💐جَهِشِ دِل _ آوَاِیِ‌ گُم‌نَام💐

🖤

اندکی مهربانی هنوز در وجودم نفس می‌کشد؛کوشش کن آن را میدانِ سوءاستفاده نسازی. هر آن‌چه از نرمی و احترام می‌بینی، نشانه‌ی ضعف نیست؛پس آن را با افکارِ پوسیده و ذهنِ آشفته‌ات اشتباه نگیر. برخی آدم‌ها از روی انسانیت مهربان‌اند، نه از روی نیاز؛و تلخ‌ترین خطا این است که کسی، نجابت را با ناتوانی اشتباه بگیرد... #آوای_گم‌نام..🍃

😂خدا نگهدار...😶‍🌫

😂😂😂ها ولا تو نمیایی، نفر های دیگه نام نگیری، اونا میاین، بجای تو..😭

بخیر بیایی...😶‍🌫مهمان هستی، از طرف من..

😒خداوند متعال کمک کند، راز نگویی که از ۳۴ جای بلاک هستی..😶‍🌫😁

اخطار می‌دهد...😒 کجا مشکوک هستم؟ موقت..

#انسان_موجود_ناشناخته..🫀

همیشه تاریک ترین لحظه ی شب درست قبل از سپیده دم است ما اغلب از رو به رو شدن با تاریکی دورنمان می ترسیم از تنهایی از ابهام از علامت های سوالی که آینده جلوی پایمان می گذرد اما! حقیقت این است که ستاره ها بدون تاریکی نمی درخشند و انسان بدون عبور از طوفان ریشه هایش عمیق نمی شود🍃 رنج ها به میان می آیند تا پوسته ی قدیمی ما را بشکنند.‌‌‌.. این شکستن نابودی نیست بلکه ترک خوردنِ دیواری است که مانع تابش نور به درونمان می شود باید به مسیر ادامه داد حتی وقتی قدم بعدی هنوز روشن نیست ایمان راه رفتن در تاریکی است با این یقین که دست کم صخره ای زیر پا هست وقتی که از این دالان سخت بگذری پشت سرا را نگاه خواهی کرد و خواهی دید که چقدر بزرگ تر از دردهایت بوده ای تو همان نوری هستی که در جستجوی آن می گشتی #نسـاء_سادات @Taknevis_1

و ناگهان هر آنچه که شوقش را داشتی برایت پوچ‌ و بی معنی می‌شود...🔥

فدایِ واژه‌هایِ پرمهرِ تو...🤍 بلی، بسیار موردِ پسندم قرار گرفت.. راستش خودِ من هم "عشقِ بی‌پایان در حسرتِ یار" را بیشتر از دیگر نوشته‌هایم دوست دارم؛ شاید چون بخشی از دلتنگی‌ها، سکوت‌ها و حقیقت‌های ناگفته‌ام میانِ سطرهای آن نفس می‌کشند... 🫀🍃

ههههه، بخاطر بعد از هر خنده گریه کردم... چشم...خوش صدا‌‌..🦋😭

الله مره چشمی نکنی...😔🫥 این روز زیاد می خندم..حتما فتنه‌‌ی در راه است..

آخرین عنوان کتاب...🥀 عاشق این کتابم..🫀

من با هر رمانی کنار نمی‌آیم؛واژه باید توانِ غرق کردن داشته باشد، باید آن‌قدر عمیق باشد که میانِ سطرهایش، خودم را گم کنم. رمانی که نتواند مرا از جهانِ واقعی بِکَند و به تبعیدگاهِ احساساتِ خودش ببرد، معمولاً نیمه‌راه رهایش می‌کنم؛چون برای من، خواندنِ یک کتاب تنها گذر از صفحه‌ها نیست، سقوطی آگاهانه در اعماقِ روحِ نویسنده است. صفحه‌ی ۴۹ بودم، اکنون به ۱۱۰ رسیده‌ام...و این برای من اعترافِ کوچکی نیست. واژه‌هایش بویِ رنجِ فهمیده‌شده می‌دهند؛انگار نویسنده‌ی کوچک درد را زندگی کرده و بعد آن را به جوهر تبدیل کرده باشد. من نوشته‌هایی را دوست دارم که پس از بستنِ کتاب هم رهایم نکنند؛آن‌هایی که مانند زخمی نجیب، در ذهن بمانند و تا مدت‌ها در سکوتِ شب، به یادِ آدم بیاورند که بعضی حقیقت‌ها، تلخ‌تر از آن‌اند که بتوان از کنارشان بی‌تفاوت گذشت... 🖤🥀