دومآن.

من نه آنم که سر موی تو را شانه زنم و نه آنم که ز دوری ره افسانه زنم پیله بندم ز غمت بر سخنم تا که شبی نقش چشمان تو را بر پر پروانه زنم ف.م آهو

بله بنده عاشق اسم خیابونا،کوچه‌ها و بن بست‌های زنجان شدم.

وزنِ درونمو نمی‌کِشه کاغذ.

بزرگ‌ترین لطفی که در حق خودت می‌تونی بکنی، کم کردنِ سهمِ بعضی آدم‌ها از زندگیته‌.

Are you climbing this mountain for the world to see you, or to see the world?

با جمله‌ی "شاید اون پول، رزق و روزیِ اون آدم بود"، هر بار که سرم کلاه می‌ره، خودمو توجیح می‌کنم.

💗/

نور هیچ‌وقت به خودش نگاه نمی‌کند _ف.

زنجان؛ خیابان ایران.

💗/

اگه می‌خوای در هر زمینه‌ای خوب باشی، باید بپذیری که در همون زمینه قراره مدت طولانی‌ای بد باشی.

هر دو متر یبار تو جاده سراب می‌بینم.