Faded Memories

‏اینقدر تصمیمات عجیب غریب و یهویی ای دارم میگیرم که خودم از خودم و اخباری که قراره بیاد بیرون از زندگیم میترسم.

من میگم ناراحت نشدم ولی بعدش دیگه قرار نیست مثل قبل رفتار کنم باهات.

پرسید: چرا دیگر با کسی رفت و آمد نمى كنى؟ - گفتم : همه پشت سر همديگر بد مى گويند، اما باز هم دور یک ميز مى نشينند. ميز من كوچک است، اما آرامش دارد.

همیشه صدمو گذاشتم برای آدم‌هایی که تا ده بلد نبودن بشمرن.

هیچ اتفاق خوشحال‌کننده‌ای داره تو زندگیم نمیوفته.

یه‌شبایی تو زندگی آدمیزاد هست که بعد از ساعت‌ها فکر و خیال، به خودش می‌اد و می‌بینه روحش، از اعماق وجود داره گریه می‌کنه، ولی از چشماش هیچ اشکی نمی‌آد.

هنوز تمام نشده‌ام؛ زندگی فقط چند فصل مرا برخلاف میلم نوشته است، پایان را خودم پس می‌گیرم.

کسی که در تاریکی با ما نیست،هنگام طلوع هم به او نیازی نیست.

تنها هدفم اینه که به خارج مهاجرت کنم. حالا یا خارج از ایران، یا خارج از جهان‌.

رها نکنی مارو قربونت من روی حکمتت خیلی حساب کردم❤️

اگه درس هایی که دنیا سعی میکنه بهتون یاد بده رو به موقع یاد نگیرید، انقدر عذابتون میده تا به زور اون درس رو بهتون یاد بده.

دو روز دوست صمیمیم رو به حال خودش رها میکنم به اندازه دو سال حماسه می‌آفرینه.

‏غمی که شب‌ها باهاش مواجهم دچار پایستگی شده؛ از بین نمیره، از شبی به شبِ بعد منتقل میشه.

بهونه های نبودن رو باور نکن خورشید غروب میکنه تا توی شهر دیگه‌ای بتابه.

اصلیه؟ اصلیه رو خودم گفتم بره چون با روزهای اولش فاصله گرفت، چون قدر نشناس شد، چون دیگه باهام غریبه شده بود.