📝 Mindary

late night movie 🎬🌙

چرا ندیدمت توروووو🥲

🏋🏻‍♀️ Gym check ✔️

🎬 ۱ مهر ۱۴۰۵؛ یک تجربه‌ی قشنگ و متفاوت دو فیلم «زیر سایه بلوط» و «سکوت جهان» رو دیدیم و بعدش نشستیم پای حرف‌های کارگردان‌ها و بازیگرها؛ از خود فیلم‌ها گفتیم، از قصه‌ها و شخصیت‌ها، و از چیزهایی که شاید موقع تماشا از کنارشون رد شده بودیم. کنارش، فیلم‌ها رو از نگاه روان‌شناختی هم بررسی کردیم و دیدیم چطور می‌شه یک داستان رو از زاویه‌ی دیگه‌ای نگاه کرد. 🧠🎭 برای من، ترکیبِ فیلم دیدن، گفت‌وگو و شنیدن نگاه‌های مختلف، تجربه‌ی خیلی جالبی بود. یک روز سینماییِ جمع‌وجور، با دو فیلم و کلی حرف برای فکر کردن. 🍿🌿

امشب یه کوچولو خارج از چارچوب رژیم 🍿🎬

فیلم خانم والده ✨

آخرین روز تابستون 🫠

جزوه اختلالات خلقی 😌✨

بعد از باشگاه ☕️📖🤍

دوستم برام ماچا خریده 🥹🫶

بعد از مدت ها دانشگاه 🫠

‘من هنوز هم گاهی به تو فکر می‌کنم. نه با حسرت، نه حتی با اندوه؛ فقط با آن آرامش عجیبی که آدم وقتی به چیزی ازدست‌رفته فکر می‌کند دارد. بعضی آدم‌ها قرار نیست تا آخر زندگی کنارمان بمانند. بعضی‌ها فقط می‌آیند تا بخشی از قلبمان را برای همیشه با خودشان ببرند. جوجو مویز’

۲۴ شهریور ۱۴۰۵، حوالی سه بامداد🌙 یادم میاد دیشب چه حس عجیبی داشتم؛ یه حس خوب که واقعاً نمی‌دونم چطور باید توصیفش کنم. حس امنیت، آرامش، راحت بودن… یه جور حس خوبِ عمیق که دلم می‌خواست بیشتر بمونه. شاید بعضی آدم‌ها ندونن چه حسی می‌تونن توی آدم ایجاد کنن؛ فقط با بودنشون، با حرف زدنشون، با اینکه کنارشون می‌تونی خودِ خودت باشی. دیشب برای من از اون شب‌ها بود. دلم خواست اینجا بمونه، برای یه روزی که برگردم و یادم بیاد چه حس قشنگی داشتم. 🤍

آری، انسان زندگانی دشواری دارد. من تصور می‌کنم بهترین تعریفی که می‌توان از انسان کرد این است: «انسان عبارت است از موجودی که به همه چیز عادت می‌کند.»

خاطرات خانه مردگان - داستایفسکی

🫠🤍

مرلین مونرو تو یکی از گفتگوهاش میگه: من آدم خودخواه و بی‌حوصله و متزلزلی هستم. من هم اشتباه می‌کنم. رفتارم از کنترل خارج می‌شود و گاهی کنترل کردنم سخت می‌شود؛ اما اگر نتوانيد من را در بدترین حال تحمل کنید، مطمئن باشید که لیاقت بهترین حال مرا نیز ندارید.

دیشب با رفیق، همین‌قدر خوب 🫠🌙

وقتی PMS بودی و دوستات و خانواده به فکرت بودن 🥹❤️

‘هر دو می‌دانستند که راهی برای رهایی از این وضعیت ندارند و با این حال، هنوز از آینده سخن می‌گفتند و هر دو احساس می‌کردند که تا پایان راه، راهی بسیار بسیار طولانی در پیش دارند و سخت‌ترین و پیچیده‌ترین بخش آن تازه آغاز شده است. آنتون چخوف’