نشانیِ سوّم

امشب بعد از یه بحث همیشگی که آروم و بدون حرف رفته بودم تو اتاقم، خوابیده بودم رو تخت و به ابن فکر کردم که چه‌قدر و تا کِی و تا کجا باید بریزم تو خودم و آروم باشم؟ فکر کردم که تمام این سال‌ها رو چه‌طور تو خودم جمع کردم و دیگه دووم ندارم. یک‌باره بدو بدو دویدم بیرون، از ته گلوم جیغ زدم، چندین بار محکم سرم رو کوبیدم به نرده‌ها و خودم رو از طبقه‌ی بالا پرت کردم پایین. بعد سعی کردم با فکر این خیال حدود ۱۳ دقیقه بخوابم تا حالم بهتر بشه و بعد پاشم. ساعت رو کوک کردم و پتو رو کشیدم.

هیچی اومدم پاک کنم یا ادیت کنم، دیدم هر چی بیشتر خودمو سانسور کنم حساسیتم بیشتر می‌شه. نکردم.

It hurts as helll لامصب

It hurts as helll لامصب

I cried and cried and cried, and prayed that it would be less like me.

همیشه می‌دونستم برای هر احساسی یه دلیل فلسفی و شاعرانه و یه دلیل روانشناختی و سطحی‌تر وجود داره. برای تو همیشه اولیش رو در نظر گرفتم.

تمام زندگی این سال‌ها بدون تو یک حواس‌چرتیِ بزرگ بود تا یادم برود برای دیدنِ تو زنده‌ام.

پس بگو قرار بود که تو بیایی و من نمی‌دانستم به خدا وقت صحبت از رفتنِ دوباره و دوری از دیدگانِ دریا نیست ! سربه‌سرم می‌گذاری… ها؟

"نخ بادبادکمو یه جوری وا می‌کرد، که به هر جا خواستم، بتونم پر بکشم." _چاو-