𝕺𝖇𝖑𝖎𝖛𝖎𝖔𝖓

فکر کنم کائنات یه گروه زده که هر شب تصمیم بگیرن این دفعه از چه راهی اعصاب منو خرد کنن. یه شب خاطره‌ها، یه شب آهنگ، یه شب بوی یه عطر که سه ساله وجود خارجی نداره. بعد صبح که میشه همه انتظار دارن مثل آدم بلند شم برم زندگیمو بکنم، انگار دیشب مغزم تا ساعت چهار جلسه‌ی فوق‌العاده نذاشته بود. بعضی وقتا حس می‌کنم زندگی فقط یه شوخی بی‌مزه‌ست که هیچ‌کس جرئت نداره اعتراف کنه خنده‌دار نیست

I'm not okay and it's not alright

One more moment of this silence the loneliness hauntinge

who will fix me now?Dive in when I'm down?

بعضی وقتا حس میکنم هیچکس واقعا منو نمیفهمه انگار وسط یه جمع بزرگم ولی صدای خودمو هم نمیشنوم آدم یه جایی از این همه جنگیدن و تظاهر کردن خسته میشه خسته از اینکه همیشه باید قوی به نظر برسه مرگ هم گاهی فقط یه اسم سنگینه که آدم‌ها برای پایان همه سوالای بی‌جواب گذاشتن شاید ترسناک‌ترین چیز این نیست که یه روز تموم میشیم شاید اینه که خیلی‌ها قبل از اون، فراموش میکنن واقعا زندگی کردن چه حسی داشت من فقط یه آدمم با یه ذهن شلوغ که دنبال یه نفره که بالاخره بفهمه پشت این سکوت چی قایم شده ولی خب ظاهرا پیدا کردن آدمی که بفهمه از پیدا کردن معنی زندگی هم سخت‌تره چه تناقض مسخره ای

بعضی آدما انقدر راحت از احساسات حرف میزنن که انگار دارن قیمت یه وسیله رو میپرسن امروز میگن همیشه میمونیم فردا حتی دلیل رفتنشونم یادشون نیست انگار دل فقط یه ایستگاه بین راهه که هرکی خسته شد چند دقیقه توش میمونه و دوباره راه میفته آخرشم جالبه همونایی که همه رو زخمی کردن از اینکه دنیا بی رحمه حرف میزنن شاید احساسات هیچوقت ضعیف نبوده فقط دست آدمایی افتاده که برای هیچ چیز بیشتر از حوصلشون ارزش قائل نبودن

پس تنها نیستی وایت بچه خوشگله من

من همیشه دوستت میمونم

عجیبه هرکی بیشتر نقاب داره بیشتر بهش میگن آدم حسابی انگار توی این دنیا صداقت فقط یه بیماریه که باید زود درمانش کنی بعد همونایی که از حقیقت فرار میکنن وقتی دروغ نابودشون کرد با قیافه حق‌به‌جانب از سرنوشت شکایت میکنن شاید مشکل از دنیا نیست از اینه که آینه همیشه مقصر شکستن معرفی میشه نه صورتی که جرئت دیدن خودش رو نداشت

This is not your end, Legend. You will always be the greatest football player, and your name will be remembered for centuries.

عشق قشنگ‌ترین اسمیه که آدم‌ها روی نیازهاشون گذاشتن اول از ابد میگن بعد برای یه آشنای جدید همه ابدهاشون یادشون میره آخرشم میگن قسمت نبود انگار قسمت مسئول جمع کردن تیکه‌های دل مردمه شاید عشق واقعی یه جایی وجود داشته باشه ولی چیزی که بیشتر می‌بینی فقط معامله‌ایه که هر دو طرف تا وقتی سود می‌کنن اسمش رو عشق میذارن بعد که کفه ترازو عوض میشه میفهمی تمام اون قسم‌ها فقط جمله‌های خوش‌آهنگی بودن که تاریخ انقضاشون از روز اول نوشته شده بود عجیبه که هنوزم آدم‌ها با دیدن پایان هزار داستان فکر می‌کنن داستان خودشون فرق داره

عجیب‌ترین بخش ماجرا اینه که آدم هیچ‌وقت عاشق رفتن کسی نمیشه عاشق قول‌هایی میشه که شبیه موندن بودن و نگاه‌هایی که شبیه امنیت بعد وقتی همه‌چیز تموم میشه همه میگن زیادی وابسته شده بودی انگار هیچ‌کس نمی‌پرسه کسی که بلد بود امید بسازه چرا مسئول ویرونه‌هایی که بعدش جا گذاشت نیست شاید بعضی زخم‌ها از رفتن آدما به وجود نمیان از این به وجود میان که یه روز با تمام وجود باور کرده بودی این یکی فرق داره