es
Feedback
"دخترِ شعر"

"دخترِ شعر"

Ir al canal en Telegram

اینجا، مأمنِ واژه‌هایی‌ست که از سکوت زاده می‌شوند. شعرها، نوشته‌ها، و ردّ روحِ من بر کاغذ. تخلّص: ارغوان «من از تبارِ شعرم...» 🖇📚✒️

Mostrar más
El país no está especificadoLa categoría no está especificada
566
Suscriptores
+1924 horas
+547 días
+20730 días
Archivo de publicaciones
ولی قلب مردمم از شیشه بدتر شده تا حرفی میزنی می‌شکنه عجب😂 آقا ما هم دل داریم ولی به شما نمیگیم🙂💔😂

روزی بیست بار به خودم میگم چرا جلو زبون تو نگرفتی

ارغوان

sticker.webp0.24 KB

یک تصویر برای صوت قرار بدهم

کسی میدونه چطوری میشه کاور برای پادکست قرار داد؟!

خواب دیدم گم شدم

مشاعره مشاعره مشاعره؟!

دوست شاعرم حمایت نمی کنید🤍✨

چیکار میکنی:))) بیاید از حال و هوای این روز ها تون بگید
گاهی باید گوش شنوا هم باشیم🙂💕🫶
بات¹: @PeomsGirlBot بات ²: https://t.me/SendHarfBot?start=a034fc05bfa3

چقدر امشب عجیب ساکتِ

00:00

عزیزان آیا کسی میدونه چطوری برای یک فایل موزیک کاور قرار بدهم

گاه یک سکوت از فریاد ها بدتر است

هنوز پیدا نکردم😑 البته فقط چیز هایی شما فرستادید بررسی کردن

همت کنید دیگه🙄🥀🖤

شعر خودم است تاآخر امشب باید تحویل بدهم برنامه درسی منم مانده:))) واقعا وقت زیادی ندارم دنبال موزیک بگردم:)) ممنون تون میشم یک همراهی و کمکی بنده را بدهيد 🥲🦋✨
پ.ن: با لحنی غمگین و اندکی حماسی خوندم...

بچه هاااا یک کمک فوری کسی در زمینه پادکست مهارت داره؟ و شما سلیقه عزیزان را میطلبیم برای شعر بالا " برای بچه مظلوم مدرسه میناب" اگر آهنگ بیکلامی بفرستید یا پیشنهاد بدید خیلی ممنون میشم اگر تا آخر امشب بفرستید عالی🙏🥲✨🦋 بات¹: @PeomsGirlBot بات ²: https://t.me/SendHarfBot?start=a034fc05bfa3

"انتقام نزدیک است "
ای مدرسهٔ سوخته، ای الف‌های ناتمام، ای دخترانِ نرسیده به رؤیا، نامتان در شعر بی‌تابی می‌کند… آسمان، آسمانِ دخترکان است؛ صدای خنده‌هایتان دیگر از راهروهای خاک‌گرفته برنمی‌گردد. امروز کسی زنگ تفریح را نمی‌نوازد، جز آژیرِ غم، که در پیکرِ شهر می‌پیچد، و مرگ را اعلام می‌کند. پنجره‌ها شکستند، و باد، دفترهای نیمه‌نوشته را با خود برد، حروفی که هنوز گرم از نفس‌های کودکانه بودند. آه از دلِ مادران، که نام‌ها را در تاریکی فریاد می‌زنند؛ و اشکِ پدرانی که بی‌صدا، بر شانه‌های شب، می‌ریزد. اما، میناب ایستاده است، با چشمانی خیس، که در دلِ تاریخ تا ابد تکرار می‌شود. و جهان، بر ظلمِ دژخیم گواهی می‌دهد. در میان این گواهیِ سنگین، نامِ دخترانِ مدرسهٔ میناب فقط در گزارشِ یک جنگ نخواهند ماند؛ در آسمانِ فردا، به صورتِ درسی بزرگ بازخواهد گشت. و جهان، در برابر انتقام ما، از اهریمن، به زانو خواهد افتاد…