Faded Memories

یه جایی نوشته بود: "نمیخوام متعلق به من باشی، میخوام کاملا آزاد باشی و با این حال هر روز من رو انتخاب کنی، برای من عمیق‌ترین شکل عشق همینه."

امیدوارم روزی کسی منو اونقدر دوست داشته باشه که دیدن اشک توی چشمام بزرگترین ترسش باشه

قسمت چه کسشریه؟ آدمی که بخوادت یا میشه، یا زمین و زمانو میگاد تا بشه.

این جمعه پایان هفته نبود، پایان سلامت روانم بود.

جمعه خودش به اندازه کافی دلگیره، حالا ببین آخرین جمعه‌ی تابستون بودنش دیگه چه زهرماریه.

او شبیه وطن است؛ زخمی، غمگین، زیبا و در حالِ جنگ. و من شبیه به یک وطن پرست، عاشقِ ویرانه‌هایش.

غمگینم مثل اخرین جمعه تابستون.

نه کراش نه اکس نه نکست نه لاس،زندگیم از ساق طلایی هم خشک‌تره.

حداقل تو آخرین جمعه تابستون برام آهنگ بفرست.

‏من هنوز منتظرم بزرگ بشم تا خوشبخت و موفق و پولدار بشم.

بله ما خانوادگی گیمریم،با اعصاب همدیگه بازی میکنیم.

‏شماره ی یسریا‌ رو سیو میکنم فقط بخاطر اینکه وقتی زنگ زدن بدونم کیه جوابشو ندم. از غافلگیری خوشم نمیاد.

‏به قامت کوچک من میاد این همه قسط؟

‏بنظرم تعطیل واقعی پنج شنبه‌ست، چون جُمعه پر از حس تموم شدنه و عصرشم مزخرفه.

ولی آخرین جمعه‌ی تابستون نباید اینطوری می‌گذشت.

‏به‌نظرم هرچیزی یه گلدن تایمی داره، از وقتش که بگذره، کیپ می‌شه، کور می‌شه، از بین می‌ره.