی؛ چگوارای عراق خالد احمد زکی یکی از فراموش‌شده‌ترین چهره‌های چپ انقلابی عرب است؛ مردی که در ادبیات چپ عراق به «چگوارای خاورمیانه» معروف شد. اواخر دهه ۱۹۶۰، حزب کمونیست عراق درگیر اختلافی جدی بر سر راه رسیدن به قدرت بود. بخشی از حزب معتقد به امکان همکاری با نظام بعثی و استفاده از ارتش برای تغییر قدرت بود. ولی زکی با این رویکرد مخالف بود. از نظر او، ارتشِ یک دولت طبقاتی ابزار مناسبی برای انقلاب کمونیستی نبود؛ انقلاب باید با مبارزه مسلحانه طولانی‌مدت و مشارکت توده‌های مردم پیش می‌رفت. او در سال ۱۹۶۶، پس از مدتی فعالیت در خارج از عراق، مخفیانه به کشور بازگشت و در هورهای جنوب عراق که دسترسی نیروهای دولتی به آن دشوار بود؛ گروهک مسلح ایجاد کرد. ساکنان این منطقه، از جمله عرب‌های شیعه، از فقیرترین گروه‌های جامعه عراق بودند. زکی امیدوار بود این توده‌ها پایگاه مردمی او شوند اما خب... انقلاب آن‌طور که او تصور می‌کرد پیش نرفت: عملیات در هور سخت بود؛ ضعف نظامی هم داشت؛ حمایت گسترده‌ای نیز از دهقانان به دست نیاورد. و خب شکست خورد و به زباله‌دان تاریخ پیوست. برای مطالعه بیشتر درباره او: {ارزش ندارد وقت‌تان را برایش تلف کنید.} ☠️ محمد الأسود؛ چگوارای غزه محمد محمود الأسود فقط دو سال داشت که در جریان تاسیس دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸، همراه خانواده‌اش از حیفا آواره شد و به نوار غزه رفت. در اردوگاه پناهندگان بزرگ شد. نتوانست تحصیلات دانشگاهی‌اش را در مصر ادامه دهد و به غزه بازگشت تا به خانواده‌اش کمک کند. پس از جنگ ۱۹۶۷ و اشغال غزه توسط اسرائیل، به جنبش ملی‌گرایان عرب و سپس به مقاومت مسلحانه پیوست. او ابتدا در چارچوب گروه‌های مقاومت مردمی و سپس در جبهه خلق برای آزادی فلسطین فعالیت کرد؛ سازمانی چپ‌گرا و مارکسیستی که جورج حبش در سال ۱۹۶۷ تأسیس کرده بود. در ۱۹۶۸، نیروهای اسرائیلی او را دستگیر کردند. حدود دو سال و اندی در زندان ماند و در ۱۹۷۰ آزاد شد. اما پس از آزادی نیز به مبارزه ادامه داد و در میان نیروهای مقاومت فلسطین با لقب «چگوارای غزه» مشهور شد. او سال‌ها از تعقیب نیروهای اسرائیلی می‌گریخت. اما سرانجام در ۹ مارس ۱۹۷۳، نیروهای اسرائیلی محل اختفای او و همراهانش را در غزه محاصره کردند. پس از درگیری مسلحانه‌ای که چند ساعت طول کشید، الأسود کشته شد. برای مطالعه بیشتر: «جيفارا غزة.. شبح المقاومة الذي أرّق المخابرات الإسرائيلية» #فلسطین #عراق #غزه #محمد_الأسود #خالد_زكي #تشي_جيفارا @arabian_nights_101

عقل مرد!

نکته مهم: دیدن تئاتر عربی برای من هم سخته واقعا. بیش از ۳۰ درصد گفتگوها رو متوجه نمیشم. سرعت گفتار زیاده. بازی با کلمات زیاده. ارجاعات بیرونی زیاد داره. اگر عربی تحصیل کردین و قصد دارین مهارت شنیداری خودتون رو محک بزنین، دیدن تئاتر به نظرم غول مرحله آخره.