Faded Memories

و دیگر هیچ چیز مثل قبل نشد؛نه ما،نه زندگی،نه ایران.

تا اطلاع ثانوی هیچ آینده ای نداریم بچه‌ها بچسبید به لذت های زودگذر دنیا.

در تعریفی از خودم؛ متعهد به شوهری که نیست، پایبند به کراش خیالی، مقاومت در برابر هر پیشنهاد.

یه روز از خواب بیدار میشی، صبحانه‌ات رو میخوری، مسواکت رو میزنی، میری به کارهات برسی و دیر یا زود میفهمی که بهش فکر نکردی، به اون اتفاق، به اون روز، به اون حرف، به اون آدم.

«من در حال تعریف کردن از آدم موردعلاقه‌م😭🥹

ولی من الان فقط بغلتو میخوام🫂🫠

حیف اون‌همه آرزو که بچه بودیم به قاصدکا گفتیم.

دلم میخواد باور کنم همه چیز درست میشه؛ درست هم نشد حداقل بهتر شه. دلم میخواد زندگی چیزی بیشتر از دووم اوردن و نمردن باشه، دلم برای زندگی‌کردن خیلی تنگ شده.

کاش هیچوقت گیر نمیکردم تو غم آدم‌هایی که رفتن.

اره من ادمیم که به طرز عجیبی حسودم،به طرز عجیبی نازک نارنجی و حساسم، به طرز عجیبی نوشخوار فکری دارم، به طرز عجیبی وابستم، به طرز عجیبی به آدمی که دوسش دارم ابراز علاقه میکنم.. اره، من اینم و دست خودم نیست.

متاسفم که اینو میگم اما اگه انقدر دوستت داشت و انسان سالم و بالغی بود و درست رفتار کردن رو بلد بود تو انقدر پژمرده نمیشدی.

کارد بزنی مجموعه ای از غم،خشم،حرص،فشار،گریه میچکه ازم.

و شاید بی آنکه بدانیم عاشق و معشوق خود بوده ایم.

ده از ده دوست دارمت، هشت تا برای تو و یکی برای خنده ات و یکی هم برای صدایِ تو؛ اما چشم ها که هزاران امان از چشم های تو...

محمود درویش